Naamloos document
Extraordinair onderzoek
2 augustus 2013
Ik ontdekte met enig verbazing de zeven DVD’s van Stéphane Allix, die een bundel vormen getiteld “Extraordinair onderzoek”. Hier is de link om deze bundel te bestellen:
Ik betaalde er 24 euro voor. Dus het is goedkoop. Uitstekend prijs-kwaliteitverhouding.
Het is jammer dat een persoon als Allix zijn onderzoeksvaardigheden niet heeft ingezet voor het UFO-dossier. Hij heeft dat wel gedaan, op een interessante manier, met ontvoeringen, waarbij hij John Mack interviewde, net voordat die door een dronken bestuurder werd omgebracht. Allix sprak met geloofwaardige “ontvoerde” mensen (waardoor we zien waar Spielberg zich voor “Taken” heeft laten inspireren). Maar daar stopt het. Als hij verder wilde gaan, wat zou hij dan kunnen doen? Zich richten op oude, dubieuze figuren zoals de Canadese Stanton Friedman, “nucleair fysicus”, of op een prater als de Engelsman Nick Pope, of op acteurs van desinformatie zoals Jacques Vallée, Peter Sturrock of Steven Greer? Op een technologie-gek als Vélasco? Op een clown als Denocla, die onderbroeken verkoopt met afbeeldingen uit de Ummo-bladen en DVD’s met nummers die in “Ummite” zijn samengesteld? Of zelfs het GEIPAN ondervragen?
Dat zou NIETS opleveren.
Het serieuze aspect ligt op het niveau van een zeer geavanceerde natuurkunde, die buiten bereik ligt van het grote publiek.
Een paar jaar geleden had ik een kopje koffie met Allix in Parijs. Dat leverde niets op, en ik kreeg de indruk dat we niet op dezelfde golflengte zaten, meer niet. Toch was ik verbaasd toen ik kennis nam van zijn serie “Extraordinair onderzoek”, door de serieuze manier waarop hij onderzoekt, wat ik sterk aanbeveel. Allix is een man … serieus. Dat valt te merken. Hij lacht zelden. Dat starre gezicht past bij zijn schrijfhand, die je af en toe even ziet op een paar beelden (u weet misschien dat ik enige vaardigheden heb als grafoloog).
Allix probeert het mysterie van het na-levens te doorgronden, na het overlijden van zijn broer bij een auto-ongeluk. Tot dit werk had ik geen herinnering aan serieuze programma’s over het paranormale. Misschien herinnert u zich de uitzendingen van Jean-Yves Casgha “Boulevard van het Vreemde”, die beperkt waren tot een “magazine”-stijl. Zoals:
- Ik ben in het spookhuis met mijn microfoon ....
In de DVD’s van Allix vindt u een veel rigoureuzere aanpak, een methodologie. De onderzoeken zijn niet gevuld met computeranimaties of reconstructies. Het is sobert, bijna austere. “Alleen feiten”. Het zou waarschijnlijk commerciëler zijn geweest met animaties en reconstructies. Maar dat was niet zijn doel, denk ik.
Zoals ze zijn, zijn het documenten, en deze zeven DVD’s dekken het volledige spectrum van paranormale verschijnselen. Er zijn genezers, telepathie, prestaties van mediums, mentale contacten met dieren, voorspellingen, NDE’s.
Dit materiaal zal mijn basis zijn om deze verschijnselen te modelleren. En op dit gebied heb ik veel te zeggen. We kunnen de realiteit van deze verschijnselen niet langer ontkennen, die absoluut niet binnen het kader van de hedendaagse natuurkunde vallen. We moeten het “geometrische kader” uitbreiden, een ander soort materie overwegen, die we “metamaterie” kunnen noemen, onderworpen aan de wetten van een “metaphysica”.
Ik denk dat alles rijp is voor een wetenschapper, die een beetje vertrouwd is met traditionele geschriften, het occultisme (“wat boven is zoals wat onder is”), en die over wat geavanceerde meetkundige en wiskundige hulpmiddelen beschikt, om zich met deze vragen bezig te houden, niet om uitgebreide modellen te geven, maar minstens om aanwijzingen te geven.
Ik wil een opmerking maken. Of het nu gaat om Allix of Charbonnier (NDE) of talloze anderen: alle paranormale verschijnselen worden gezien als persoonlijke avonturen (“ik heb het zelf meegemaakt…”). In hun verhalen en anekdotes staat de individuele persoon centraal. Economie, maatschappij, collectieve gedachte, politiek worden buiten beschouwing gelaten. Maar het is een geheel. En het feit dat we nadenken, en proberen deze reflectie uit te breiden naar de “macroscopische dimensies” van deze verschijnselen, zou een interessante uitbreiding zijn.
Allix en anderen laten ook het “donkere aspect” van al deze verschijnselen buiten beschouwing, denk ik, onvermijdelijk, ook al is deze aanpak natuurlijk een beetje grimmig. Als een genezer in staat is om op afstand te werken op het astrale lichaam van een persoon, alleen op basis van een recente foto, dan is het een gunstige actie. Maar als je op afstand goed kunt doen, waarom dan niet ook … kwaad? Dat is duidelijk.
Ik denk dat ik op een dag een boek over het paranormale zal schrijven, waarin ik decennia van reflectie zal vastleggen.