Zo veel mogelijk met elkaar zien en alleen liefhebben,
Zonder list en omwegen, zonder schaamte of leugen,
Zonder dat een verlangen ons bedriegt of een spijt ons verslindt,
Twee mensen zijn en op elk moment het hart geven.
Zijn gedachte respecteren zo ver als men erin duikt,
Zijn liefde tot een dag maken in plaats van een droom,
En in deze helderheid vrij ademen, – zo ademde Laure en zong haar minnaar.
U, wiens elke stap de heilige gratie raakt,
U, met het hoofd vol bloemen, die onbezorgd lijkt,
U zei mij dat men zo moet liefhebben.
En ik, oud kind van twijfel en vloek,
Die u hoort, denkt en zegt dit:
Ja, men leeft anders, maar zo houdt men van iemand.