ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΠΥΡΓΟΥ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ
17 Σεπτεμβρίου 2001
Για να επικοινωνήσετε με τον συγγραφέα:
Jean-Pierre Petit, Αστροφυσικός,
Γαλλία
Μετάφραση: Benjamin Rottier
Έχουμε όλοι δει πόσο ευάλωτοι είναι οι ουρανοξύστες,
όπως ήταν οι Δίδυμοι Πύργοι, το καμάρι του Μανχάταν, συναρμολόγηση σιδήρου και μπετόν.
Παρατήρηση, 30/1/2008. Έγραψα αυτές τις προτάσεις στις 17/9/2001. : Όταν οι τρομοκράτες έριξαν τα αεροσκάφη τους στους πύργους, είχαν επιλέξει αεροπλάνα
γεμάτα καύσιμο, γνωρίζοντας ότι η ανάφλεξή του θα προκαλούσε την κατάρρευση των πύργων. Χωρίς
αυτή τη χρήση θερμότητας, οι πύργοι θα είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές αλλά θα είχαν μείνει
όρθιοι. Αυτό το φαινόμενο διαδοχικής κατάρρευσης ορόφων είναι αναπόφευκτο. Αν ένα τέτοιο γεγονός
έπρεπε να ξανασυμβεί, οι ένοικοι των κτιρίων θα έπρεπε να μπορούν να το εκκενώσουν σε
πολύ σύντομο χρόνο, πριν η θερμότητα προλάβει να έχει τις καταστροφικές της επιπτώσεις.
Δείχνει πόσο πιστέψαμε αμέσως στην επίσημη θέση. Τα πράγματα έχουν αλλάξει τώρα.
Μετά τη φωτιά στο Σαν Φρανσίσκο, οι Αμερικανοί, τραυματισμένοι από τις
επιπτώσεις της, είχαν γενικεύσει τις εξωτερικές σκάλες. Αλλά αυτή η λύση δεν μπορούσε να
εφαρμοστεί σε πολύ ψηλά κτίρια. Προτείνουμε εδώ μια άλλη, προς εξέταση.
Παρακάτω, το γενικό σχέδιο εκκένωσης του πύργου, που
λαμβάνει χώρα έξω, κατά μήκος καλωδίων. Αυτά τα καλώδια είναι στερεωμένα σε τύμπανα που ξεκινούν
σε διάφορους ορόφους ανάλογα με τους ανθρώπους που πρέπει να εκκενωθούν. Έτσι το κεντρικό
καλώδιο A θα ανατεθεί στη διάσωση των κατοίκων των ορόφων a
που ζουν σε εκείνη την πλευρά του κτιρίου. Πάνω αριστερά, το σύστημα ξετυλίγματος. Το τύμπανο
απελευθερώνεται ενεργοποιώντας τον μηχανισμό από μέσα, κοντά στο αντίστοιχο
σημείο εκκένωσης. Το καλώδιο θα τραβηχτεί προς τα κάτω από ένα προφίλ έρμα (για
να μην προσκολλάται σε ανάγλυφο της πρόσοψης), η ταχύτητα περιορίζεται από ένα αεροδυναμικό
φρένο.
Όπως παρατήρησε ο Alexandre Berube, Καναδός μηχανικός,
θα χρειάζονταν περισσότερα καλώδια για τους πάνω ορόφους. Με όλο τον σεβασμό στον
Καναδό φίλο μου Norman, η χρήση τυπικών συσκευών καταρρίχησης και σχοινιών ανάβασης
δεν είναι δυνατή. Πράγματι, πρέπει να κάνετε το σχοινί ζιγκ-ζαγκ για να τοποθετήσετε τη συσκευή
καταρρίχησης. Αυτό είναι αδύνατο αν το σχοινί τεντώνεται από πολλά άτομα που ακόμα
κατεβαίνουν από κάτω.
Το σύστημα εκκένωσης με «κάλτσες» έχει αναφερθεί.
Είναι πολύ έξυπνο. Μακριές νάιλον σωλήνες ξετυλίγονται στην πρόσοψη. Οι άνθρωποι μπαίνουν
από το πάνω στόμιο. Κανείς δεν μπορεί να πεθάνει από ασφυξία λόγω της διαπερατότητάς τους.
Είναι αδύνατο να σταματήσει η κάθοδος, γιατί δεν υπάρχει ανάγλυφο μέσα· αυτό
εμποδίζει επίσης την παγίδευση άψυχων σωμάτων. Η ταχύτητα περιορίζεται από την
τριβή των ρούχων στην εσωτερική επιφάνεια του σωλήνα. Είναι σχεδόν η ίδια για όλους,
ανεξάρτητα από το ύψος ή την ευρωστία. Πράγματι, είπε ο Norman, ένα μεγαλόσωμο άτομο θα
έχει μεγαλύτερη επιφάνεια επαφής με τον σωλήνα. Η κατακόρυφη ταχύτητα είναι περίπου 2 m/s.
Καθώς οι σωλήνες δεν φτάνουν στο έδαφος, η εκκένωση είναι αυτόματη. Φυσικά,
οι άνθρωποι μπορούν να μπουν στον σωλήνα σε ένα μόνο σημείο, αλλά η αύξηση του αριθμού των σωλήνων
θα έλυνε αυτό το πρόβλημα. Αυτές οι συσκευές είναι επιπλέον αρκετά φθηνές και μπορούν να
παραχθούν σε μεγάλους αριθμούς. Το μόνο μειονέκτημα: αν οι άνθρωποι είναι ντυμένοι με κοντομάνικα
πουκάμισα ή σορτς και αν το κτίριο είναι ψηλό, η τριβή στο δέρμα θα μπορούσε
να προκαλέσει εγκαύματα. Αλλά το να υποφέρεις από ελαφρά εγκαύματα είναι καλύτερο από το να θαφτείς
κάτω από σιδερένια και μπετονένια συντρίμμια, έτσι δεν είναι;
Μια παρατήρηση: είναι τα κτίρια που βρίσκονται σε περιοχές υψηλού
σεισμικού κινδύνου εφοδιασμένα με τέτοια συστήματα εκκένωσης; Απλώς θυμηθείτε μερικά πράγματα.
Όταν συμβαίνει ένας σεισμός και αν το κτίριο δεν καταρρεύσει, η παραμόρφωσή του
μπλοκάρει συστηματικά κάθε πόρτα στο πλαίσιό της και είναι απολύτως αδύνατο
να τις ανοίξεις. Θα πρέπει να τις σπάσεις, αν μπορείς. Επιπλέον, όπως
σε περίπτωση πυρκαγιάς, τα κλιμακοστάσια είναι οι πρώτες κατασκευές που υφίστανται ζημιές. Θυμηθείτε
επίσης ότι συχνά υπάρχουν διαδοχικοί σεισμοί. Πόσοι άνθρωποι θα είχαν σωθεί, ακόμη και σε κτίρια
λίγων ορόφων, αν μπορούσαν να το εκκενώσουν από
τα πρώτα προειδοποιητικά σημάδια;
Στο επόμενο σχέδιο, μια εσωτερική άποψη του
σημείου εκκένωσης. Μόνο εκείνα τα παράθυρα μπορούν να ανοίξουν πλήρως και να οδηγήσουν
σε μια μικρή πλατφόρμα, στην οποία λίγα άτομα μπορούν να σταθούν χωρίς να κινδυνεύουν να γλιστρήσουν.
Σκάλες επιτρέπουν να φτάσετε γρήγορα στην πλατφόρμα εκκένωσης. Μπορείτε να δείτε το καλώδιο
ξετυλιγμένο (διάμετρος: περίπου 5 mm). Παρακάτω: το ξετύλιγμα του καλωδίου και άποψη του
περιστρεφόμενου αεροδυναμικού φρένου.
Στο παρακάτω σχέδιο, μια ομάδα ανθρώπων (ένα ζευγάρι με ένα
παιδί) έτοιμοι να πέσουν. Ο εξοπλισμός του καθενός θα περιγραφεί λεπτομερώς στη συνέχεια.
Παρακάτω, η βάση του μηχανισμού. Είναι ένας
επιβραδυντής καθόδου, που λειτουργεί με τριβή. Στο A, το σύστημα εύκαμπτων πτερυγίων,
προερχόμενο από τους φυγοκεντρικούς συμπλέκτες των αυτοκινήτων, στο περίβλημά του. Το σύστημα πτερυγίων
φαίνεται έξω από το περίβλημά του στο D. Τα εύκαμπτα χαλύβδινα πτερύγια συνδέονται με
στοιχεία που τρίβονται στο εσωτερικό μέρος του τυμπάνου E. Στο B, μπορείτε
να δείτε το καλώδιο να τρίβεται σε έναν από τους κυλίνδρους, αλληλένδετο με ένα γρανάζι
που αυξάνει την περιστροφή. Στο C, ένα σχηματικό διάγραμμα: στα δεξιά, ο
κύλινδρος και το γρανάζι· στα αριστερά, τα πτερύγια πέδησης που περιστρέφονται στην τροχιά τους.
Στο G, ένα ντουλάπι αποθήκευσης για δύο εξοπλισμούς, που διαφέρουν ως προς τον τρόπο
που συνδέονται με τον επιβραδυντή καθόδου. Στα αριστερά, ένα απλοποιημένο λουρί
(παρόμοιο με τα λουριά που χρησιμοποιούνται για να ανυψώσουν κάποιον από ελικόπτερο).
Επόμενα σχέδια: ο πλήρης επιβραδυντής καθόδου.
Τα πτερύγια που λειτουργούν με τριβή δεν είναι πλέον ορατά. Είναι κλεισμένα στο
περίβλημά τους. Εικόνα A: το «κάλυμμα καλωδίου» είναι προς τα πάνω, σε θέση απελευθέρωσης. Η
συσκευή αποθηκεύεται σε ένα ντουλάπι σε αυτή τη διαμόρφωση, κρεμασμένη από το άγκιστρο ανάρτησης. Παρακάτω, μια πλάκα αλληλένδετη με τα δύο περιβλήματα (το δεύτερο περιέχει
το γρανάζι αύξησης, αλληλένδετο με τον λαστιχένιο κύλινδρο του οποίου βλέπετε ένα μέρος, μαύρου χρώματος). Η πλάκα είναι εξοπλισμένη με ένα καραμπίνερ για να κρεμιούνται οι άνθρωποι.
Το σύστημα έχει ένα αυλάκι στο οποίο τοποθετείται το καλώδιο. Το καλώδιο τεντώνεται δυνατά
από το βαρύ έρμα που το έφερε στο έδαφος, είναι συνδεδεμένο με
ένα ελατήριο τάσης (για να εμποδίζεται η μετακίνηση των καλωδίων από τον άνεμο). Το καλώδιο τότε
πρέπει να κλειστεί στο αυλάκι περιστρέφοντας το κάλυμμα καλωδίου και τη χειρολαβή
χειροπέδησης κατά 180°. Σχέδιο B: σύστημα έτοιμο για την κάθοδο. Το τριγωνικό
κάλυμμα καλωδίου κρύβει το αυλάκι στο οποίο έχει εισαχθεί το καλώδιο. Κάνοντας αυτό,
το καλώδιο πιέζεται στον πρώτο λαστιχένιο κύλινδρο. Η χειρολαβή ελέγχου
της χειροπέδησης είναι προς τα κάτω. Στο C, μια πλάγια άποψη της συσκευής.
Επόμενο σχέδιο: η αποθήκευση. A: ο
επιβραδυντής καθόδου κρεμασμένος, χειροπέδη προς τα πάνω, σε θέση απελευθέρωσης. Μπορείτε
να δείτε το αυλάκι στο οποίο τρέχει το καλώδιο. Στο B, ένα νάιλον λουρί που μοιάζει
με παντελόνι ώστε να μπορούν να εκκενωθούν άψυχα άτομα ή άτομα που ενδέχεται να πανικοβληθούν.
Το να ανυψώνεσαι από ελικόπτερο ή να πέφτεις από ύψος 400 μέτρων μπορεί
να μη σου δίνει τις ίδιες εντυπώσεις. Ηλικιωμένοι, άτομα με μειωμένη
κινητικότητα ή παιδιά δεν πρέπει να ξεχαστούν. Στο C, κάποιος τραβάει
το λουρί-παντελόνι. Στο D, σφίγγει τις τιράντες. Κοντά του, ένα άτομο
εξοπλισμένο με απλοποιημένο λουρί (τύπου ανύψωσης). Η ανάρτηση
πραγματοποιείται από ένα ραμμένο νάιλον λουρί, που καταλήγει σε καραμπίνερ.
Παρακάτω, ένας άνδρας έτοιμος να πηδήξει. Ο επιβραδυντής καθόδου του
έχει τοποθετηθεί. Το κάλυμμα καλωδίου είναι κλειστό, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την
επαφή του καλωδίου με τους κυλίνδρους. Έχει σφίξει τις τιράντες του και είναι
προσδεδεμένος στον επιβραδυντή. Κρατά το λουρί ανάρτησής του στο δεξί του χέρι και
είναι έτοιμος να πιάσει τη χειροπέδη στο αριστερό του. Καμία από αυτές τις λαβές δεν είναι απαραίτητη
για την ασφάλεια, καθώς η συσκευή μπορεί να κατεβάσει το φορτίο στο έδαφος αυτόματα.
Σε αυτή την κάτοψη, κάποιος κατεβαίνει.
Το αριστερό του χέρι είναι στη χειροπέδη, την οποία θα χρησιμοποιήσει θεωρητικά μόνο κοντά στο έδαφος
για να αποφύγει να χτυπήσει ένα άτομο που έχει ήδη φτάσει στον προορισμό του αλλά
δεν έχει ακόμη απομακρυνθεί ή απομακρυνθεί. Ένα άτομο «κανονικού βάρους» θα μπορούσε να κατέβει με
περίπου 2 m/s. Η τριβή είναι ανάλογη με το τετράγωνο της ταχύτητας καθόδου,
αυτή δεν θα αυξανόταν τόσο πολύ αν πολλά άτομα κρέμονταν από τον ίδιο
επιβραδυντή ή αν τα άτομα ήταν βαρύτερα. Όταν πηδούσα με πανάρχαια ημισφαιρικά
αλεξίπτωτα, η συνήθης κατακόρυφη ταχύτητα τη στιγμή της πρόσκρουσης ήταν 6 m/s.
Επόμενη άποψη: πολλά άτομα στην ίδια συσκευή
καταρρίχησης. Εν πάση περιπτώσει, ένα άτομο υπεύθυνο για το σημείο εκκένωσης θα στεκόταν σε κάθε
πλατφόρμα. Θα στερέωνε τον επιβραδυντή καθόδου στο καλώδιο και το καραμπίνερ στα
άτομα που έρχονται. Θα τους έδειχνε τη χειρολαβή της χειροπέδησης, θα τους υπενθύμιζε τη
χρήση της και θα έλεγχε ότι όλα είναι εντάξει πριν επιτρέψει το άλμα.
Τέλος, οι άνθρωποι πρέπει να υποδέχονται. Για
να είναι η εκκένωση όσο το δυνατόν ταχύτερη, οι άνθρωποι θα απείχαν μόνο λίγα
μέτρα μεταξύ τους στο ίδιο καλώδιο. Εναπόκειται σε αυτούς να ελέγχουν την ταχύτητα καθόδου τους, χάρη
στη χειροπέδη, και να κρατούν την απόστασή τους από το άτομο από κάτω, χωρίς
να μειώνουν ποτέ τη κατακόρυφη ροή. Δύο άτομα θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στις
επιχειρήσεις εκκένωσης (θα έπρεπε να υπάρχει περιοδική εκπαίδευση): το πρώτο
θα χρησιμοποιούσε το καλώδιο για να περιμένει στο έδαφος τα «φορτία». Θα
αφαιρούσε γρήγορα τις συσκευές καταρρίχησης, γυρίζοντας το κάλυμμα καλωδίου και επιτρέποντας έτσι
στο καλώδιο να βγει από το αυλάκι. Πάνω, κάποιος έχει χρησιμοποιήσει τη χειροπέδη του και περιμένει,
για να μην διαταράξει τη λειτουργία (B). Στο προσκήνιο,
κάποιος απομακρύνεται γρήγορα (D).
Αν ένα τέτοιο σύστημα είχε εγκατασταθεί σε κάθε
μία από τις τέσσερις πλευρές των πύργων στη Νέα Υόρκη, χιλιάδες ανθρώπινες ζωές θα μπορούσαν
να είχαν σωθεί. Αλλά ποιος θα μπορούσε να είχε προβλέψει μια τέτοια φρίκη;
Σήμερα, γνωρίζουμε.
17 Σεπτεμβρίου 2001
Το ξετύλιγμα των καλωδίων παραμένει προβληματικό,
κυρίως από πολλές εκατοντάδες μέτρα, λόγω της επίδρασης του πλάγιου ανέμου. Τα καλώδια
δεν πρέπει να μπερδεύονται από την επίδραση μιας ριπής ανέμου, αλλιώς οι άνθρωποι θα
χτυπούσαν ο ένας τον άλλον. Είχαμε απλώς προβλέψει ένα βαρύ έρμα. Αλλά κανένα έρμα δεν θα μπορούσε
να τεντώσει το καλώδιο αν έχει μήκος δύο, τρία ή ακόμη και τετρακόσια μέτρα. Η
λύση θα ήταν επομένως να ασφαλιστεί το καλώδιο κάτω. Για να γίνει αυτό, τα έρματα
θα μπορούσαν να έχουν προφίλ κοχυλιών (B) και να πέφτουν (A) αρκετά γρήγορα (ελάχιστη
αεροδυναμική πέδηση) προς φρεάτια φραγμένα με πλαστικά καλύμματα φρεατίων,
αρκετά ανθεκτικά ώστε να αντέχουν το βάρος ενός ανθρώπου αλλά αρκετά εύθραυστα ώστε να εκρήγνυνται τη
στιγμή της πρόσκρουσης. Τα κοχύλια θα κεντράρονταν σε κωνικούς οδηγούς. Το κλείδωμα θα μπορούσε
να είναι αυτόματο.
Στο D, το άτομο που έχει προκαλέσει την
πτώση του καλωδίου θα μπορούσε να το τεντώσει με μια απλή λαβή (M). Αν, όπως γράφτηκε
παραπάνω, καλώδια είχαν ανατεθεί στην εκκένωση ενός πεπερασμένου αριθμού ορόφων,
το ξετύλιγμα του καλωδίου και το τέντωμά του θα μπορούσαν να γίνουν από πολλά σημεία
χειρισμού και εκκένωσης (έστω και μόνο επειδή ένα από αυτά μπορεί να είναι απρόσιτο).
Εδώ μιλήσαμε για έναν επιβραδυντή τριβής, προερχόμενο
από συμπλέκτες αυτοκινήτων. Ένα σύστημα προερχόμενο από τον κλασικό ρυθμιστή
σφαιρών του James Watt θα μπορούσε να εξασφαλίσει σταθερή ταχύτητα καθόδου, ανεξάρτητα από το φορτίο (επειδή
αυτό το σύστημα έχει μια πολύ «μη γραμμική» απόκριση).
Ρυθμιστής σφαιρών
Υπό αυτές τις συνθήκες, οι χειροπέδες θα μπορούσαν
να αφαιρεθούν και αυτό θα ήταν πιθανώς καλύτερο. Πράγματι, θα υπήρχε κίνδυνος
κάποιος που πανικοβάλλεται ή ζαλίζεται να σφίξει το χέρι του στο φρένο, μπλοκάροντας
όλη την αλυσίδα εκκένωσης. Αν οι άνθρωποι μπορούν να κατεβαίνουν με πολύ παρόμοιες ταχύτητες, η αραίωση
των αλμάτων από την πλατφόρμα θα εξασφάλιζε στον άνθρωπο στο έδαφος αρκετό
χρόνο για να ελευθερώσει τους ανθρώπους που φτάνουν.
Όλα τα παραπάνω είναι μόνο ιδέες που σημείωσα
καθώς μου έρχονταν. Αλλά φαίνεται να δείχνουν ότι χωρίς να αλλάξουμε τα τρέχοντα κτίρια,
μπορούν να εφοδιαστούν με ένα αποτελεσματικό σύστημα εκκένωσης. Κανείς δεν είχε προβλέψει
τις επιπτώσεις τέτοιων τρομοκρατικών επιθέσεων στη δομή των κτιρίων. Κανένας πυροσβέστης,
κανένας αρχιτέκτονας, κανένας ειδικός στην ασφάλεια δεν θα μπορούσε να είχε σκεφτεί ότι η δομή
θα μπορούσε να πληγεί σε πολύ σύντομο χρόνο λόγω της παροχής χιλιάδων
λίτρων κηροζίνης που μαλακώνει τις χαλύβδινες ράβδους οπλισμού, προκαλώντας στη συνέχεια την κατάρρευση των ορόφων
σαν ντόμινο. Στο μέλλον, ακόμη και οι πιο απίστευτες ιδέες θα πρέπει
να λαμβάνονται υπόψη.
Ένα ακόμη λόγο:
Αυτό το κείμενο δεν θα ακολουθηθεί από καμία κατοχύρωση διπλώματος ευρεσιτεχνίας.
Πιστεύω ότι μερικά πράγματα είναι πιο επείγοντα από το να προσπαθείς να βγάλεις χρήματα με την επιχείρηση
ασφάλειας. Πάνω απ' όλα, ανθρώπινες ζωές πρέπει να σωθούν. Έτσι, αυτές οι ιδέες είναι εντελώς
ελεύθερες για οποιονδήποτε θέλει να τις εφαρμόσει. Όταν το σπίτι σου καίγεται, δεν
χάνεις χρόνο καθαρίζοντας το σαλόνι.
Από 15 Νοεμβρίου 2001, αριθμός
συνδέσεων:
