De zwarte kip in de tuin
De Zwarte Kip
Aan mijn zoon, Jean-Christophe, overleden op 18 juli 1990
De zwarte kip in de tuin heeft geschreeuwd als een bezetene
De boeren kwamen haar zien
Ze zei dat het zou gaan regenen
Niemand geloofde haar, Lanturlu
In mijn mooie hoed is mijn kleine prins verdwenen
Hij is vertrokken naar andere hemelen, andere dalen
Waar men altijd gelukkig is
Waar de hemel altijd blauw is
Ik zal hem nooit meer zien, Lanturlu
In de diepte van de zee is hij verdwaald
Als je sterft is niets voorbij
Het is gewoon dat je weg bent
Je blijft altijd in de harten
Van ouders, broers en zusters
We zullen elkaar terugzien, mijn vrienden
We zullen elkaar terugzien, het staat geschreven
Hij had goud in zijn vingers
Hij was een prins, hij was een koning
In het paradijs van de goede kinderen
Hij tekent op de wolken
Ik hield zoveel van jou, mijn Cricou
Waarom ben je zonder ons vertrokken?
We hadden allemaal van je kunnen houden
We hadden allemaal gelukkig kunnen zijn
Ik begreep het niet, ik snapte het niet
En de tijd, helaas, is voorbij
Ik hoor zijn stem, tirela
Ik voel hem vlakbij
De dood is geen probleem
Voor mensen, voor degenen die van elkaar houden
Je hoeft alleen maar naar je hart te luisteren
Liefde sterft nooit
Maar de liefde is er, tirela
En zal ons nooit verlaten
Hij zegt dat we moeten vergeten
Hij zegt dat we moeten vergeven
Hij vergeeft ons ook
Hij die niemand kwaad heeft gedaan
Hij was zo zacht, mijn Cricou
Hij was niet kwaad voor een cent
Als de wind blaast over de tarwe
In de grote rilling van de zomer
Dan denk ik aan zijn blonde haar
Het was zo mooi, het was zo goed
Ik zal het niet vergeten, tirela
Dat zal ik nooit vergeten
De zwarte kip in de kippenhok
Heeft geschreeuwd als een bezetene
De boeren kwamen haar zien
Ze zei dat het te laat was
Ze is in de nacht in slaap gevallen
Een nieuwe ster schijnt nu