Εξωγήινη συνάντηση
Η Επικράτεια
24 Ιουνίου 2004
Μεσάνυχτα δεκαπέντε, το κινητό μου τηλέφωνο χτυπάει. - Γεια, Ζαν-Πιερ, κοιμάσαι; - Όχι, Χριστόφ, ήμουν έτοιμος να πάω στο κρεβάτι. - Ακούστε, αν σας τηλεφωνώ τόσο αργά είναι γιατί η Σοφί και εγώ είδαμε έναν ΟΒΝΙ...
- Α, ναι... - Πήγαιναμε προς το Αιξ, στο αμάξι μου, την Twingo, μετά την Μασσαλία. Είδαμε ένα πράγμα φωτεινό πράσινο να κατεβαίνει σε 45° και να εξαφανίζεται πίσω από μια λόφο. Δεν ήταν κανένας μετεωρίτης. Τα όρια ήταν πολύ σαφή και δεν άφηνε καμία ουρά. - Πόσο μεγάλο ήταν; - Θα έλεγα: τα τρία τέταρτα της Σελήνης. - Α, και τόσο... - Σας λέω, είδαμε όλες τις λεπτομέρειες. Αλλά... τι να κάνουμε με όλα αυτά; - Τίποτα, όπως πάντα. Ο Τζακς έχει ακόμα τα μεργκουέζ στο ψυγείο, και περιμένουμε ένα χρόνο όπως άνθρωποι που δεν έχουν νόημα. Δεν θα έρθουν. - Ναι... Περιφέρομαστε γύρω από το ίδιο σημείο εδώ και μισό αιώνα. Ξέρω ότι είμαστε ανεκτίκοι, αλλά όμως. Να πιούμε μαζί ένα ποτό, θα ήταν ωραίο, να; - Νομίζω πως ναι. Δεν δεσμεύει τίποτα. Αλλωστε δεν θα άλλαζε το μέλλον του κόσμου. Πολύ καιρό πριν καταλάβαμε ότι οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν μόνο νέα μπερδέματα με περισσότερες γνώσεις, όποιο κι αν είναι το πεδίο. - Εγώ που είμαι πιλότος, θα ήθελα να κάνω μια περιπάτηση σε έναν δίσκο, ακόμα και μόνο για να το δούμε. - Κι εγώ, τι νομίζεις. Είμαστε πολλοί που έχουμε ένα πολύ καλό τοπίο, μακριά από τα πάντα. Αν χρειαστεί, θα αφαιρέσω τα μήλα μου. Αλλωστε είναι μισό νεκρά. - Και μετά θα πιούμε ένα ποτό, θα σηκώσουμε τα ποτήρια για την υγεία του κόσμου. - Εμείς, το παστίς μας, και αυτοί, μια γουλιά αζώτου, για το ταξίδι. - Σκέφτηκα το τελευταίο σου βιβλίο, όπου με πήρες ως πρόσωπο, με το σχήμα και το ύψος (Χριστόφ Λεντ). Νομίζω ότι καταλαβαίνω λίγο καλύτερα. - Τι καταλαβαίνεις; - Για αυτούς, είμαστε ζώα. - Τι εννοείς; - Όταν συναντάς ένα γάτα, δεν του λες "μιαού!". - Όχι - Δεν κάνεις επίσης χειρονομία σε έναν πίθηκο, ή χαμόγελο σε μια ακανθοκορυφή. - Είναι απλώς το "βασίλειο των ζώων", όχι περισσότερο. - Αν έχουν δεκάδες εκατομμύρια χρόνια προβολής πάνω μας, για αυτούς, όταν μας συναντούν, μπορεί να είναι το ίδιο. Η Γη είναι απλώς ένας κήπος ζώων. Τα γραπτά σου μπορεί να είναι για αυτούς το ίδιο που για σένα είναι τα ίχνη των νυχιών ενός λύκου σε ένα δέντρο ή το σχήμα που σχηματίζει η τρύπα που τρέχει μια αράχνη. - Άρα, νομίζεις ότι όταν μας περνούν πάνω από το κεφάλι, έτσι, απλώς είναι για να πουν "Αν περνούσαμε πάνω από την επικράτεια πριν πάμε να κοιμηθούμε;" - Νομίζω ότι είναι ακριβώς αυτό.
Αριθμός επισκέψεων από την 7η Ιουλίου 2004 :