Φάκελος τσουνάμι: Πρόσφατα τσουνάμι
Τσουνάμι: Ιστορική αναδρομή
6 Ιανουαρίου 2004
Πριν από το γεγονός της 26ης Δεκεμβρίου 2004, τέσσερα τσουνάμι με σχεδόν ίδια ή μεγαλύτερη ένταση είχαν πλήξει τον πλανήτη από το 1900:
- Στο Χιλή, το 1960, με μέγεθος 9,5
- Στο Αλάσκα, το 1964, στην περιοχή Prince William Sound (9,2)
- Ξανά στο Αλάσκα, το 1957, στις νήσους Andreanof (9,1)
- Στο Καμτσκά, το 1952 (9,0)
Η Ινδονησία δεν είχε πληγεί ποτέ από τσουνάμι, σύμφωνα με τη μνήμη των ανθρώπων.
Σε όλες τις περιοχές του κόσμου όπου συμβαίνει διάδοση πλάκας, είναι δυνατό να προκληθούν τσουνάμι. Οι Ιάπωνες είναι συνηθισμένοι σε αυτό, μέχρι το σημείο που το λέξη «τσουνάμι» προέρχεται από τη γλώσσα τους. Το νότιο τμήμα της Γαλλίας δεν εξαιρείται από αυτή την κανονικότητα. Ένα τσουνάμι που θα πλήξει την πεδιάδα της Καμαργκ, μπορεί να φτάσει μέχρι την πόλη Αρλ (Βούχους του Ρών), σε 25 χιλιόμετρα από την ακτή, σύμφωνα με τον Μισέλ Βιλενέβ.
Το 1979, ένα τσουνάμι είχε πλήξει τις Αλπεις-Μαρίτιμες, μεταξύ Νίκης και Αντιμπούς. Είχε καταστρέψει τη διώρυγα ενός αεροδρομίου και είχε προκαλέσει 11 θανάτους.
Το 1986, οι κάτοικοι της παραλίας του Μπούσο ντε Μπούκ (Βούχους του Ρών) είχαν εκπλαγεί από μια κύμα ύψους δύο μέτρων, που προήλθε από σεισμό στη Μεσόγειο. Δεν υπήρξαν θύματα.
Σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Έρευνας (CNRS), 5 έως 10% από τα εγγεγραμμένα τσουνάμι στην ιστορία των 2.000 ετών έχουν συμβεί στη Μεσόγειο, ενώ τα υπόλοιπα διανέμονται κυρίως στον Ειρηνικό και τον Ινδικό ωκεανό. Από την άλλη, η μεγάλη βάθος αυτών των ωκεανών ευνοεί τη διάδοση των τσουνάμι.
Συνολικά, το CNRS έχει καταγράψει περίπου δεκαπέντε τσουνάμι με θανατηφόρα αποτελέσματα στη Μεσόγειο κατά τα τελευταία 2.000 χρόνια. Τα πιο θανατηφόρα συνέβησαν το 551 στην ακτή της Λιβανο-Συρίας, στην Αίγυπτο το 14ο αιώνα και το 1908 στη Μεσσήνη, στην Ιταλία. Το 365, στην Ελλάδα, το πιο σεισμογενές κράτος της Ευρώπης, όπου υπάρχει διαρροή παρόμοια με εκείνη της Σουμάτρας, ένα τσουνάμι είχε προκαλέσει δεκάδες χιλιάδες θανάτους μέχρι τη Σικελία και την Αίγυπτο. Αντίθετα με τον Ειρηνικό, όπου 26 χώρες έχουν εγκαταστήσει σύστημα προειδοποίησης, δεν υπάρχει κανένα προληπτικό σύστημα στη Μεσόγειο.
Στις 24 Αυγούστου 2004, ένα μικρό τσουνάμι προκλήθηκε από υποθαλάσσιες σεισμικές δονήσεις στο Μαρσέιλ, ενώ στο CNRS αναφέρουν «μια υποθαλάσσια ολίσθηση ιζήματος πάνω στον πλαγιό της Μαρσέιλ, στο σημείο όπου τα βυθισμένα μέρη μεταβάλλονται από 100 σε 200 μέτρα». Εκείνη την ημέρα, το νερό απομακρύνθηκε κατά περίπου δεκαπέντε μέτρα στην παραλία της Πόιντ Ρούζ, στα νότια της πόλης, όπως θυμούνται οι αστυνομικοί περιπολίας που εποπτεύουν τις παραλίες του Μαρσέιλ. Ένα μικρό κύμα που απομακρύνθηκε, που εκπλήξει ακόμη και τους κατοίκους, λίγο συνηθισμένους να παρατηρούν φαινόμενα που συνήθως δεν εμφανίζονται στη Μεσόγειο.
Η τηλεοπτική αλυσίδα TV5, μια φράση ενημέρωσης και ένα σύντομο σχόλιο για τον κίνδυνο κατάρρευσης ενός βουνού στις Κανάριες Νήσους και το τσουνάμι πολύ μεγάλο που θα προκαλούσε στις ακτές των ΗΠΑ. Ένας αναγνώστης ίσως μας δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για αυτό το θέμα. Όταν μεγάλα τμήματα του «πακέτου», της παγετώνας, αποκολλώνται, μπορεί να δημιουργηθούν πολύ εντυπωσιακά κύματα. Εδώ, θα μπορούσε να πρόκειται για ένα μεγάλο τμήμα ενός βουνού, που έχει αποδυναμωθεί λόγω διαπερατότητας νερού, και που μπορεί να πέσει στα κύματα. Τότε το όγκος που θα εμπλέκεται δεν θα συγκριθεί με ένα απλό κομμάτι παγετώνα. Σε άμεση γειτνίαση, το κύμα θα μπορούσε να φτάσει ακόμη και δεκάδες μέτρα, και πιθανόν 10 έως 20 μέτρα όταν φτάσει στην αμερικανική ακτή (&&& απόσταση; Γεωγραφική θέση;).