Το Τραγούδι του Λευκού Γύρου
1η Ιανουαρίου 2008 -
Σελίδα
επανεκκίνηση (και καθαρισμός) στις 13 Αυγούστου 2009
Όταν το CNES ανακοίνωσε το 2005 τη δημιουργία ενός «καινούργιου υπηρεσίας», του GEIPAN (Ομάδα Μελέτης και Πληροφόρησης για τα μη ταυτισμένα αεροδιαστημικά φαινόμενα), ήθελα να μάθω περισσότερα. Επικοινώνησα τηλεφωνικά με τον Υves Sillard, πρώην πρόεδρο του CNES. Ή μάλλον, επειδή δεν είχε πλέον γραφείο στο CNES, αυτός με κάλεσε τηλεφωνικά, μετά από επιστολή που του είχα αποστείλει. Η συνομιλία διήρκεσε περίπου μία ώρα. Μάθα με περισσότερα κατά τη διάρκεια αυτής της ανταλλαγής, από όσα μάθα σε τριάντα χρόνια υποθέσεων. Ο Sillard μου είπε:
-
Εγώ ήμουν εκείνος που το 1977 δημιούργησε το GEPAN και μόνο εγώ, όταν ήμουν πρόεδρος του CNES. Νομίζω ότι λέει την αλήθεια. Ποια ήταν η κίνησή του; Μόνο αυτός το ξέρει. Ίσως έχει δει ουράνια σώματα. Μετά τη δημιουργία του GEPAN με ένα σημείο, είχε αναθέσει στον Hubert Curien, που τότε ήταν διευθυντής του CNES, την επίλυση των λεπτομερειών. Ο Curien εκτέλεσε αυτή την εργασία ακολουθώντας ένα είδος προτύπου προτεραιότητας και λογικής.
-
Ας δούμε, τα ουράνια σώματα ανήκουν σε διάφορους τομείς. Στο CNES υπάρχει ένας άνθρωπος που πολύ θέλει να διευθύνει κάτι τέτοιο, είναι ο μηχανικός Claude Poher (τότε αρχηγός του τμήματος «πυραύλων-μετεωρολογικών βομβίδων»). Ας τον βάλουμε εκεί. Ο Poher, ο «μηχανικός της οικογένειας», δεν είναι καθόλου φωτεινός. Ας τον ελέγξουμε από ένα συμβούλιο που θα συγκροτεί επιστήμονες «ποιότητας». Ας δούμε... χρειαζόμαστε έναν «ειδικό του σύμπαντος». Πάρτε τον Roland Omnès, πρυτανή της σχολής Ορσέ, ειδικό στην κοσμολογία. Ο Gilbert Payan μου είπε ότι ο J.P. Petit έκανε κάτι στην MHD. Αυτό είναι φυσική πλασματικής. Στο CNRS υπάρχει ένας άνθρωπος που είναι αρχηγός σε αυτό τον τομέα, είναι ο πολυτεχνίτης René Pellat (πεθαμένος). Ας τον συμπεριλάβουμε σε αυτή την ομάδα. Και μετά χρειάζομαι... έναν μετεωρολόγο. Ο Christian Perrin de Brichambaud, πολυτεχνίτης (πεθαμένος), είναι υψηλός αξιωματούχος στην Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία. Θα πάει. Έχουμε τρεις. Χρειάζομαι έναν αστρονόμο. Ο Guy Monnet (πολυτεχνίτης), διευθυντής του παρατηρητηρίου της Λιόν (τότε), είναι πολύ καλός. Χρειάζομαι έναν αστυνόμο. Ο καπετάνιος Cochereau θα κάνει. Και έναν ψυχίατρο: Faure. Προσθέτω τον Gruau, γενικό γραμματέα του CNES, για να διευθύνει όλα αυτά και «να επιβλέπει την καλή λειτουργία αυτής της υπηρεσίας». Έχω επτά άτομα, πολύ καλός αριθμός.
Μετά το Curien άφησε την επιχείρηση να «ζήσει τη δική της ζωή». Πέθανε πριν ένα χρόνο, νομίζω, και δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το αρχείο ουράνιων σωμάτων. Μάρτυρας της παρατήρησής του, όταν τον συνέταξαν κατά τη δημιουργία του GEIPAN:
- Μα... σήμερα η μεγάλη κύματα ενδιαφέροντος για τα ουράνια σώματα έχει τελειώσει, δεν είναι έτσι;
(Είναι απολύτως δίκαιος σε αυτό το σημείο)
Μετάφραση: Για τον Curien, το φαινόμενο των ουράνιων σωμάτων είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, στο ίδιο επίπεδο με την αναζήτηση του θηρίου της θάλασσας, του Αβούρανου Ανθρώπου των Χιονιών ή της αυτόματης καύσης ανθρώπων. Αν έπρεπε να δημιουργηθεί μία τέτοια ομάδα, θα είχε βάλει στο συμβούλιο έναν ιστορικό, έναν οκεανογράφο, έναν ζωολόγο και έναν ψυχίατρο...
Έχω μιλήσει αρκετά για αυτή τη λυπηρή ιστορία των ουράνιων σωμάτων στη γαλλική σκηνή στα βιβλία μου, για να την επαναλάβω ξανά λεπτομερώς. Σε κάθε περίπτωση, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, που η κοινωνία μας ελέγχει πλήρως, με τον δικό της τρόπο. Τόσο πολύ που σήμερα το ουράνιο σώμα έχει «εντελώς ενσωματωθεί στο περιβάλλον». Το θέμα είναι εντελώς λαϊκό. Όλα τα τηλεοπτικά κανάλια διαθέτουν μία μικρή ηχογραφημένη ζώνη που μοιάζει με την ήχο της κρούστας, που προσαρμόζεται στις εικόνες κάθε φορά που ανοίγει ξανά το αρχείο. Θυμηθείτε την εκπομπή στον Stéphane Bern (στην οποία είχε υποστεί σημαντική κατασκευή στην τελική επεξεργασία):
Η διατύπωση έχει γίνει στανταρδίζει. Από τριάντα χρόνια και από το 1977 ακούμε την ίδια παρένθεση, που διαβάζεται από τους υποστηρικτές της δημοσιογραφικά ορθής πρακτικής:
- Η Γαλλία είναι το μοναδικό κράτος που διαθέτει μία ειδική υπηρεσία για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με το φαινόμενο των ουράνιων σωμάτων.
Όλα είναι στη θέση τους για να συνεχιστεί για τριάντα νέα χρόνια. Για τριάντα χρόνια είχαμε εμπιστευθεί στους αστυνόμους την εκτέλεση των ερευνών στο πεδίο. Έτσι, έκαναν δικά τους πρακτικά στοιχεία αστυνομίας εφαρμόζοντας τις οδηγίες που ισχύουν για το επάγγελμά τους. Όπως μου είπε ο Patenet, που είχε φροντίσει να τοποθετήσει το υλικό που κληρονόμησε μετά την απομάκρυνση του Vélasco:
- Δεν πρέπει να περιμένετε τη Σελήνη. Αυτά τα πρακτικά είναι απόλυτα παρόμοια με αυτά που θα μπορούσατε να διαβάσετε για ένα ατύχημα οδικής κυκλοφορίας.
Άρα, όσον αφορά τη «συλλογή δεδομένων»: αποτέλεσμα αυστηρά μηδέν, σε τριάντα χρόνια, με μία εξαίρεση: οι βιολογικές αναλύσεις που έκανε ο Michel Bounias, ερευνητής στο Εθνικό Ινστιτούτο Αγρονομίας της Avignon, το 1981, μετά από ένα προσγείωση ουράνιου σώματος στο Trans en Provence.
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο σε τριάντα χρόνια δραστηριότητας.
Αλλά ο Yves Sillard γράφει, σε ένα βιβλίο που επιβλέπει, «ότι το CNES μπόρεσε να αποκαλύψει μία συστηματική επιστημονική μέθοδο».
Ο καθηγητής Michel Bounias στο εργαστήριό του το 1981
Αν είναι πεπεισμένος για αυτό, καλά του. Αλλά ξέρετε ότι το GEIPAN ξεκινά με την ίδια στρατηγική. Όπως αναφέρεται στο συλλογικό βιβλίο, στο οποίο συμμετείχε ο Patenet, «τα αναφορά των αστυνόμων αποτελούν τη βασική, ακατέργαστη υλική που εργάζεται το GEIPAN». Με άλλα λόγια, τα μέλη του GEIPAN (αυτή τη στιγμή περιορισμένα σε έναν άνθρωπο, πληροφορικός από την επαγγελματική του θέση, και σε εξωτερικούς συνεργάτες που θα έχουν ως εντολή να εξετάσουν τις αναφορές των αστυνόμων) θα συνεχίσουν να κάνουν ερωτήσεις όπως:
- Πού ήταν η Αφροδίτη αυτή την ημέρα; Ο μάρτυρας έχει ψυχιατρικό παρελθόν; Υπήρχε προγραμματισμένη ατμοσφαιρική είσοδος; Νομίζετε ότι αυτή η φωτογραφία μπορεί να είναι ψεύτικη; Τι λένε οι αστρονόμοι; Τι γίνεται με μία βροχή μετεωριτών; Κλπ.
Προσθήκη της 13ης Αυγούστου 2009: από Δεκέμβριο 2008, απόσυρση του Patenet, μέχρι Αύγουστο 200