Getuigenis genocide Rwandese Frankrijk
Een ooggetuige verhaal over het Tutsi-genocide, gepleegd in Rwanda in 1994
April 2004
Dit getuigenis komt van
Luc Pillionnel
Chemin des Ecoliers 2a, 2065 Savagnier - Zwitserland, te bereiken via: premium.bananas@bluewin.ch
Geachte heer,
Dank u voor uw reactie. Ik heb deze informatie doorgezonden voor uw eigen informatie, maar gezien de belangrijkheid is het nog beter als u deze verder verspreidt. De oorspronkelijke website is http://www.survie-france.org/IMG/doc/Conclusions_provisoires_CEC2.doc. U mag mij noemen als de correspondent die deze informatie heeft doorgestuurd. De organisatie Survie, die dit document heeft opgezet, is een serieuze Franse NGO. Wat betreft de Franse medeplichtigheid aan het genocide kan ik ook getuigen. Ik bevond me op dinsdag 19 juli 1994 met Franse soldaten op basis Kamembe (luchthaven van Cyangugu, zone Turquoise). Toen we met een detachement van het 2e REI (3 voertuigen, 14 man + een Zwitserse burger die de wachtpost liet opheffen door de barrière te tillen), onder leiding van kapitein G. Ancel, vertrokken, legden we een tiental meter af voordat we onze eerste lichamen op de weg aantroffen. Ongeveer vijftien mensen waren net massaal vermoord op enkele meters afstand van een Franse militaire basis die gevoed werd, omgeven door prikkeldraad, loopgraven en vuurposities (mitrailleurs, mortieren). De Fransen hadden mij aangeboden om mensen te evacueren; zij zouden mij helpen "te onttrekken" uit de hel van het genocide. Toen ze beseften dat het Tutsi’s waren, lieten ze mij gewoon in Bukavu achter. Kruel ironie: het Franse leger heeft mij geholpen om tien mensen uit mijn schoonfamilie te redden, maar zonder hun tussenkomst in Rwanda zou een miljoen anderen nog leven, want zoals de journalist Patrick de St Exupéry zegt: "Soldaten uit ons land hebben, op bevel, de moordenaars van het derde genocide van de 20e eeuw opgeleid." Wij gaven hun wapens, een doctrine, een blank-seeing. Ik ontdekte deze geschiedenis onbedoeld in de heuvels van Rwanda. (Het onuitgesproken, Frankrijk in Rwanda, uitg. des Arènes, maart 1994.) Op dezelfde link http://www.arenes.fr/livres/page-livre1.php?numero_livre=103&num_page=335 vinden we het getuigenis van een chauffeur van een milicienleider, die beschrijft hoe Franse soldaten uit de Turquoise-eenheid de moordenaars hielpen om degenen af te maken die hadden overleefd drie maanden genocide in Biserero. Ik heb dit getuigenis gedeeltelijk gecontroleerd met overlevenden in Zwitserland. Het is volledig geloofwaardig.
Naast de tien leden van mijn schoonfamilie heb ik zelfstandig en uit mijn eigen zak nog 50 andere mensen gered. Ik leef bijna dagelijks met overlevenden van dit genocide. Ik heb een zeldzame ervaring met dit genocide en kan u verzekeren dat alles waar is, helaas. In Rwanda heeft de groep politici, zakenlieden en speciale troepen, die sommigen Francafrique noemen, inheemse aanvullers gebruikt om moorden te plegen. Maar in 1963, in Kameroen, werden de 300.000 Bamileke – in het kader van de definitieve oplossing van het Bamileke-probleem – rechtstreeks vermoord door Franse troepen. Hetzelfde geldt voor honderden duizenden Malagassen tussen 1945 en 1949. En wat zeggen we over de Tabors en Senegalese Tirailleurs, die zich vermaarden door Frankrijk te bevrijden, met name in de winter van 1944-1945 rond Colmar en Straatsburg? Als beloning werden ze ontslagen als honden; hun officieren wilden hun oorlogsbuit stelen, waardoor ze in opstand kwamen en de onderdrukking leidde tot honderden doden aan de kade van Le Havre. Dat was in 1946. Het Franse leger leerde snel van degenen die het net had verslagen, en sindsdien zijn er miljoenen Afrikanen gestorven. Voor mij zijn dit geen lege woorden, want ik ben ook een overlevende.
Luc Pillionnel
Zonder commentaar.
Aantal bezoeken aan deze pagina sinds 16 april 2004: