Άγια Λουκία
Άγια Λουκία
Έφτασα με το γιο μου σε μια μέρα το 1974 στη νήσο Άγια Λουκία, στις Καραϊβικές Νήσους. Είχαμε πάρει λάθος αεροπλάνο. Μέχρι να καταφέρουμε να μεταφερθούμε πίσω, που δεν ήταν τόσο εύκολο, μας φιλοξενήθηκαν από έναν τοπικό, που ζούσε σε ένα μικρό σπίτι με πέντε αδέλφια, από διαφορετικούς πατέρες. Η μητέρα είχε φύγει. Εκείνος ήταν ο ηγέτης της οικογένειας. Κοιμόμασταν πάνω σε κιβώτια. Το βράδυ έφευγε για να εργαστεί σε εστιατόρια. Ήταν πυροβόλος. Του είπα:
- Αν θες, θα σε συνοδεύσω.
- Αλλά ξέρεις να βγάζεις φωτιά από το στόμα; - Φυσικά, στη Γαλλία όλοι οι αστροφυσικοί μαθαίνουν να βγάζουν φωτιά από το στόμα. - Α, ναι...
Δεν θα σας εξηγήσω πώς γίνεται, γιατί φοβάμαι να προκαλέσω ατυχήματα. Αλήθεια είναι ότι οι αστροφυσικοί που ξέρουν να βγάζουν φωτιά από το στόμα είναι αρκετά λίγοι. Ιδιαίτερα ο Reeves δεν μπορεί να το κάνει. Πράγματι, έχει γένια, που αυξάνει τον κίνδυνο.
Άγια Λουκία, σκέψου με Στο σπίτι μου από ξύλο Θεέ μου, μη με αφήσεις Πενήντα μαύρα παιδιά αφημένα Ακούω να κλαίνε τα αδέλφια μου και τα αδέλφια μου Εκεί, Άγια Λουκία δεν το προσέχει Αν έχεις ψύχος, αν έχεις πείνα Και αν έχεις μαύρη επιδερμίδα Τότε δεν έχεις ελπίδα Ακούω να κράζουν τα αδέλφια μου και τα αδέλφια μου Εκεί Λευκό καπέλο, ρούχα από σατέν Εδώ ο λευκός είναι βασιλιάς Θα πέσεις στη βροχή Στη λάσπη, στη νύχτα Ακούω να μαχούν τα αδέλφια μου και τα αδέλφια μου Εκεί Άγια Λουκία, τελείωσε Αύριο θα φύγω Στο πλοίο των λευκών Είναι εδώ, με περιμένει Βλέπω να έρχονται τα αδέλφια μου και τα αδέλφια μου Εκεί