De aanbidders van de chip
10 maart 2005
Een reactie van een lezer, Sébastien Tourbier, 36 jaar, informaticus, regio Lille
Ik ben ontroostbaar door wat ik net heb gelezen. De kikker die langzaam wordt opgewarmd, merkt niet wat er met hem gebeurt. De chip komt, of kan niets doen voor degenen die hem accepteren. Het kernidee van de mens van vandaag is de laatste 5000 jaar niet veranderd.
Toen Alexander de Grote leefde, werden mensen vermoord om wraak te nemen voor de brand in Athene. De Griekse beschaving moest zich als een overstroming verspreiden. Na tien jaren van onophoudelijke oorlogen, bij de dood van Alexander, werd de wereld in burgeroorlog gegooid. Generaals verdeelden de wereld met massamoorden en genocide, burgers veranderden in huurlingen. Later deed César hetzelfde, droomde van de glorie van Alexander. De hele menselijke geschiedenis is een eindeloze herhaling.
Vandaag willen ze wraak nemen voor de schendingen. En het begint weer. "Gorilla's" manipuleren de angst van het volk om van hun buurman te nemen wat ze zelf niet hebben. We zijn in de 21e eeuw, de "gorilla's" hebben alles in handen om de planeet in brand te steken. De kleine chimpansee die wij zijn, gebaart in alle richtingen om onze soortgenoten te waarschuwen, die hun oren dichtdoen, hun ogen sluiten en zwijgen. (1e compagnie, Chirac president, Bush weer in macht, de natuur verdergt, Reeves bij Fogiel zonder iets te zeggen en niet gehoord te worden!).
Wat te doen? Wachten op de komst van de buitenaardse wezens en hen zien de controle over onze wereld overnemen om ons in de hand te houden. Dat zou al moeten gebeurd zijn? Een communicatieactie ondernemen, zoals Greenpeace, om mensen wakker te schudden? Waarom? De werkelijkheid is populair bij de massa. Iedereen geeft er niets om! Wat er toe doet is het voetbalwedstrijdje, hardlopen als gekken op de verkoop dagen of je mooie tuinmeubilair kopen van exotisch hout voor je tijd op de stranden doorbrengt en je aanbiedt aan de zon.
Ze bereiden de onderwerping van de mens achter de schermen voor, het is zo luid dat het op de scène uit de hand loopt tijdens de voorstelling, dat is normaal, het is deel van de geschiedenis in beweging: stakingen, oorlogen, virus, klimaatcontrole, epidemieën, ontbossing, vervuiling, en nu ook chips etc. etc. wat een geluk, laten we dankbaar zijn voor de grote menselijke geest! We moeten dit bestrijden. En misschien is de strijd elders. Buiten het oceaan, toen de mens dit wereldje bevolkte, bouwde hij een wereld op maat, of beter gezegd, op overmaat, en hij verspreidt zich over onze wereld, hij zoekt, hij zoekt antwoorden op zijn vragen, altijd in beweging, maar wat zoekt hij? Hij weet het niet, maar hij zoekt, terwijl hij de waarheid zoekt. De mens zal sterven omdat hij ondergedompeld is in rijkdom of armoede, omdat hij het niet vindt.
Hij communiceert overmatig, hopend eindelijk te begrijpen. Als teken van solidariteit zijn mensen verslaafd geraakt aan hun mobiele telefoon, ze lopen voor ons, het apparaat tegen hun oor, een uiterlijk teken van bestaan, van sociale erkenning. Ze bellen bij Auchan voorbij de papierrol, het is zo belangrijk om verbonden te zijn met de collectieve bewustzijn, op dit punt wil je je een chip laten inplanten om goed te voelen met je medemensen, er is maar een klein sprongetje nodig!
De mens heeft zoveel angst voor zijn dood dat hij zich voorziet van kunstmatige middelen om het te vergeten, "kijk, ik bel in de straat, iemand belt me, ik besta, dus ik leef, dus ik ben niet dood". Een ander voorbeeld in de straat: "kijk, mijn telefoon is groen en de jouwe? Mijn is rood, maar ik neem foto's!" "Mijn toestel laat me Pac Man spelen". Wie heeft er niet gezien dat mensen op een straathoek of in de metro lachen en met hun kleine telefoon spelen. Alle westers volkeren bereiden zich voor op de grote sprong naar het onbekende. Het is geen gewone technologische evolutie, handelsmensen lopen door de straat, in winkels met oortjes rond hun hals of erger in hun oor, klaar voor elke gelegenheid. Ze willen een andere stem horen, niet hun eigen, ze zoeken niet meer na te denken, anderen moeten het voor hen doen. Maar daar is gevaar.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog is een deel van mijn familie naar de gaskamers gegaan, in de pas, in stilte, onder het geblaf van honden, luisterend naar het begeleidende "alles gaat goed, jullie gaan douchen, het gaat beter na, ga door!".
Na jaren van mentale voorbereiding, maanden van druk, was alles klaar om grote groepen mensen op de juiste plek en op het juiste moment te brengen. Half een eeuw, een overvloed aan getuigenissen, schokkende beelden van de nazi-kampen de afgelopen weken... voor niets. Niet alleen bij het CNRS is de geheugens kort. Opnieuw luistert de mens niet meer naar zijn eigen stem, maar naar die van anderen, zieliger, makkelijker. Het is minder ingewikkeld: "vertrouw op je kleine mannetje, wees niet bang, we zullen je leven en veiligheid verbeteren, we zullen je dood en je pijn zo ver mogelijk terugdringen, steek gewoon je hand of je hals uit, het duurt enkele seconden, zo kunnen de slechten je niet meer kwaad doen."
De mens zal zijn ziel verkopen, want hij vindt geen antwoorden op zijn vragen, dus hij is zo bang voor zijn eigen dood, zo bang om niets te vinden, dat hij anderen zal laten beslissen voor hem, zonder te begrijpen, zonder het te beseffen, zonder het te vinden. U heeft gelijk, het ontbrekende is het gebrek aan dromen bij de mens: hoe verder te gaan, hoe te vechten
Terug naar het dossier Implantaties onder de huid van de chips