Cuba Castro zwijnbaai
De zaak van de Zwijnbaai
In Amerika, meervoudig, waren er dingen onafgerond. Cuba ligt erg dicht bij Miami en men weet dat deze stad al lang, samen met een paar andere, een bolwerk was van de Amerikaanse onderwereld, de maffia. Cuba was dus een vakantieoord geworden voor maffialeden. Een voormalige sergeant, Battista, had hen alle deuren van zijn land openstaan. Het eiland was het centrum van alle corruptie en alle uitbuiting. Bijvoorbeeld: de inkomsten van het tolhek van de snelweg Havana-Santiago de Cuba, die langs het eiland liep, werden automatisch opgevangen door de eigen vrouw van Battista, die dit geld gebruikte om haar al aanzienlijke garderobe nog groter te maken. Havana was het bordelen van Amerika. Er was geen familie in de stad die niet een dochter op straat had. Toen kwam een zekere Fidel Castro, een fatsoenlijke burger, voormalig advocaat, die de bergen in ging en zichzelf tot symbool van verzet voor een heel volk maakte. Aan de overkant: niets te redden, niets aantrekkelijks. Battista was nog steeds een slechte sergeant. Op een dag draaide alles om. Havana viel als een rijp vrucht. Bijna alle belangrijke Cubaanse figuren vluchtten zodra de Amerikaanse maffia zich eerst had teruggetrokken, met hun jachten of privé-vliegtuigen. Cuba bleef in één dag zonder dokters, ingenieurs, technici en... zonder reserveonderdelen. Wat gebeurde er toen? De Cubaanse bevolking wendde zich tot de enigen die hulp aanboden: de Russen. Dat was het of doodgaan van honger. Amerika zat dus ineens met een communistisch land op de deurmat, op minder dan honderd mijl van haar kust. De CIA werd ingeschakeld. Er werd een plan opgezet, waarbij het publiek wereldwijd moest worden overtuigd dat het Cubaanse volk, onderdrukt door de dictatuur van Castro, in opstand was gekomen. Miami lag dichtbij, maar het idee om de operatie vanaf deze kust van Amerika te starten leek geen goed plan. Men koos daarom voor Nicaragua als vertrekpunt voor het commando, bestaande uit 1600 Cubaanse exilianten in de VS.
Ze arriveerden met motorboten, ondersteund door een klein aantal landingsschepen met oude Sherman-tanks. Het was de operatie van de Zwijnbaai, in het midden en zuiden van het eiland, waar het het smalst is. Logischerwijs zou dit commando snel een voetvolk kunnen vestigen. Vervolgens zou een deel van de bevolking, die de CIA-experts hadden onderzocht, ofwel zich bij het groepje aansluiten, ofwel passief toekijken terwijl het land in tweeën werd gesneden: Santiago in het oosten, Havana in het westen. Enkele dagen zouden voldoende zijn om een expeditiekorps van mariniers te sturen om de Cubaanse tegenrevolutie te ondersteunen. Bovendien mag niet worden vergeten dat, ongeacht revolutie of niet, de Amerikanen (en nog steeds) de marinebasis van Guantánamo bezaten in het zuidoosten van het eiland. Maar de dingen verliepen helemaal niet zoals de experts hadden voorspeld. Castro kreeg onmiddellijk en massaal steun van de Cubaanse bevolking, door een eenvoudig en krachtig oproep op de radio: "Komt u uw revolutie verdedigen!" Hij stuurde een paar oude Russische T-34-tank. Camions brachten massa’s vrijwilligers ter plaatse, met een gevarieerd wapenarsenaal, vaak zelfs alleen een bamboestok die was afgekloven tot een speer. Het commando stond stil, niet door strategische overmacht van hun tegenstanders, maar door hun aantal. Ze gaven hun wapens af voor een mensenzwerm. Van de 1600 mannen uit het commando werden er 1500 binnen 72 uur gevangengenomen. Mediaal gezien was het vervolg een positieve ramp voor de VS. Castro liet niet alleen degenen die de Cubaanse bevolking "guzanos" (onkruid) noemde, niet ophangen of executeren, maar hij verkocht hen aan de families van Cubaanse emigranten, tegen medicijnen of tienduizend dollar per man.
Cienfuegos
Nu begrijpt men waarom Amerika traumatiserend werd toen het zag dat een sociaalisme in Chili opkwam, geleid door Allende. Deze keer was de destabilisatie beter voorbereid. De CIA kon rekenen op een deel van de Chileense bevolking, met name op de vakbond van vrachtwagenchauffeurs. Landen hebben economische systemen die kwetsbare punten kunnen vertonen. Het communicatiesysteem van Chili was een zwakke schakel, die de Amerikanen slim konden benutten. Ze financierden een staking van de Chileense vervoerders, waardoor het land in volledige economische stress kwam te verkeren. Tegelijkertijd namen militairen, onder leiding van generaal Pinochet, de macht over. Allende werd gedood terwijl hij het presidentspaleis met wapens in handen verdedigde. Chili ging daarna onder de heerschappij van een militaire junta, hongerig naar macht. Pinochet elimineerde systematisch tegenstanders en progressieven door ze te vermoorden. Door deze moorden vestigde hij een zeer specifieke balans in het land, terwijl de VS dit terugkeer naar gezond verstand beloonde met een grote stroom dollars. In andere Zuid-Amerikaanse landen was dergelijke ontwikkelingshulp zelfs niet nodig. Na de val van de democratische regering en de instelling van een marionettenregering, onder controle van de CIA en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, kon het land in een staat van neo-colonialisme worden geplaatst (bananenrepublieken). Opnieuw had men prioriteit aan de strijd tegen de verspreiding van het communisme (wat voor de Amerikanen het meest vreesde: de afwijzing van privé-eigendom). In Zuid-Amerika kan de buitenlandse politiek van de VS als een succes worden beschouwd. Ongebalans heerst overal, en met de medewerking van sterke militaire machten is dit een garantie voor politieke stabiliteit.
Van 20 sept tot 11 dec 2001: 3024 consultaties. Nieuwe consultaties:
Terug naar samenvatting Geopolitiek Volgende van "Geopolitiek per dag"