Duik- reddingsvest voor apneu

Duik- reddingsvest voor apneu
Automatische activering na 120 seconden.

...De engelbewaarder.

Dit apparaat moest minimaal ruimte innemen: een licht, elegant harnas.
...Apneu-duiken heeft iets heroïsch. Het zou slecht samengaan met het meenemen van een storende "Mae West". De opblaasbare ballonnen moesten dus verborgen worden in de schouderbanden, aan de voorzijde. Een Velcro-systeem moest het gemakkelijk maken om ze uit te klappen.

...Het leek onontbeerlijk om elektrische systemen te vermijden vanwege het effect van zee water. De duiker moest in staat zijn om eenvoudig de werking van het systeem te testen. Een dergelijk systeem moest "vergeten worden". Eigenlijk moest "de engelbewaarder" een apparaat zijn dat zich tussen de schouderbladen van de duiker bevindt. Wanneer hij op het wateroppervlak is, staat hij bijna onder atmosferische druk.

...Wij kozen voor een "fluidics"-tijdsysteem. Dit systeem werd gebouwd en met succes getest. Deze voorstudie was duur. Ik ging daarom een vriendin, Albina du Bousvouvray, om hulp vragen, die ook haar zoon had verloren, vrijwel op dezelfde leeftijd, onder dramatische omstandigheden. François-Xavier Bagnoux had zijn pilootdiploma voor helikopters behaald. Hij was de privé-piloot geworden van Thierry Sabine, oprichter van de rally Paris-Dakar. Toen die met de zanger Balavoine in de woestijn op zoek ging naar routes, stierven alle drie bij een dodelijk ongeval, waarvan de oorzaak nooit volledig is opgehelderd. Verscheurd door verdriet besloot Albina zich voortaan uitsluitend te wijden aan humanitaire werk via een stichting die ze naar haar zoon vernoemde. Ze accepteerde onmiddellijk om de bouw van een prototype te financieren. Het apparaat dat op de tekeningen is afgebeeld, vrijwel in werkelijke grootte, werd dus gebouwd en met succes getest door de firma Disk uit Bourg lez Valence, geleid door de dynamische heer Koenig. De financiële middelen waren voorzien om de gehele operatie te dekken, van de voorstudie tot de eindproductontwikkeling in samenwerking met een industriële partner, die nog moest worden gevonden. We hoopten allen dat dit project zou kunnen worden voltooid. Een octrooi werd voorbereid en ik vond het normaal om een persoon als agent te nemen die al zaken had gedaan met mijn zoon, tijdens diens leven. Jean-Christophe was een briljante ontwerper van duikmateriaal. Helaas bleek deze persoon een schurk van de slechtste soort, die door een slimme schrijftruc het grootste deel van het geld afnam, zoals ze al eerder had gedaan bij meerdere humanitaire organisaties. Deze persoon vond zelfs een manier om in Italië aanzienlijke bedragen te ontvangen die mijn zoon had verdiend voor de overdracht van een model, onder het mom van testamentair executeur. Er zijn mensen die bereid zijn om een dood man zijn vinger af te snijden om zijn ring terug te krijgen. Het is bekend (en het geval van de ARC en haar weinig scrupuleuze baas, Crozemarie, is daarvoor een voorbeeld) dat humanitaire activiteiten een van de favoriete terreinen zijn voor schurken, omdat mensen daar minder argwanend zijn. Met wat deze persoon had achtergelaten konden we een prototype afmaken en met succes testen, maar verder kwamen we niet. We zoeken dus een industriële partner die dit project overneemt. Ik zou graag willen dat, als de verkoop van deze veiligheidsapparaten enige inkomsten oplevert, de stichting François-Xavier Bagnoux in eerste instantie wordt vergoed voor het geld dat ze heeft verloren bij deze zaak, waarvan het grootste deel is afgevoerd door de fraude waar zij slachtoffer van is geworden.

...De tests betroffen het zogenaamde "baro-tijd" systeem. We hadden het ontworpen om apneu-duiken te beperken tot twee minuten (120 seconden), en na die tijd automatisch een CO2-capsule te doorboren, waardoor de twee ballonnen van de reddingsvest opbliezen en de duiker automatisch naar het oppervlak werden getrokken. Het systeem werkte voldoende en herhaalbaar. Het eenvoudigste is nu om het te beschrijven. De tekeningen hieronder geven een prototype weer, met de afmetingen en het volume van twee VHS-cassettes die op elkaar zijn geplakt. Geoptimaliseerd zou het apparaat natuurlijk een andere vorm hebben, compacter, gemaakt van gesmolten kunststof. Hier hadden we het prototype gebouwd door aluminiumplaten te frezen, alleen om een bewijs van haalbaarheid te geven.

...Initieel (voor de duik) bevindt het systeem (dat tussen de schouderbladen van de duiker moet zitten) op het wateroppervlak. De externe druk werkt via de openingen zoals aangegeven op de tekening. Het systeem is in contact met de omgeving via een rubbermembran, vergelijkbaar met die van duikregelaars. Deze membraan is vastgemaakt aan een bewegende as (in rood weergegeven op de tekening), die symmetrisch is. Het systeem bevat meerdere kamers. Noem B de bovenkamer en D de onderkamer. Normaal (buiten een drukverhoging door het afzinken van de duiker) is de membraan plat. De toren, hier in rood weergegeven, staat in de aangegeven positie. Het puntje is niet ingeklemd en kamers B en D communiceren vrij. Het geheel is in evenwicht.

...De gele kleur stelt olie voor. Een tweede toren (wit op de bovenste tekening) is ook vastgemaakt aan de twee zeer soepele membranen, die ook uit rubber zijn. Deze toren bestaat uit een cilindrisch middenstuk, dat vastzit aan de twee schijven waarop de boven- en onderkamers zijn bevestigd. Een lichte veer houdt dit tweede bewegende systeem in rust tegen een bovenste beperking, via de rubbermembran. Er is geen olie-lekkage mogelijk. De olie kan op twee manieren stromen:

• Langzaam, naar beneden langs de centrale as, afhankelijk van de speling van deze as in een opening.
• Snel, naar boven via een klep (bruin op de tekeningen).

...Het apparaat is klaar om te werken. Als de duiker volledig onderwater gaat, zodra hij één meter onder het wateroppervlak is, wordt de druk op de rubbermembran die in contact is met zee water voldoende om de kamer D af te sluiten via het puntje van het linker bewegende systeem, dat in aanraking komt met de O-ring.

...De kleur van de omgeving moet diepte suggereren. Hier zijn we op een meter diepte. Zodra de duiker dieper gaat, zelfs maar enkele meters verder, wordt de druk op de linker membraan, vastgemaakt aan het linker bewegende systeem, voldoende om dit in contact te brengen met de beperking. Zie de volgende tekening:

...De lucht in kamer B komt onder lichte overdruk te staan (aangegeven door de roze kleur) ten opzichte van de lucht in kamer B, die de waarde van de atmosferische druk heeft "geherinnerd" op het moment van duiken (plus een tiende bar, equivalent aan één meter water). De lucht in kamer B oefent dus druk uit op de bovenkant van het tweede bewegende systeem, hier in wit weergegeven. Dit systeem probeert naar beneden te gaan. Maar daarvoor moet het een bepaalde hoeveelheid olie uit de bovenste kamer (C) naar de onderste kamer duwen, waarbij de vloeistof langs de as stroomt, met een bepaalde speling die tijdens het frezen is aangebracht. De grootte van deze speling bepaalt de duur van de tijdsbepaling.

...De bovenstaande tekening toont het tweede bewegende systeem tijdens zijn afdaling. De kleine pijlen geven de stroming van de olie aan. Vanaf de tekening van het geheel hangt af hoe lang het tweede bewegende systeem nodig heeft om zijn baan af te leggen en in contact te komen met de beperking.
Wat gebeurt er als de duiker vóór de 120 seconden terugkeert naar het oppervlak?

...We hebben het apparaat getoond na terugkeer naar het oppervlak. Merk op dat zolang deze terugkeer naar het oppervlak of heel dichtbij niet heeft plaatsgevonden, de aftelling doorgaat. Pas op minder dan een meter diepte wordt de beweging van het linker bewegende systeem zodanig onthuld dat de kamers B en D weer met elkaar communiceren. De rechter veer probeert het rechter bewegende systeem snel terug te brengen naar zijn rustpositie. Deze beweging is zeer snel, waarbij de olie dan via de opening met de klep kan stromen (die nu in opgeheven positie staat).

...Maar wat zou er gebeurd zijn als de duiker dieper was blijven zitten en de fatale 120 seconden had overschreden?

...Het rechter bewegende systeem (in zwart weergegeven) zou in aanraking zijn gekomen met een ontsteker (die is opgespannen door een krachtige veer). Dit systeem (niet afgebeeld) zou dan de CO2-capsule doorboren, die de twee reddingsballonnen snel opblaast en de duiker naar het oppervlak trekt, met het gezicht omhoog. Overmaat aan CO2 wordt uitgeblazen via een schrille fluit, die de omgeving moet waarschuwen en de duiker terug moet brengen tot bewustzijn.

...Om het tekening niet te overladen, zijn zowel het ontstekingsmechanisme als het systeem voor het testen van de werking niet afgebeeld: een veiligheidsstift die onbedoeld ontsteken van de CO2-capsule voorkomt. De duiker, in zijn boot of op het strand, activeert de veer. Vervolgens drukt hij op een knop, duwt het rode linker bewegende systeem naar beneden en houdt het in die positie (simulatie van duiken). Hierdoor wordt de olie vrijgelaten, de "baro-tijd". Met een horloge in de hand kan hij controleren of het systeem op tijd werkt. Hij hoeft dan alleen nog maar de ontsteker te herstellen, deze keer de veiligheidsstift te verwijderen en te duiken zonder zich zorgen te maken over dit apparaat. Zijn "engelbewaarder" houdt toezicht op hem en verbiedt elke duik die langer dan 120 seconden duurt (maar de tijdsinstelling kan eenvoudig worden aangepast door de afstand van het rechter bewegende systeem te verkorten voordat de ontsteker wordt geactiveerd).

...Het systeem is bestand tegen schokken en corrosie, omdat het alleen via een eenvoudige rubbermembran in contact komt met zee water. Het rechter bewegende systeem kan bij een schok niet per ongeluk in aanraking komen met het ontstekingsmechanisme: de viscositeit van de olie stelt daar een einde aan.

...Mijn zoon had een ander, interessant systeem uitgevonden dat op elk schip kon worden geïnstalleerd, licht en minimaal ruimte innemend: groot als een aktetas. Deze gekleurde kunststof doos, makkelijk te herkennen en uitgerust met een uitklapbare vlag, was een luchtvoorraad waarmee een duiker kon opereren op een beperkte diepte van maximaal 20 meter via een "narghilée". Een systeem dat bijvoorbeeld de kapitein van een zeilboot of motorboot zou kunnen gebruiken om een aanker los te maken tussen twee rotsen, een voorwerp op te halen, of gewoon het onderwatergebergte bekijken.

..."Is dit een autonome duikuitrusting?" zou men kunnen zeggen? Ja en nee.

...Het feit dat de luchtvoorraad boven water blijft (lichte duikflessen kunnen drijven) laat mensen boven water een oogje houden op de duiker. Die werkt in "semi-apneu". Zeg maar technisch gezien is het een "narghilée", maar psychologisch geeft het een gewone man de gevoelens van een held uit "Le Grand Bleu". Het harnas is uitgerust met het baro-tijd systeem, dat automatisch zijn aftelling start zodra de duiker ophoudt met ademen. Het apparaat kan dan worden ingesteld op veel kortere tijden, bijvoorbeeld 60 seconden.

...Een minuut zonder adem: de percutie van de cartridge brengt de duiker terug naar het oppervlak. Maar zodra hij weer lucht door zijn "narghilée" inhaleert, wordt de pneumatische timer opnieuw ingesteld.

...Ik denk met emotie aan mijn vriend Yves Girault, die nu is overleden, met wie ik mijn eerste duiken maakte, die mijn zoon goed kende en die me hielp bij de ontwikkeling en afwerking van dit reddingsapparaat.

Reacties:

1 mei 2000: Benjamin Rottier, 20 jaar oud, schreef mij een brief waarin hij een verbetering voorstelde aan dit reddingsysteem. Ik moet bekennen dat ik daar niet aan had gedacht. Het gaat simpelweg om het toevoegen van een ring of handgreep (vergelijkbaar met de grepen van parachutes) op het harnas, bijvoorbeeld op één van de schouderbanden aan de voorzijde. Deze is verbonden met het ontstekingsmechanisme van de capsule via een kunststof kabel die in een buis loopt. Door er aan te trekken, wordt de CO2-capsule direct doorboord, waardoor de reddingsballonnen opblazen. Dit kan passen bij verschillende situaties.

• Het kan een duiker zijn die, onder water, een ongemak voelt (kou, gevoel dat hij zijn prestaties heeft overschat).
• Maar dit apparaat kan ook iemand helpen die niet per se een goede apneu-prestatie heeft, om naar een andere persoon te duiken die bewusteloos op de bodem ligt, op een diepte waar het moeilijk zou zijn om er te bereiken en te redden. Een ouder kan dan een poging doen om een kind dat net is gezonken te redden. Er zijn veel mensen die kunnen zwemmen en onderwater gaan, maar niet meer dan vijf of zes meter kunnen gaan. Wat moet je doen als een familielid op vijftien of twintig meter diepte ligt en er snel iets moet gebeuren? Het is sneller om dit apparaat aan te trekken en direct naar de plek van het ongeval te duiken, waar de slachtoffer net is gezonken, dan een boot boven de plek te brengen om met een touw te proberen te redden. Bij bewusteloosheid tellen de minuten. Het brein houdt niet meer dan vijf minuten anoxie vol. Dat is te kort om een anker op te tillen of een motor te starten. Met dit systeem hoeft je alleen maar naar de bewusteloze te duiken, hem vast te grijpen en het opblaasmechanisme te activeren, waardoor beiden terug naar het oppervlak worden getrokken.

...Het zijn niet alleen bewustelozen die hulp nodig kunnen hebben. Een dergelijk harnas aantrekken en naar een persoon in nood zwemmen is een garantie dat je, bij aankomst, een reddingsboei hebt die je niet hoeft mee te slepen.

...In feite ligt het gevaar niet alleen onder water. Elk jaar verdrinken er talloze mensen door waterverkoudheid of uitputting, wanneer ze worden meegenomen door een stroom. Zwemmers zouden niet graag met een onaantrekkelijke "Mae West" op hun rug en een CO2-fles die tegen hun buik schudt, naar zee gaan. Bij dit project voor de ontwikkeling van "de engelbewaarder" zou de nadruk liggen op design, op het "James Bond"-gevoel. Mooie bronzen gesp, meshouder, hydrodynamische vorm, zeer "in" kleur. En waarom niet, reddende gadgets: fluitje, kleine waterdichte knipperlampje, groot als een pen.

...De klassieke harnassen die op schepen worden gebruikt, zijn onaantrekkelijk en niet eenvoudig te verstelbaar. De "onderbuik" hangt treurig tussen de benen. Het is niet verstandig om mensen die niet kunnen zwemmen mee te nemen op een zeilboot of plezietschip. De schepen moeten voorzien zijn van reddingsvesten. Maar vaak dragen mensen deze storende en onaantrekkelijke accessoires niet, tenzij het slecht weer is. Het harnas wel, maar het reddingsgordel? Hum. Deze gordels zijn meestal aan boord om een overtreding te voorkomen bij controle, of denkend dat ze nuttig zijn bij een zinken. Hoeveel goede zwemmers zijn er gestorven door overboord te vallen, overdag of 's nachts?

...Niemand lijkt te hebben bedacht dat het ontwerp van deze objecten een factor kan zijn voor verhoogde veiligheid. In feite bestaat er een continue verbinding tussen het reddingssysteem van een duiker die net is ingestort en het eenvoudige harnas van een bemanningslid op een zeilboot. Als een industriële onderneming zich hiermee zou bezighouden, konden sommige onderdelen gemeenschappelijk zijn. Daardoor zou de markt groter worden en er zou een productiebesparing zijn.

...Als je aan boord van een zeilboot bent, is veiligheid vereist dat je een harnas draagt en je vastmaakt aan een handgreep. In zo'n geval kan een moment van onoplettendheid fataal zijn. Wat is het nut van het harnas van het bemanningslid dat op dat moment niet is vastgemaakt, als een "boomslag" hem in zee gooit? (Toen een dergelijke boomslag Tabarly in zee gooide, had hij geen harnas).

...Na het ongeval zijn er verschillende scenario's mogelijk:

• De persoon die in het water is gevallen kan de opblaasfunctie van zijn reddingsballonnen activeren door aan de greep te trekken.
• Maar deze opblaasfunctie kan automatisch worden geactiveerd bij minimale drukverhoging, bijvoorbeeld via een verborgen manometrische capsule in de gordel.
• Het feit dat dit vest comfortabel en esthetisch is, kan mensen ertoe brengen het systematisch te dragen. Een harnas met opblaasbare ballonnen zal niet aarzelen om te duiken om een bemanningslid te redden dat overboord is gevallen, wetend dat hij zijn redding kan garanderen en geen extra zorg voor de schipper wordt.

...Het vest kan twee standen hebben: "veiligheid-zeilen" en "veiligheid-duiken". In "veiligheid-zeilen": zwemmen verboden. In "veiligheid-duiken": niet langer dan 120 seconden onderwater.

Nog een opmerking van Benjamin Rottier:

De regelgeving voor toeristenvliegtuigen stelt:

"Een reddingsvest of een gelijkwaardig individueel apparaat voor elke persoon aan boord, opgeborgen op een plaats die gemakkelijk bereikbaar is vanaf zijn stoel of bed, moet aan boord zijn van elk vliegtuig dat zich op meer dan 50 zeemijl van de kust bevindt of, indien het vliegtuig niet in staat is om horizontaal te blijven vliegen bij motorstoring, wanneer het wordt gebruikt voor een vlucht die het in cruise kan brengen op een afstand van de kust die groter is dan de afstand die het kan afleggen in vliegvlucht of met nog werkende motoren. De reddingsvesten of individuele apparaten moeten minstens een elektrische lamp bevatten die werkt bij contact met water, of in het geval van een waterdichte elektrische lamp en een fluitje." (Algemene gebruiksvoorwaarden voor civiele vliegtuigen, bijlage bij besluit van 19 juni 1984, gewijzigd bij besluit van 30 juli 1985, hoofdstuk VIII Uitrusting, paragraaf 8.10)

en Benjamin, die zijn pilootdiploma heeft, voegt toe:

...Stel je de situatie voor: een licht vliegtuig met vier personen aan boord boven zee, motor stopt. Algemene paniek, iedereen probeert zijn grote oranje reddingsvest te passen door zich in de smalle cabine te wringen, de piloot laat de stuurknuppel los om zijn vest aan te trekken. Het vliegtuig crasht: het moet worden geëvacueerd. Niet makkelijk, verstoord door deze grote reddingsvesten.

...De situatie kan nog brutaler zijn. Er zijn landingsbanen die recht tegenover de zee liggen. Een motorstoring bij het opstijgen kan het vliegtuig nog sneller in een crash brengen. Bovendien is een waterlanding geen kleinigheid. Als er maar een beetje golf is, is het zeker dat het schip kapseist. Voor zo'n gebruik zou "de engelbewaarder", in de luchtvaartversie, met zijn opblaasbare ballonnen in de voorkant van de schouderbanden en zijn miniatuur CO2-fles nu op de borst geplaatst, op twee manieren kunnen worden geactiveerd:

• Of handmatig.
• Of wanneer een kleine manometrische capsule, geplaatst op de onderkruisband (op buikniveau), lichte overdruk ervaart.

...Dit automatische systeem zou levens kunnen redden als de passagiers van het vliegtuig worden uitgeworpen bij de crash. In beide gevallen kan dit weinig storende apparaat tijdens de vlucht worden gedragen door passagiers en piloot.

...Ook moet worden opgemerkt dat een dergelijk systeem eventueel de systemen die op passagiersvliegtuigen worden gebruikt, zou kunnen vervangen. Zoals ze zijn ontworpen, kunnen ze alleen worden gebruikt als het vliegtuig een prachtige waterlanding heeft gemaakt, met ingetrokken landingstelsel, op een gladde zee. Dan stel je je voor dat de passagiers, die hun reddingsvesten hebben aangetrokken toen het vliegtuig zijn hoogte verloor, in orde en discipline naar de evacuatieplaatsen lopen, geleid door de stewardessen. In de werkelijkheid kunnen andere scenario's optreden, waarbij de romp kan breken en passagiers onbewust in zee worden geworpen zonder de mogelijkheid om hun vest op te blazen. Dan zou het automatische activeren van de opblaasfunctie via een barometrische capsule nuttig kunnen zijn.