De geheimen van de stille bommenwerper B2

De geheimen van de stille bommenwerper B2

De geheimen van de B2

20 augustus 2002

Pagina 4

De missies van de B2.

Le informatie over de B2 moet vervolgens worden opgehaald uit interviews of uit de rest van de folder of via foto's. In een interview met majoor Scott Vander Hamm in maart 1998 antwoordde hij op een vraag over de levensduur van de B2, waarbij hij aangeeft dat deze vliegtuigen tot het jaar 2030 zouden moeten komen. Hij voegde toe: "since it is mainly non-metal" (aangezien het voornamelijk uit 80% niet-metaalcomponenten, "composites" bestaat, zouden ze minder gevoelig zijn dan andere vliegtuigen voor corrosie). Hij verduidelijkt dat de schuilwaarden van de B2 en de F-117 A "vergelijkbaar" zijn. Hij voegt toe dat beide types vliegtuigen dezelfde zorgen vertegenwoordigen: het doorbreken van een zeer beschermd en gedefinieerd luchtruim en het afleveren van nauwkeurige projectielen. Hij voegt toe dat het verschil is dat

• De B2 in staat is om dit soort missies uit te voeren vanuit het hart van de Verenigde Staten en terug te keren naar zijn oorsprong na het voltooien van de missie. *

(in een artikel van de Washington Post uit 1998 dat een discussie aandeed over de geldigheid van de B2. Op dat moment was het vliegtuig nog niet gebruikt in een oorlogsmissie. Sommigen protesteren tegen het feit, zie verder, dat het radarverweer gevoelig is... voor regen! De voorstanders van het project zeggen dat het moeilijk voorstelbaar is om B2-basisplaatsen in verschillende delen van de wereld in te richten, aangezien de hangars moeten worden uitgerust met duurzame luchtkoelingssystemen. Dus een "alle-weers" bommenwerper die blijkbaar zeer gevoelig is voor temperatuur- of vochtvariaties).

Dat is de hele vreemdheid van deze machine. De Amerikanen hebben bases in veel delen van de wereld, die hen kunnen dienen als uitgangspunt voor een breed scala aan missies naar veel landen. Het feit dat ze erop aandringen dat de machines vanuit de VS vertrekken en terugkeren naar hun oorsprong, lijkt extreem vreemd. Aan het eind van de folder bijvoorbeeld, wordt er verwezen naar een operatie ENDURING FREEDOM (Vrijheid-uitdaging) die plaatsvond op 5 november 2001 en volgde op de aanslag op de Twin Towers in Manhattan op 11 september. Daarbij vlogen zes B2's van het 509e eskader, vanuit hun basis in Whiteman, Missouri, een reis van Missouri naar Kabul naar Diego Garcia (Indische Oceaan) en voerden een bombardement uit met 900 kilo zwaar "satellietgeleid" bommen, losgelaten vanaf een hoogte van 15.000 meter (korte opmerking: is er opgemerkt dat de B2 het 509e bommenwerper eskader vormt dat in 1945 atoombommen op Japan liet vallen en dat in Roswell in 1947 het onderwerp was van bijzondere aandacht van de eerste vliegende schotels). Deze reis heen duurde volgens de folder veertig uur. De B2's maakten een korte stop in Diego Garcia "waar de bemanningen werden gewisseld, de toiletten leeggehaald, de brandstoftank opgevuld en waar de vliegtuigen direct weer op weg gingen naar huis, zonder zelfs de motoren af te zetten. Deze terugreis duurde 30 uur. De motoren liepen dus 70 uur achter elkaar.

Opmerking: Op een Nothrup-afdeling website vind je andere cijfers over deze laatste missie, de zin luidt: "The B2 has repeatedly demonstrated to penetrate hostile air without being detected and its all-weather capability during Operation Allied Force and Operation Enduring Freedom with missions up to 44 hours duration". Vertaling: "De B2 heeft meerdere keren aangetoond dat het in vijandelijk luchtruim kan opereren zonder gedetecteerd te worden en dat het een alle-weerscapaciteit heeft tijdens de "Operation Allied Force", een bombardement op Servië, en "Enduring Freedom", een bombardement op Afghanistan, wat overeenkomt met missieduren tot 44 uur. Deze tweede informatie lijkt betrouwbaarder dan die in de folder van James Goodall. Immers, als je snelheid berekent met een missieduur van 70 uur, rekening houdend met de 40 uur heen, kom je op veel te lage snelheden uit. Het zou dus kunnen dat er een fout zit in de folder van James Goodall (of, simpelweg, wat heel mogelijk is, een document dat in tegenspraak is met gezond verstand).

In ieder geval is het vrij interessant om deze heen- en terugvluchten op een wereldkaart te zetten.

Le heenreis is meer dan 16.000 kilometer. Je moet drie vliegtuigvervoeringsacties in de lucht in rekening brengen, die niet kunnen worden gedaan boven 7500 meter en met een snelheid van 250-350 knopen. Op de kaart zie je dat één van de vliegtuigvervoeringsacties noodzakelijkerwijs boven Rusland is uitgevoerd. Hoewel dit land nu een "vriendelijk land" is, moet je je er wel van bewust zijn dat tijdens een vliegtuigvervoeringsactie een vliegtuig zeer kwetsbaar is. Het vliegt laag en traag, dus binnen bereik van grond-luchtmissiles. Bovendien is het vliegtuigvervoerder, onbewapend, zelf kwetsbaar en als de hele missie afhankelijk is van het succes van de ontmoeting, en die ontmoeting mislukt en het wordt neergeschoten, dan is het een val. Volgens André-Jacques Holbecq is een vliegtuigvervoeringsactie een relatief snelle operatie, 15-20 minuten. Geef er een uur voor. Als je drie uur voor de vliegtuigvervoeringsacties aftrekt, blijven er 37 uur vliegen over. Voor 16.000 km betekent dat een snelheid van 432 km/u. Van welke kant je het ook bekijkt, met de cijfers die in de folder worden genoemd, kom je op onzinnige resultaten uit. Een vliegtuig kan niet zo langzaam vliegen op 15.000 meter hoogte zonder direct te storten. Bovendien merk je op het moment van de aanval op Joegoslavië (30 uur in totaal) dat de vliegtijd heen (16 uur) 14 uur overlaat voor de terugvlucht. Dat is onlogisch, want tijdens de heenreis profiteren de vliegtuigen van de jetstreams (de routes corresponderen met transatlantische vluchten op hoge breedtegraad). Bovendien weten we dat een vliegtuig met of zonder bommen in de lading even snel vliegt (in de interne lading). Meer dingen om te verduidelijken....

Opmerking: Het webdocument van de luchtmacht zegt:

This tremendous capability gives the aircraft the ability to fly anywhere in the world and deliver a variety of weapons in less than 24 hours. Deze uitzonderlijke capaciteit laat het vliegtuig toe om elk punt ter wereld (inclusief de antipoden) binnen 24 uur te bereiken en daar een grote verscheidenheid aan wapens in te zetten. Opnieuw, rekening houdend met de afstand (20.000 km) en de tijd die nodig is voor de vliegtuigvervoeringsacties zijn deze cijfers logischer dan die genoemd door James Goodall in zijn folder. Terug naar die folder.

In een interview zegt majoor Przybyslawski:

• De B2 is de combinatie van stealth, een lange actieradius, een grote nuttige last en nauwkeurige munitie, waardoor het de meest prestatiekrachtige lange actieradius bommenwerper ter wereld is. *

Je vraagt je af naar welk vliegtuig hij verwijst. Hieronder is de drie-vooraanzicht en de kenmerken van de B2.

**B2: drie-vooraanzicht. **

De 9000 km corresponderen met een afstand die te overbruggen is.

Op pagina 49 van de folder staat vermeld:

The flight from Whiteman AFB to Afghanistan required six aerial refueling.

It lijkt erop dat deze zin moet worden vertaald als:

De aanval op Kabul vanaf Whiteman vereiste in totaal zes vliegtuigvervoeringsacties.

Maar dat is al aanzienlijk. Het lijkt erop dat het verhaal van de majoor aangeeft dat dit soort B2-missie "een standaard lange afstand bommenwerpermissie" is. Maar het is belangrijk om op te merken dat een vliegtuigvervoeringsactie geen eenvoudige operatie is. De standaardhoogte is 7500 meter, dat wil zeggen de helft van de kruissnelheid van de B2, waardoor het vliegtuig moet dalen om zijn vliegtuigvervoerder te bereiken, en vervolgens weer omhoog moet stijgen om zijn kruissnelheid te herstellen. Waarom kan deze vliegtuigvervoeringsactie niet op een hogere hoogte worden uitgevoerd? Omdat het vliegtuigvervoerder volledig beladen is. De vliegtuigvervoeringspunten kunnen overal liggen, midden in een oceaan of boven het grondgebied van de voormalige Sovjet-Unie (...) in het geval van de missie naar Kabul. Het vliegtuigvervoerder moet dus de brandstof meenemen die nodig is voor zijn eigen transport, plus de brandstof die hij moet leveren aan het vliegtuig dat zich bij hem aansluit. Deze beperkingen maken het onmogelijk om zeer hoog of zeer snel te vliegen. De foto hieronder, waarin een B2 in de vliegtuigvervoeringsactie met een KC-10 wordt getoond, geeft een idee van de snelheid (niet meer dan 350 knopen, wat 700 km/u is).

Le vliegtuigvervoerder is in een licht opgeheven positie. Op de twee B2's die op de foto zichtbaar zijn, is de opgeheven positie zichtbaar, evenals de lichte openstelling van de dubbele vleugelklappen die niet alleen het zijdelings controle verzekeren, maar ook als luchtremmen dienen. De snelheid voor het aansluiten moet lager zijn dan een voet per seconde. Tijdens de operatie mag het vliegtuig dat in de vliegtuigvervoeringsactie is niet het vliegtuigvervoerder duwen, onder risico van het maken van het besturen van het vliegtuigvervoerder lastig. Tijdens een vliegtuigvervoeringsactie is een oorlogsvliegtuig zo kwetsbaar mogelijk (gemiddelde hoogte en snelheid).

Le folder vermeldt een tweede oorlogsmissie op lange afstand, richting Joegoslavië (aanval op Servië, operatie ALLIED FORCE, maart 1999). Daar lieten twee Spirit 16 ton bommen (900 kg per stuk) vallen op Servië na een heenreis van 16 uur. Het tekstje zegt dat er twee vliegtuigvervoeringsacties waren tijdens de heenreis (één midden in de Atlantische Oceaan en één net voor het binnenkomen in Joegoslavië) en twee tijdens de terugreis, wat in totaal vier vliegtuigvervoeringsacties betekende voor een enkel bombardement in een Europees land. Tijdens deze aanval keerden de vliegtuigen terug na het lossen van hun bommen, wat in totaal een niet-afgebroken vlucht van dertig uur betekende.

Aan de hand van deze missie herhaalt de folder het interview met brigadegeneraal LeRoy Barnige:

• • Deze missie heeft aangetoond dat de B2 het mogelijk maakt om gebruik te maken van het feit dat het de eerste bommenwerper is die op een operatieveld kan worden opgeroepen bij een crisis zonder dat een geavanceerde basis nodig is. *

It maakt deze opmerking alsof de B2 (of beter gezegd het geheel van B2 plus een hele reeks vliegtuigvervoeringsacties) het mogelijk maakt, vanaf een basis in de Verenigde Staten, om in te grijpen op elk punt ter wereld. Dit wordt beschouwd als een van de kenmerken van de B2: om te opereren vanaf Amerikaanse grondgebied. Duidelijk is dat het niet is gepland om B2's in grote aantallen te deployen (er zouden er maar 21 zijn!) op de verschillende veldtanks die de Verenigde Staten over de hele wereld hebben. De landen die de B2's kunnen bombarderen vanaf de basis van Whiteman zonder vliegtuigvervoeringsacties zijn beperkt in aantal. Het is dus een vliegtuig, subsonisch, ontworpen vanaf het begin voor lange en zelfs zeer lange missies. Het is ondenkbaar, gelet op de eenheidskosten van deze vliegtuigen (2 miljard dollar) en de totale kosten van hun onderzoek (260 miljard dollar) dat de rust van de bemanningen is overgelaten aan improvisatie, vooral omdat het vliegtuigen zijn met twee personen. Maar juist dat komt naar voren uit de uitspraken van onze moedige generaal (pagina 40).

*- De bemanningsleden sliepen in wisselende shifts. Deze "power naps" waren eigenlijk in de missieplanning meegenomen. Een bemanningslid nam zijn dutje op een strandstoel die hij in een lokale Walmart had gekocht. Dit specifieke stoelmodel paste perfect in de ruimte achter de vliegtuigcommandant. *

Ce zin lijkt zo ongeloofwaardig dat we hieronder het oorspronkelijke Engelse tekst reproduceren:

- They slept in shifts. These 'power naps' were actually factored into the mission planning. A crewmember took his snooze on a beach lounge purchased at the local Wal-Mart store. This particular lounge model just happened to fit perfectly in the space behind the Aircraft Commander's station.

Ik zal er nooit in geloven dat machines van 2 miljard dollar per stuk (bron van deze bedragen: de revue Jane's, een autoriteit op het gebied van Amerikaanse militaire materie, en de Washington Post 1998) zijn gebouwd met een beperkt aantal subsonische vliegtuigen zonder te hebben voorzien in de manier waarop de bemanning zich zou kunnen ontspannen tijdens missies van dertig tot veertig uur, en dat deze ontspanning zo'n improvisatie kon zijn. Vliegen is vermoeiend. Het vereist concentratie. De langste missies die voor de B-52's zijn gepland, waren ongeveer twaalf uur, maximaal twintig. De bemanning bestond uit zes personen, verdeeld in twee groepen van piloot, co-piloot en navigatie die elkaar konden afwisselen. In deze vliegtuigen hadden de bemanningsleden veel meer "een strandstoel gekocht bij een lokale winkel". In zulke belangrijke operaties kan de fysieke conditie van de bemanningsleden niet aan de toeval worden overgelaten. Het lijkt alsof dit bemanningslid deze gelukkige initiatief had, anders zou hij zijn toegestaan om te slapen... op zijn ejectiestoel. Maar meestal zijn deze stoelen niet inclineerbaar.

Voorgaande pagina Inhoudsopgave Volgende pagina

Teller geïnitialiseerd op 7 okt 2002. Aantal bezoeken aan deze pagina :