Οι προσκυνητές της μικρής χαρτοφυλακίδας
10 Μαρτίου 2005
Μια αντίδραση ενός αναγνώστη, Σεμπαστιέν Τουρμπιέ, 36 ετών, Πληροφορικός, περιοχή του Λιλ, Γαλλία
Είμαι συγκινημένος από αυτό που διάβασα. Το πούλι που βράζει σταδιακά δεν είναι σε θέση να καταλάβει τι του συμβαίνει. Η μικρή χαρτοφυλακίδα έρχεται, και δεν μπορεί να κάνει τίποτα για εκείνους που την αποδέχονται. Το βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης δεν έχει εξελιχθεί από τα 5000 πριν.
Την εποχή του Μεγάλου Αλέξανδρου, άνθρωποι σκοτώνονταν για να εκδικηθεί το πυρκαγιά στην Αθήνα. Η ελληνική πολιτισμός έπρεπε να διαδοθεί όπως μια καταστροφική αποχέτευση. Μετά από δέκα χρόνια συνεχών πολέμων, με τον θάνατο του Αλεξάνδρου, ο κόσμος βυθίστηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Γενικοί διαμέρισαν τον κόσμο εκείνης της εποχής με μαζικές σφαγές και γενοκτονίες, ενώ οι πολίτες μετατράπηκαν σε στρατιώτες ειδικών δυνάμεων. Αργότερα, ο Καίσαρας έκανε το ίδιο, όνειρο της μεγαλειότητας του Αλεξάνδρου. Η ανθρώπινη ιστορία είναι μια αιώνια επανάληψη.
Σήμερα θέλουμε να εκδικηθούμε τα πύργους. Και ξαναξεκινάμε. Οι «γορίλες» της υπηρεσίας εκμεταλλεύονται το φόβο του λαού για να πάρουν από τον γείτονα αυτό που δεν έχουν στο σπίτι τους. Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, οι «γορίλες» έχουν όλα στα χέρια για να πυροβολήσουν τον πλανήτη. Τα μικρά χιμπατζήδια που είμαστε κοιτάζουμε διακοσμώντας σε όλες τις κατευθύνσεις για να προειδοποιήσουμε τους συνανθρώπους μας, οι οποίοι κλείνουν τα αφτιά, κλείνουν τα μάτια και διατηρούν τη σιωπή. (1η Ταξιαρχία, Σιράκ πρόεδρος, Μπους ξανά στην εξουσία, η φύση καταστρέφεται, Ρίβς στον Φόγκιελ για να μη λειτουργήσει τίποτα και να μην ακούσει κανείς!)
Τι να κάνουμε; Να περιμένουμε την έλευση των ΕΤ και να τους δούμε να αναλαμβάνουν τον έλεγχο του κόσμου μας για να μας φέρουν στη σειρά. Έπρεπε ήδη να έχει γίνει; Να προωθήσουμε μια ενέργεια επικοινωνίας, όπως το Greenpeace, για να ξυπνήσουμε τους ανθρώπους; Γιατί να το κάνουμε; Η πραγματικότητα αρέσει στη μάζα. Όλοι είναι αδιάφοροι! Το μόνο που έχει σημασία είναι το ποδοσφαιρικό παιχνίδι, να τρέχεις σαν τρελός την ημέρα των έκπτωσης ή να αγοράσεις το όμορφο σαλόνι για τον κήπο σου με ξένο ξύλο πριν περάσεις όλη σου την ώρα στις παραλίες, αφήνοντας τον εαυτό σου στην αγάπη του ήλιου.
Προετοιμάζουμε την δουλεία του ανθρώπου στα παρασκήνια, και τόσο έντονα είναι όλα ώστε να βγει στη σκηνή κατά τη διάρκεια της παράστασης, και αυτό είναι φυσικό, γιατί αποτελεί μέρος της ιστορίας που συμβαίνει: απεργίες, πόλεμοι, ιοί, κλιματικός έλεγχος, επιδημίες, αποψίλωση δασών, ρύπανση, και τώρα μικρές χαρτοφυλακίδες κ.ο.κ. Τόση χαρά! Ας ευχαριστήσουμε το μεγάλο ανθρώπινο πνεύμα!
Πρέπει να αγωνιστούμε κατά όλων αυτών. Και αν ο αγώνας βρίσκεται αλλού. Με την έξοδο από τη θάλασσα, καθώς ο άνθρωπος κατοικούσε τον κόσμο, δημιούργησε έναν κόσμο που ταιριάζει στο μέγεθός του, ή περισσότερο στο απερίγραπτό του, και εκτείνεται στον κόσμο μας. Ψάχνει, ψάχνει για απαντήσεις στις ερωτήσεις του, πάντα σε κίνηση, αλλά τι ψάχνει; Δεν ξέρει, αλλά ψάχνει, και με το να ψάχνει, ψάχνει την αλήθεια. Ο άνθρωπος θα πεθάνει γιατί βαρύνεται με πλούτο ή με έλλειψη πλούτου, γιατί δεν βρίσκει.
Επικοινωνεί άφθονα, ελπίζοντας τελικά να καταλάβει. Ως σημάδι συναγωνισμού, οι άνθρωποι έχουν γίνει εξαρτημένοι από τα κινητά τους τηλέφωνα, περπατούν μπροστά μας, με τη συσκευή προσκολλημένη στο αυτί, εξωτερικό σημάδι ύπαρξης και κοινωνικής αναγνώρισης. Τηλεφωνείς στο Auchan μπροστά στη βιβλιοθήκη χαρτιού του προσώπου, είναι τόσο σημαντικό να είσαι συνδεδεμένος με τη συλλογική συνείδηση, και σε αυτό το στάδιο, να είσαι έτοιμος να εμφυτευθείς μια χαρτοφυλακίδα για να νιώσεις καλύτερα με τους συγγενείς σου, πρέπει μόνο ένας μικρός βήμα για να το κάνεις!
Ο άνθρωπος φοβάται τόσο πολύ το θάνατό του ώστε να εξοπλίζεται με τεχνητά μέσα για να τον ξεχάσει. «Βλέπετε, τηλεφωνώ στην πόλη, με καλούν, υπάρχω, άρα ζω, άρα δεν είμαι νεκρός». Άλλο ένα παράδειγμα στην οδό: «Βλέπεις το τηλέφωνό μου είναι πράσινο, και το δικό σου; Το δικό μου είναι κόκκινο, αλλά εγώ παίρνω φωτογραφίες! Και το δικό μου μου επιτρέπει να παίζω Pac-Man». Ποιος δεν έχει δει ανθρώπους σε γωνία οδού, στο μετρό, να γελάνε και να παίζουν με το μικρό τους τηλέφωνο; Όλοι οι λαοί της Δύσης προετοιμάζονται για το μεγάλο βήμα προς το άγνωστο. Δεν είναι απλώς μια τεχνολογική εξέλιξη, εμπόροι κυκλοφορούν στους δρόμους, στα καταστήματα με τα ακουστικά γύρω από το λαιμό ή χειρότερα στο αυτί, έτοιμοι για κάθε περίπτωση. Θέλουμε να ακούσουμε μια άλλη φωνή, όχι τη δική μας, δεν αναζητούμε πια να σκεφτούμε, πρέπει να το κάνουν άλλοι για εμάς. Αλλά εδώ υπάρχει κίνδυνος.
Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μέρος της οικογένειάς μου πήγε να πεθάνει στα αέρια δωμάτια, περπατώντας με βήμα, σιωπηλά, υπό τα γαβγίσματα των σκύλων, ακούγοντας την επιτροπή: «Όλα είναι καλά, θα πλυθείτε, θα είστε καλύτερα μετά, προχωρήστε!»
Μετά από χρόνια προετοιμασίας της σκέψης, μήνες πίεσης, όλα ήταν έτοιμα για να φέρουν μεγάλες ομάδες ανθρώπων στη σωστή θέση, τη σωστή στιγμή. Μισός αιώνας, πληθώρα μαρτυριών, σοκαριστικές εικόνες για εβδομάδες από τα ναζιστικά στρατόπεδα... για τίποτα. Δεν είναι μόνο στο CNRS που έχουμε βραχύμνημο μνήμη. Ξανά, ο άνθρωπος δεν ακούει την εσωτερική του φωνή, αλλά τη φωνή του άλλου, πιο γλυκιά, πιο εύκολη. Δεν είναι τόσο δύσκολο: «Μην φοβάσαι, μικρέ άνθρωπε, μην φοβάσαι, θα βελτιώσουμε τη ζωή σου, την ασφάλειά σου, θα προχωρήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τον θάνατό σου, τα πόνο σου, απλώσε μόνο το χέρι σου ή το λαιμό σου, θα πάρει λίγα δευτερόλεπτα, και έτσι οι κακοί δεν θα μπορέσουν να σε βλάψουν πια.»
Ο άνθρωπος θα πουλήσει την ψυχή του, γιατί δεν βρίσκει απαντήσεις στις ερωτήσεις του, έτσι φοβάται τόσο πολύ τον ίδιο του το θάνατο, τόσο πολύ φοβάται ότι δεν θα βρει, ώστε να αφήσει άλλους να αποφασίσουν για εκείνον, χωρίς να καταλαβαίνει, χωρίς να το συνειδητοποιεί, χωρίς να βρει. Έχετε δίκιο, λείπει από τον άνθρωπο το όνειρο: πώς να πάμε πιο μακριά, πώς να αγωνιστούμε
Επιστροφή στο αρχείο Εμφυτεύσεις υπό το δέρμα μικρών χα