De muur van de dood

De muur van de dood

De muur van de drieduizend meter?!?!

26 juli 2007!

We zijn volledig in een waanzin. Twee maanden en een halve maand na het 'prestatie' van Patrick Musimum, die 'de muur van de honderd meter' in ademhalingssport bereikte (afdaal met de buik, opstijging met ballon), zie je op de volgende pagina een andere man die zichzelf presenteert als professionele apneist en twee nieuwe records claimt. Meer dan tien minuten zonder adem en een afdaal tot 213 meter. Zo ontstaat een inflatie van het record.

Is apneehouden een 'beroep'? De man biedt trainingen aan om te beginnen.

http://www.stephanemifsud.com

De uiterste duik
(nee, helaas... zie hierboven)

27 april 2007

Begin met het lezen van deze tekst

26 april 2007. Een tekst van Patrick Musimu Toen ik me opmaakte voor de zoektocht naar de diepten, voelde ik me beheerst door een missie. Die om ongeacht alles te bewijzen wat mijn wezen, in zijn geheel, wist mogelijk te zijn. Jarenlang heeft dit doel al mijn aandacht gevangen, me voortdurend doen twijfelen, mijn overtuigingen onder druk gezet en me gedwongen niet alleen principes te herschrijven die leken gegrift in steen, maar ook mezelf opnieuw te definiëren, door mijn denkwijze, mijn metabolisme en mijn relatie met het Grote Blauw te heroverwegen.

In het begin stond ik de zee als een krijger, een veroveraar tegenover. Mijn vooruitgang was spectaculair en ik voelde mezelf steeds dieper dalen, duik na duik. Toch kende mijn geest nooit voldoening. Mijn honger kende geen grenzen en ik moest mijn lichaam steeds verder dwingen. Al die jaren bleef ik blind, gevangen in mijn menselijke aard en mijn onbevredigbare wil om me voortdurend te heruitdagen.

Veel malen liet de zee me haar schoonheid zien, maar ik koos ervoor om mijn ogen dicht te houden. Ik weigerde te kijken. Het project The Ultimate Dive kwam voor mij als een openbaring. Toen was ik klaar om een andere weg te volgen, klaar om verder te kijken dan titels, klaar om haar te horen. Terwijl ik steeds dieper dook, werd het duidelijk dat ik niet op zoek was naar absolute diepte, maar naar antwoorden op vragen waarvan ik zelfs geen idee had dat ze bestonden, vragen die ik me mee naar beneden nam. Tijdens deze duiken had ik het geluk om een nieuwe dimensie te betreden en voelde ik me gezegend door de goden omdat ik deze magische momenten kon beleven. Seconden veranderden in uren, minuten in dagen. Ik verloor alle tijdsbesef, voelde geen angst, het concept van ademhalen als middel tot overleving was voor mij volkomen vreemd geworden.

Als ik een pionier ben geweest in deze diepten, dan pas nu begrijp ik de betekenis van mijn reis. En nu mijn prestatie zoveel mensen mentaal heeft vrijgemaakt, zullen binnenkort anderen mijn pad volgen en proberen mijn record te verbreken. Ik heb er geen boosheid of jaloezie over, want zij zullen duiken voor een cijfer, een titel, en zullen daarom nooit kunnen zien wat ik zag, ervaren wat ik ervaren heb.

Ik houd het graag voor me dat ik deze oneindige blauwe ruimte nu met een open hart ben binnengedrongen, waardoor ik in staat was om te ontvangen. Diepte is niet de enige reden van mijn ervaring en innerlijke reis. Het moment was gekomen waarop ik het magische wachtwoord moest horen dat de zee fluistert in het oor van ieder van ons telkens wanneer we in het water stappen. Dat wachtwoord geeft toegang tot haar verborgen schatten. Ik ben ervan overtuigd dat haar stem alleen gehoord kan worden wanneer we bereid zijn om door deze spirituele spiegel te kijken en de afbeelding die erin weerspiegeld wordt, aanvaarden.

Boven de sportieve overwegingen waar sommigen niet los kunnen komen, zul je begrijpen dat het geestelijke aspect van deze duik echt belangrijk is. Het project The Ultimate Dive ging verder dan prestatie; het evenement in zijn geheel had een ziel, zijn ziel. De vele getuigenissen van dankbaarheid die ik uit alle windstreken van de wereld heb ontvangen, hebben me laten zien hoe diepgaand dit essentiële feit is begrepen door honderden mensen uit verschillende culturen en achtergronden.

Hoewel ik als fysiotherapeut, sportcoach en mentale coach altijd enorm plezier zal vinden in het herschrijven van trainingsconcepten, ongeacht de sport die gekozen wordt; vandaag is mijn verlangen niet meer alleen om apneeduiken te leren, maar om anderen te laten openen hun geest, en hen te helpen elk moment dat ze in het onderwatermilieu zijn, te ontdekken en te genieten. Ze leiden en helpen om verder te kijken dan prestatie.

Voor sommigen is het misschien onaangenaam, maar de discipline van No Limit heeft niets te maken met sport; het is een extreme menselijke avontuur. Als het als sport wordt beschouwd, zal deze discipline op een dag andere slachtoffers opleveren. En zoals de geschiedenis zich herhaalt, zal de apneeduik voor een tijdje uit het zicht verdwijnen, voordat ze, net als de fakir die uit zijn as herrijst, weer opnieuw tot leven komt. Aan de andere kant, als we bereid zijn om het concept van de huidige wedstrijden opnieuw te definiëren, kan apneeduiken als sport nog lang een prachtige onderwateractiviteit blijven bieden aan vele liefhebbers van de zee.

Mijn nieuwe visie op dergelijke wedstrijden zou niet gebaseerd zijn op puur diepte, maar toch veilig veel jonge en oudere mensen aantrekken naar de zee. Maar het is nog te vroeg om mijn ideeën aan de wereld te tonen; degenen die de regels bepalen zijn nog niet klaar om deze nieuwe concepten te horen. Maar ik blijf optimistisch, en ik weet zeker dat het slechts een kwestie van tijd is.

Op 26 juni, de dag waarop de mens zijn ketenen brak en voor het eerst het mythe van de tweehonderd meter bereikte, wijdde ik openlijk de duik aan het continent dat me voor de tweede keer had zien geboren worden. Aan die kinderen, onschuldige slachtoffers van onze onverschilligheid en intolerantie. Vandaag richt ik mij tot de wereld. Ik voel me nu ingeschreven in een moeilijk maar prachtig project: het opschrijven van zo goed mogelijk de woorden die me te binnen schieten, en mijn verhaal voor eeuwig vastleggen op papier. Ik ben ervan overtuigd dat dit boek een katalysator zal zijn voor mensen die hongeren naar vrijheid, moed zal geven aan wie zich gevangen voelt onder het gewicht van systemen met onzichtbare barrières, en kracht zal geven aan frustrerende mensen wiens wanhoopskreten verloren gaan in de eeuwige draai van deze planeet.

Het zal het verhaal vertellen van dat tienjarige kind dat overtuigd was dat zijn leven slechts een kleurrijk droom was van een slapende reus. Het verhaal van een kind dat wist dat het moest sterven om eindelijk te kunnen ontwaken. Het verhaal van dat kleine wezen afkomstig uit de vochtige landen van Afrika, dat op een dag koos om zijn ketenen te verbreken door zijn adem in te houden. Het verhaal van een man die aan het einde van zijn reis een paradijs raakte, ergens in die oneindige blauwe ruimte. Dit boek zal de lezers meenemen in een buitengewone avontuur, hen met mij meevoeren naar de diepte om die parallelle wereld, die andere dimensie te ontdekken, die ik het voorrecht had binnen te dringen, terwijl ik hun tegelijkertijd beschrijf wat mijn ziel zag en voelde tijdens deze duiken vanaf de rand van de wereld.

Andere projecten wachten op hun uitvoering, sommige zijn direct gerelateerd aan de zee, andere houden me ver van de zee af. Op persoonlijk vlak, nu ik mezelf de tijd gun om te ademen, kan ik meer tijd besteden aan mijn familie. En ik kijk ernaar uit om de Rode Zee en al diegenen terug te zien die deze prachtige avontuur mogelijk maakten. De Rode Zee en het Egyptische volk zullen voor altijd in mijn geheugen gegrift blijven.

Ik gebruik deze kans om met respect te danken aan de Gouverneur van de Rode Zee – Generaal Saad Abu Rida, Mevrouw Isabelle Hamel, Meneer Alaa Abdel Gelil, Meneer Karim Helal, Meneer Maged El Kadi, Generaal Hatem Mounir, Meneer Mohamed A. Wanis, Meneer Hamouda, Dokter Hossam Nassef, Mevrouw Valerie Emara, Mevrouw Jutta Grabbitz, Meneer Hesham Ayad, Meneer Hassan Abdel Aziz, het Search & Rescue Team en allen die achter de schermen hebben bijgedragen aan het project: The Ultimate Dive.

Patrick Musimu.

26 april 2007. Een tekst van Patrick Musimu Toen ik me opmaakte voor de zoektocht naar de diepten, voelde ik me beheerst door een missie. Die om ongeacht alles te bewijzen wat mijn wezen, in zijn geheel, wist mogelijk te zijn. Jarenlang heeft dit doel al mijn aandacht gevangen, me voortdurend doen twijfelen, mijn overtuigingen onder druk gezet en me gedwongen niet alleen principes te herschrijven die leken gegrift in steen, maar ook mezelf opnieuw te definiëren, door mijn denkwijze, mijn metabolisme en mijn relatie met het Grote Blauw te heroverwegen.

In het begin stond ik de zee als een krijger, een veroveraar tegenover. Mijn vooruitgang was spectaculair en ik voelde mezelf steeds dieper dalen, duik na duik. Toch kende mijn geest nooit voldoening. Mijn honger kende geen grenzen en ik moest mijn lichaam steeds verder dwingen. Al die jaren bleef ik blind, gevangen in mijn menselijke aard en mijn onbevredigbare wil om me voortdurend te heruitdagen.

Veel malen liet de zee me haar schoonheid zien, maar ik koos ervoor om mijn ogen dicht te houden. Ik weigerde te kijken. Het project The Ultimate Dive kwam voor mij als een openbaring. Toen was ik klaar om een andere weg te volgen, klaar om verder te kijken dan titels, klaar om haar te horen. Terwijl ik steeds dieper dook, werd het duidelijk dat ik niet op zoek was naar absolute diepte, maar naar antwoorden op vragen waarvan ik zelfs geen idee had dat ze bestonden, vragen die ik me mee naar beneden nam. Tijdens deze duiken had ik het geluk om een nieuwe dimensie te betreden en voelde ik me gezegend door de goden omdat ik deze magische momenten kon beleven. Seconden veranderden in uren, minuten in dagen. Ik verloor alle tijdsbesef, voelde geen angst, het concept van ademhalen als middel tot overleving was voor mij volkomen vreemd geworden.

Als ik een pionier ben geweest in deze diepten, dan pas nu begrijp ik de betekenis van mijn reis. En nu mijn prestatie zoveel mensen mentaal heeft vrijgemaakt, zullen binnenkort anderen mijn pad volgen en proberen mijn record te verbreken. Ik heb er geen boosheid of jaloezie over, want zij zullen duiken voor een cijfer, een titel, en zullen daarom nooit kunnen zien wat ik zag, ervaren wat ik ervaren heb.

Ik houd het graag voor me dat ik deze oneindige blauwe ruimte nu met een open hart ben binnengedrongen, waardoor ik in staat was om te ontvangen. Diepte is niet de enige reden van mijn ervaring en innerlijke reis. Het moment was gekomen waarop ik het magische wachtwoord moest horen dat de zee fluistert in het oor van ieder van ons telkens wanneer we in het water stappen. Dat wachtwoord geeft toegang tot haar verborgen schatten. Ik ben ervan overtuigd dat haar stem alleen gehoord kan worden wanneer we bereid zijn om door deze spirituele spiegel te kijken en de afbeelding die erin weerspiegeld wordt, aanvaarden.

Boven de sportieve overwegingen waar sommigen niet los kunnen komen, zul je begrijpen dat het geestelijke aspect van deze duik echt belangrijk is. Het project The Ultimate Dive ging verder dan prestatie; het evenement in zijn geheel had een ziel, zijn ziel. De vele getuigenissen van dankbaarheid die ik uit alle windstreken van de wereld heb ontvangen, hebben me laten zien hoe diepgaand dit essentiële feit is begrepen door honderden mensen uit verschillende culturen en achtergronden.

Hoewel ik als fysiotherapeut, sportcoach en mentale coach altijd enorm plezier zal vinden in het herschrijven van trainingsconcepten, ongeacht de sport die gekozen wordt; vandaag is mijn verlangen niet meer alleen om apneeduiken te leren, maar om anderen te laten openen hun geest, en hen te helpen elk moment dat ze in het onderwatermilieu zijn, te ontdekken en te genieten. Ze leiden en helpen om verder te kijken dan prestatie.

Voor sommigen is het misschien onaangenaam, maar de discipline van No Limit heeft niets te maken met sport; het is een extreme menselijke avontuur. Als het als sport wordt beschouwd, zal deze discipline op een dag andere slachtoffers opleveren. En zoals de geschiedenis zich herhaalt, zal de apneeduik voor een tijdje uit het zicht verdwijnen, voordat ze, net als de fakir die uit zijn as herrijst, weer opnieuw tot leven komt. Aan de andere kant, als we bereid zijn om het concept van de huidige wedstrijden opnieuw te definiëren, kan apneeduiken als sport nog lang een prachtige onderwateractiviteit blijven bieden aan vele liefhebbers van de zee.

Mijn nieuwe visie op dergelijke wedstrijden zou niet gebaseerd zijn op puur diepte, maar toch veilig veel jonge en oudere mensen aantrekken naar de zee. Maar het is nog te vroeg om mijn ideeën aan de wereld te tonen; degenen die de regels bepalen zijn nog niet klaar om deze nieuwe concepten te horen. Maar ik blijf optimistisch, en ik weet zeker dat het slechts een kwestie van tijd is.

Op 26 juni, de dag waarop de mens zijn ketenen brak en voor het eerst het mythe van de tweehonderd meter bereikte, wijdde ik openlijk de duik aan het continent dat me voor de tweede keer had zien geboren worden. Aan die kinderen, onschuldige slachtoffers van onze onverschilligheid en intolerantie. Vandaag richt ik mij tot de wereld. Ik voel me nu ingeschreven in een moeilijk maar prachtig project: het opschrijven van zo goed mogelijk de woorden die me te binnen schieten, en mijn verhaal voor eeuwig vastleggen op papier. Ik ben ervan overtuigd dat dit boek een katalysator zal zijn voor mensen die hongeren naar vrijheid, moed zal geven aan wie zich gevangen voelt onder het gewicht van systemen met onzichtbare barrières, en kracht zal geven aan frustrerende mensen wiens wanhoopskreten verloren gaan in de eeuwige draai van deze planeet.

Het zal het verhaal vertellen van dat tienjarige kind dat overtuigd was dat zijn leven slechts een kleurrijk droom was van een slapende reus. Het verhaal van een kind dat wist dat het moest sterven om eindelijk te kunnen ontwaken. Het verhaal van dat kleine wezen afkomstig uit de vochtige landen van Afrika, dat op een dag koos om zijn ketenen te verbreken door zijn adem in te houden. Het verhaal van een man die aan het einde van zijn reis een paradijs raakte, ergens in die oneindige blauwe ruimte. Dit boek zal de lezers meenemen in een buitengewone avontuur, hen met mij meevoeren naar de diepte om die parallelle wereld, die andere dimensie te ontdekken, die ik het voorrecht had binnen te dringen, terwijl ik hun tegelijkertijd beschrijf wat mijn ziel zag en voelde tijdens deze duiken vanaf de rand van de wereld.

Andere projecten wachten op hun uitvoering, sommige zijn direct gerelateerd aan de zee, andere houden me ver van de zee af. Op persoonlijk vlak, nu ik mezelf de tijd gun om te ademen, kan ik meer tijd besteden aan mijn familie. En ik kijk ernaar uit om de Rode Zee en al diegenen terug te zien die deze prachtige avontuur mogelijk maakten. De Rode Zee en het Egyptische volk zullen voor altijd in mijn geheugen gegrift blijven.

Ik gebruik deze kans om met respect te danken aan de Gouverneur van de Rode Zee – Generaal Saad Abu Rida, Mevrouw Isabelle Hamel, Meneer Alaa Abdel Gelil, Meneer Karim Helal, Meneer Maged El Kadi, Generaal Hatem Mounir, Meneer Mohamed A. Wanis, Meneer Hamouda, Dokter Hossam Nassef, Mevrouw Valerie Emara, Mevrouw Jutta Grabbitz, Meneer Hesham Ayad, Meneer Hassan Abdel Aziz, het Search & Rescue Team en allen die achter de schermen hebben bijgedragen aan het project: The Ultimate Dive.

Patrick Musimu.

Zo heeft het overlijden van Patrick Leferme niet genoeg gedaan om deze belachelijke en zelfmoordneigende wedstrijd te stoppen. De circusspelen gaan door. Ik kan je één ding zeker zeggen: als de media deze absurde prestaties niet zouden aanklappen, als er geen onverstandigen waren die dergelijke activiteiten zouden sponsoren, als verantwoordelijken moed hadden om alle reclame voor deze prestaties te verbieden, zou het meteen ophouden.

Bijna een half eeuw geleden leerde ik parachutespringen, vrije val. Vandaag is deze activiteit volledig geïntegreerd, maar destijds interviewden ze nog wel een paar figuren uit deze sport. Op hetzelfde moment kwam de tijd van de "lage openings". Er bestaat een minimale hoogte voor het openen van een parachute, waarbij wordt aangenomen dat een ervaren springer nog voldoende tijd heeft om rustig zijn noodparachute te activeren. In de jaren zestig gingen echter in de intieme kringen van een paar clubs geestdriftige mensen uitdagend op elkaar.

- Ik open op zoveel meter boven de grond, en jij?

Destijds onderhandelden mensen over openingshoogten terwijl ze nog op vijftig meter boven de grond waren.

De flirt met de dood, nog steeds. Die vinden we vandaag terug in het "base jump", het klifspringen, waar het absoluut onmogelijk is om een noodparachute te openen. Maar destijds leek het erop dat aan het hoofd van deze jonge federatie mensen waren die iets verantwoordelijker waren. Het was moeilijk om zonder club parachute te springen. Toen hadden mensen ofwel geen eigen parachute, of zelden één. Om te springen had je ook een vliegtuig nodig. Bovendien behoorden deze activiteiten tot een gemeenschap, en die weigerde in één beweging deze afwijking.

Vrije val is een mooie sport, erg indrukwekkend, maar in feite vrij veilig (zoals ook het bungeespringen, wanneer het onder goede omstandigheden wordt uitgevoerd). Vandaag de dag zorgt een automatische openingsfunctie van parachutes, geactiveerd door een hoogtemeter in de parachute, zelfs voor het geval van bewusteloosheid tijdens de vrije val. De begeleiding is zeer strikt. Geestdriftigen worden niet gewaardeerd. Het is ook een sport die rijk is en die je jarenlang kunt ontwikkelen. Als je in de lucht kunt stabiliseren, moet je leren bewegen, "relatief" doen, evolueren ten opzichte van andere parachutespringers, in een wereld die vrij surrealistisch is waar alles in een paar tientallen seconden gebeurt, spannend. Misschien duurt het niet lang genoeg om eraan te wennen, te snel. Het is een sport die overeenkomt met wat ik vaak zeg:

- Als je wilt dromen, doe dan indrukwekkende dingen, doe geen gevaarlijke dingen. Er zijn dingen die relatief weinig indrukwekkend zijn, maar zeer gevaarlijk, en in andere gevallen is het omgekeerd.

De parachutefederatie reageerde snel op de prestaties van deze doodswaanzinnigen. Verboden springen in een jaar vielen snel. Het effect was radicaal. Anders zou er iemand zijn die zijn parachute op 50 meter boven de grond opende, dan op 40, dan op 30... en beweerde dat hij in die momenten "seconden voelde die duurden als eeuwen" en "het essentiële raakte".

Laten we terugkeren naar de apneehouden. Het verbinden van deze prestaties met een metafysische aanpak is niet nieuw. Voordat hij in het Grote Blauw dook, mediteerde Mayol op het dek van het schip, in lotuspositie, of liever deed alsof. Zoek naar het licht van de spotlights, het toneel van de meditatie: alles bijdroeg aan de dramatische kunstmatigheid van de figuur, die leefde in angst voor ouderdom. Mayol hing zich op in zijn huis op het eiland Elba, volledig alleen op een kerstavond. Een trieste afsluiting voor een man die zei "in Japan te zijn geweest om de lessen van meesters te volgen".

Wat is meditatie? Waarom deze band tussen apneehouden en "de aanpak van het Grote Alles"?

Het is de hoofdactiviteit van de Yogi. In het Illustrerend Woordenboek van Filosofen (uitgave Seghers) op pagina 290 staat:

- Yoga is gesticht door Pantajali in de eerste eeuwen na Christus. Het is een psychofysiologisch systeem waarbij de mens zich moet verenigen met het universele geest. De vereniging met de Hoogste God, Içvara, wordt bereikt door het staken van gedachten, absolute bewegingsloosheid, meditatie, zelfbeheersing en extase. Belangrijkste filosofen: Vyasa (6e eeuw), Vascapatimiçra (9e eeuw), Bhoja (11e eeuw), Vijna-nabhikhsu (16e eeuw).

Raadpleeg een boeddhist of hindoeïst, hij zal je zeggen dat de ingang tot meditatie het staat van geen-denken is. En dat is precies een verplichte overgang voor de apneist. Lezers moeten zich afvragen hoe de duiker die in het Grote Blauw verdwijnt, zich gedraagt. Palmt hij als een gek? Nee, hij spaart zijn zuurstof tot het uiterste. Zijn bewegingen zijn geheel zonder plotselinge bewegingen. Hij daalt en stijgt met majestueuze, "berekenende" traagheid.

Wanneer de mens zijn zuurstofvoorraad zuinig wil beheren, moet hij twee organen in standby zetten:

*- Zijn hart

• Zijn hersenen.*

Het hart van de apneist vertraagt zijn slag, net als dat van de yogi. Hij draagt een isolerende pak om niet te hoeven vechten tegen de kou. Het tijdstip van het eten is ook niet geschikt voor apneehouden, want deze activiteit vereist een intensieve werking van de maagspieren. En waar sprake is van spierwerk, is er energieverbruik. Wat de hersenen betreft, gaan ze volledig in stilstand. Je kunt een experiment doen, zittend in het kleine bad van een zwembad, onder toezicht. Iedereen kan zijn adem inhouden, zittend op de bodem, bijvoorbeeld met een gewicht op de knieën, meer dan een minuut. Met oefening kun je veel verder gaan. Onder toezicht, want een dodelijke bewusteloosheid waarschuwt niet. Die is direct.

Herhaal nu het experiment met een dikke potlood of een schoolbord en probeer berekeningen te maken tijdens je apneehouden. De prestatie stort direct in. Denken = zuurstofverbruik. Dus is de wereldkampioen van apneehouden automatisch een meester in geen-denken. Het is een mediterende die zichzelf niet bewust is. Wat gebeurt er wanneer je het stroomt van je gedachten stopt? Wie kan dat zeggen? De hersenen hebben nog veel geheimen. Ze functioneren waarschijnlijk anders, waardoor een "bewustzijnsstaat" ontstaat die anders is. Voor de chronisch bezorgde is deze stilte van het brein goed, kalmerend. We kennen deze meditatieve staat slecht, hoewel er onderzoek en metingen zijn gedaan. We kunnen denken dat in zo'n trance, de mediterende de zuurstofvoorziening van zijn neurale gebieden anders beheert. En misschien kan het hem zelfs helpen om verbinding te maken met een andere realiteit. De hersenen, het bewustzijn, het denken, wie weet hoe dat alles werkt?

Het is dus niet verwonderlijk dat apneisten hun favoriete activiteit veranderen in een vorm van ascese, versterkt door de symbolische aard van de duik in het zeeomgeving, in deze "primaire moeder" die vanaf een bepaalde diepte donker wordt. Wat een beeld!

Ik ben geen maniak van psychoanalyse, maar laten we toegeven dat sommige activiteiten sterke symbolische ladingen hebben. Wanneer de parachutespringer zich in de lege ruimte werpt, herleeft hij een soort geboorte, verlaat het zachte schuilplaatsje van de vliegtuigcabine om plotseling in het volle licht te springen. Wanneer zijn parachute met een "SOA" (automatische openingslange) opengaat, komt hij zelfs met een... navelstreng tevoorschijn.

Sommige mensen die bungeespringen, schreeuwen soms de "primaire kreet". De geboorte is het meest uitgesproken springen in het onbekende, het springen in het leven.

Er is dus zeker iets fascinerends aan duiken en apneehouden. Een prachtige diepte, het licht dat speelt met de golven, het geen-denken: we zijn dicht bij trance, extase. Het is goed te begrijpen dat deze extreme apneisten indrukwekkende "tweede" ervaringen kunnen hebben, misschien ten koste van een paar verbrande neuronen. En ook hun leven risquerend, zich begeven in diepten waar hun veiligheid niet meer kan worden gewaarborgd.

De klimmer voert ook deze zoektocht naar het absolute uit. Ik heb veel geklommen, jong, in de Calanques, in de Alpen, in de Belgische Ardennen. Ik was zelfs ooit instructeur. Er is iets fascinerends aan klimmen. Je gaat verder dan de gewone mens, die zijn eigen mogelijkheden niet kent. Als je begint, zeg je: "Dat is onmogelijk, ik haal dat niet!" En toch wel, "het gaat door". Zo wordt deze sport, goed beoefend, een goede school voor het leven. Klimmen is een uiterst technische beweging. Bovendien zijn er passages waar de klimming dynamisch wordt, waar een lichaamsschok onmisbaar is. Dan maak je een onomkeerbare beweging. De optimale beweging is elegant. Het resultaat kan alleen naar boven, naar de uitgang van de passage. Daarom een symbolische lading. Om goed bovenaan te klimmen, moet je de exacte mate van je mogelijkheden op dat moment kennen en ze optimaal beheren. Bij een mislukking is het "afklimmen", een val van meerdere meters. Vandaag de dag zorgen goede harnassen voor betere schokabsorptie. Nylonkoorden zijn elastisch. Koorden van hennep waren dat niet. Paradoxaal genoeg neemt de inspanning die de klimmer ondergaat niet automatisch toe met de hoogte van de val. Je geniet bijna evenveel bij een afklimmen van drie meter als van twintig (en de koorden verslijten net zoveel). Omdat de energie die moet worden opgenomen evenredig is aan die hoogte, en de capaciteit van het koord om die energie elastisch op te nemen ook evenredig is aan de lengte.

De tweede in de touw is er ook om de schok te dempen. Je vertrouwt je leven aan hem toe. Zijn onoplettendheid kan je meteen doden. Het is niet verwonderlijk dat er sterke vriendschappen zijn ontstaan tussen leden van dezelfde touw.

De apneist moet zich "concentreren op wat hij doet", in een staat van geen-denken blijven. De klimmer moet eveneens volledig "ondergedompeld zijn in zijn activiteit", net als bij parachutespringen. Het is een goede manier om de zorgen van het moment kwijt te raken. Daarom is sport ook nuttig, of het nu tennis of basketbal is. Het leegt je hoofd, voor een moment.

Bij klimmen: hoe ver kun je gaan? Hoe ver moet je gaan? Dat hangt af van ieders gevoeligheid. Ik ben opgeleid in een school waar afklimmen werd beschouwd als een uitzonderlijk incident. Enkel omdat in de bergen een afklimmen altijd een hoog risico inhoudt. En het past bij een bepaalde manier van denken.

Daarna komt "klimmen met blote handen", waarover Isabelle Patissier ooit zei dat je daarvoor "goed in je lichaam en goed in je hoofd" moest zijn. Daar gaat een extra stap verder. Het recht op fouten verdwijnt.

Fascinatie.

Maar risico. Een systeemmatiek risico. Ik kende een pionier van dit soort klimmen: de Belg Claude Barbier, die grote eerste klims in de Dolomieten maakte. Een sombere, geplaagde man. Ik heb elders op mijn site verteld hoe hij bijna doodging onder mijn ogen. Uiteindelijk bleef hij daar achter, een dag.

Ik herinner me een klimtocht met mijn vriend Lecomte, in Freyr, in de Belgische Ardennen, toen ik twintig was. Ik vond dat ik in deze route een beetje aan de grens zat. Jean had gezegd: "Ik houd je vanuit mijn ooghoek in de gaten. Als je het minste probleem hebt, stuur ik je een touw." Ik klimde voorop, met een student achter me. Op een moment ging ik een verticale kier in, waar geen greep was en waar je de "Dulfer" moest doen, naar de naam van de klimmer die deze techniek uitvond. Je zet je opzij, duwt met je voeten en trekt met je handen, door tegenwerking te gebruiken. Zo houd je het vast. Voor ik de route in ging, vroeg ik de student die voor me liep:

*- De Dulfer, in welke richting?

• Rechts.*

En hij verdween, om zijn eerste in de touw te gaan halen: Jean.

Helaas begreep ik verkeerd. Ik klom zeven tot acht meter omhoog en de kier ontwikkelde zich niet in de juiste richting. De handgrepen waren aan de grens van het vasthouden. Met enorme inspanning bereikte ik de aansluiting: een dunne spijker met een ring eraan. Ik trok mijn touw met de haak, ondersteund door mijn rechterhand. Ik wist dat als de haak op de ring zou slaan, mijn tweede in de touw me kon beveiligen. Maar plotseling, verrassing, brak de ring, roestig als glas, en ik stond daar als een idioot.

Het touw dat Jean me toewierp viel precies onder mijn neus. Goede klimmer, mijn meester had me niet uit het oog verloren. Terwijl ik met mijn linkerhand, die begon te glijden op de afgeronde kier, mijn volle gewicht droeg, liet ik mijn veiligheidstouw en haak vallen en haastte ik me om met mijn rechterhand het touw dat Jean me had toegeworpen te grijpen. Maar dat touw, vergiftigd door melkzuur, wilde niet functioneren, wilde zich niet sluiten op het touw! Net voordat mijn linkerhand en voeten me loslieten, liet ik het touw... tussen de tanden van mijn twintigjarige kaak glijden. Een seconde later had ik mijn handen weer terug.

Wat zou er zijn gebeurd als ik "met blote handen" had geklommen, vertrouwend op een roestige spijker of een rotsuitsteek die zou breken? Sommigen genieten van het flirten met de dood, niet ik. Ik herinner me mijn eerste vliegtochten in een "Delatplane", in 1974. Ik dacht meteen: "Deze sport is te mooi om door een ongeluk te verpesten. Ik wil hem lang kunnen blijven beoefenen." En dat was ook zo. Ik heb nooit een enkel probleem gehad en vlieg nog steeds met dezelfde plezier.

Hoe moet je leven? Wat moet je doen en niet doen? Tussen thuiszitten in slippers en roulette spelen, waar moet je dan staan?

Wat me aan deze apneebegrenzing irriteert is haar mediatische aard, een bepaalde professionalisering van het risico, die samenhangt met het mobiele aantrekkelijkheid voor het publiek. Ik herinner me onze eerste delta-afvallen in 1974. Een sport in de kinderschoenen, vol onbekenden, waar veel beschadigingen waren. Ik herinner me toeschouwers, met een fototoestel in de hand, wachtend op een sensationele foto. Ik herinner me die vreemde blikken.

Lafaille, die in de Himalaya verdween, had een website waarop je het middel kon vinden om hem te contacteren voor een sponsorcontract. Als je erover nadenkt, is dat erg vergelijkbaar met het beroep van een gladiator. In de oudheid waren sommigen gevangenenguerrilla's die werden gedwongen om tot de dood te vechten. Maar er waren ook professionelen. Er zijn zeker soldaten met een beroep, huurlingen. Daar was het gevecht duidelijker, het risico directer. Als je de film "Gladiator" bekijkt, kun je alleen maar rillen bij het zien van het gedrag van de menigte en van keizer Commodus, die als een kind elke executie ongeduldig afwacht. Wie heeft er niet overwogen de ondergrondse ruimtes van het Colosseum te verkennen, waar in het duister degenen wachtten die de ceremoniële woorden moesten uitspreken:

- Ave, Caesar, morituri te salutant !

Groet u, Caesar. Degenen die zullen sterven groeten u!

Angstaanjagend, als je erover nadenkt. Maar het was echt, historisch. Maar op die tijd gaven de gladiatoren geen beroep op spiritualiteit.

Ik vind het zorgwekkend wat Patrick Musimu zegt, die duidelijk pogingen doet om aanhangers te krijgen. Zie zijn zin:

Het is afkomstig uit het boek dat hij op het punt staat te publiceren.

Toen mijn zoon in juli 1990 bij apneebewegingen overleed, terwijl hij op de wrakken van de Saint Dominique in Marseille sprong, was hij aan boord van het schip van Pierre Vogel, een handelaar die onderwaterapparatuur verkocht in Marseille in zijn winkel "Le Vieux Plongeur". Hij is tegenwoordig overleden. Die persoon had zich niet veel van die 24-jarige jongen gekoest die naast hem speelde, terwijl hij met drie andere duikers op het wrak werkte, met flessen zoals hij. Een van de duikers, Ebersoldt, had hem zelfs gefotografeerd terwijl hij duikte, en had een foto genomen van zijn levenloze lichaam, toen ze hem kwamen ophalen.

Vogel had me na het drama gezegd:

- De klanten houden we als het vuur in de pan in de gaten. Maar de vrienden, die doen wat ze willen.....

Natuurlijk.

Aan boord van het schip vonden ze een nummer van een nieuwe tijdschrift: Apnea, dat de principes van dit nieuwe sportsoort, de diepe apneebewegingen, beschreef.

De mensen die zich inzetten voor de ontwikkeling van deze activiteit (die men niet als sport zou kunnen noemen), die deze activiteiten begeleiden, zijn niets anders dan criminele onverantwoordelijken. Mayol publiceerde ooit een boek "Homo Delphinus" waarin hij zijn theorie ontwikkelde dat de mens "een afstammeling van een duikende aap zou zijn". Dat is onzin om alleen maar het doel van Jacques te rechtvaardigen in zijn leven: uit de anonimiteit te komen, beroemdheid te verwerven, op welke manier dan ook. Musimu spreekt over een contact met het onuitsprekelijke, het transcendentale.

Zoals het de wind meeneemt...

Ik denk niet aan de Jacques Mayol, de Audrey Mestre, de Loïc Leferme, maar aan allen anderen. Degenen die in stilte stierven, in de schaduw, ver van het licht, verzwolgen door deze verkopers van gevaarlijke illusies, dodelijke drugs. En ze tellen zich in duizenden. Onnodige, zinloze doden.

Ik zal dit artikel afsluiten met een verklaring die sommigen zal choqueren:

*- Aangezien er weinig kans is dat Patrick Musimu zijn visie zal herzien, hoop ik oprecht dat hij snel zal sterven. *

Omdat de dood van Loïc Leferme, na die van Audrey Mestre, niet genoeg was om deze wedloop te stoppen, die niets anders is dan een kwaadaardige flirt met de dood, bij mensen die door geheime angsten worden geplaagd.

Ik weet dat er lezers zijn die deze regels zullen horen. Sommigen hebben misschien op tijd gestopt, na het lezen van mijn artikelen en na plotselinge inzicht:

*- Ik wist niet welke risico's ik nam. Niemand had me iets verteld. *

Anderen hebben misschien argumenten gevonden om hun kinderen te overtuigen om niet zo met hun leven te spelen. Ik heb nog steeds de e-mail van een jonge vrouw uit de Reünie, twintig jaar oud. Ze is op mijn website te vinden. Ze had deelgenomen aan deze apneebeweging met haar vader. Ze was zelfs naar Frankrijk gekomen om de eerste wereldkampioenschappen apneebeweging te bezoeken, georganiseerd door een "Fédération d'Apnée", pas kort geleden opgericht. Toen haar vader zijn oom in deze activiteiten had betrokken. Op de Reünie jachten ze alle drie in diepe wateren. Maar op een dag gebeurde het drama. De oom kreeg een flauwte en lag langzaam op de bodem van dertig meter, bewusteloos. Zijn broer probeerde hem omhoog te halen. Vergeefs. Het was gewoon... onmogelijk. Na één poging moest de vader van de jonge vrouw lange tijd wachten om weer adem te kunnen halen. En dertig meter beneden, op zijn rug, stierf de oom langzaam. De jonge vrouw probeerde ook haar oom te bereiken. Ze volgde haar vaders poging om hem te redden. Maar die moest zijn broer loslaten, anders zou hij met hem sterven. De oom gleed langzaam naar de bodem, op zijn rug, met zijn armen uitgespreid.

*- Ik herinner me zijn blik. Zijn ogen waren wijd open. Ik heb hem met mijn eigen ogen zien sterven, het was afschuwelijk. *

Welke televisie zal een debat organiseren met zulke getuigen? Geen enkele. Het is niet "aantrekkelijk".