Geopolitiek Afghanistan islamitisch terrorisme

Geopolitiek van de dag

2

Bijgewerkt op 16 december 2001

22 november 2001. Hieronder een reeks kaarten, ontleend aan een nummer van Le Nouvel Observateur, die de uitbreiding van het islamitische werelddeel tonen. De uitbreiding van zo’n zes miljoen moslims in Noord-Amerika is niet weergegeven. De liftfunctie stelt u in staat om de volledige kaart te verkennen. Men ziet dat de locatie van de moslimgemeenschap overeenkomt met het "Zuiden". Iran, Pakistan, Saoedi-Arabië, Soedan en tot nu toe Afghanistan zijn republieken met een islamitisch karakter waarin de sharia geïntegreerd is in de grondwet of als grondwet fungeert.

Hieronder twee uitgebreide kaarten.

27 november 2001: Amerikaanse mariniers zijn 1600 mensen afgezet op een vliegveld nabij Kandahar. Ze willen de oorlog voor het najaar afronden en willen ook sterkere kaarten hebben tijdens een vergadering in Duitsland met verschillende Afghanse etnische groepen. Geruchten doen de ronde dat Mollah Omar en het onverzettelijke Bin Laden zich in Kandahar bevinden. De laatste zou zijn opvolger hebben aangewezen en laten weten dat hij bevel had gegeven om hem te vermoorden voordat hij in handen van de Noordelijke Alliantie of de Amerikanen zou vallen. Deze hebben via een van hun functionarissen verklaard: "We zouden liever willen dat hij dood is dan levend." Daar begrijpt men waarom. Anders zou dat dier misschien nogal onaangename dingen kunnen onthullen over... zijn voormalige baasjes.

Tussen haakjes, er is één ding dat ik niet begrijp van journalisten, met name Franse journalisten. Het is aardig om ruwe informatie te presenteren zonder commentaar. Maar toch zou men enkele eenvoudige opmerkingen kunnen maken. Met zijn zachte stem heeft die lieve Bin Laden talloze jonge moslims naar de dood gestuurd, door commando's met zelfmoorddood en duizenden onschuldigen laten omkomen, terwijl hij nonchalant zei: "Allah zal wel voor hen zorgen." Hij is altijd te zien op zijn foto’s of video-opnames, waarin hij mechanisch een Kalasjnikov vasthoudt die hem blijkbaar nooit verlaat. Alsof hij er zelfs mee slaapt. Met zo’n krachtig wapen is het heel eenvoudig om zichzelf te doden. Methode: Haal de veiligheidspal eraf, steek de loop in je mond, gericht op het gewelf van het hoofd, waar het botte been het dunst is. Druk dan krachtig op de trekker terwijl je sterk denkt dat Allah de grootste is. Dat lijkt haalbaar voor elke dommerik en onhandige persoon. Maar dan komt een vraag: zou Bin Laden, die zoveel mannen naar een vrijwillige dood heeft gestuurd, het zelf durven doen? De weddenschappen zijn open. Het is niet zeker dat het antwoord positief is.

11 december 2001: Kandahar is gevallen. De Taliban gaven zich zonder te vechten over aan de "Afghanse krachten". Tijdens de vergadering van Bonn hadden de Afghanse partners zich al eens overeen gekomen over een politiek vertegenwoordiger. Die haastte zich om een overgave te onderhandelen, rechtstreeks met de Taliban, achter de rug van de Amerikanen (om politiek voordeel te behalen). Eerst verspreidde de pers het nieuws dat de Taliban bereid waren hun wapens neer te leggen (aan de krachten van de "Alliantie") tegen een algemene amnestie, inclusief Mollah Omar, die dan in alle eerbied kon blijven leven. Amerikaanse woede, via hun woordvoerder. Wie heeft eigenlijk deze "Oorlog van Afghanistan" gewonnen? Antwoord: de Amerikaanse B-52’s. Jihad is mooi. We willen graag sterven "op het pad van Allah", maar niet onder tonnen bommen. De overgave vond inderdaad plaats, maar de beroemde Mollah met één oog is in het niets verdwenen. Verschillende hypothese: hij zou werkelijk zijn ontsnapt. Andere hypothese: de Taliban zouden hun plan om te capituleren hebben uitgevoerd (hun positie was onder de bommen gewoon onhoudbaar), maar onder voorwaarde dat de "Alliantie" ervoor zou zorgen dat Omar aan gerechtelijke vervolging door de Amerikanen kon ontsnappen. De grens met Pakistan is "in theorie afgesloten", maar onder de ogen van de camera’s kan ieder lid van deze etnische groep blijkbaar overkruisen, mits een kleine omzet van... 15 frank. Een geinterrogeerde Taliban zei ook: "Het is maar tijdelijk, en als het nodig is, zullen mijn kameraden en ik terugkeren om de jihad in Afghanistan voort te zetten." Een politieke situatie die de Amerikanen verward laat, aangezien ze een interneringskamp hebben opgezet waarin niemand te interneren is.

16 december 2001

Gisteren bezocht ik een gevangenkamp. Verrassing: het zijn "oude" gevangenen, vastgehouden tijdens het Taliban-regime. Waar zijn dan die tienduizenden mannen die massaal hebben overgegeven, Taliban en leden van deze "Arabische Legioen"? Zijn ze verdampt? Het is eenvoudiger om aan te nemen dat ze "teruggezonden zijn naar hun huizen". Een journalist, verward, vroeg een lid van de Alliantie over Mollah Omar. De reactie:

• Omar? Dat is een goede kerel, een goede moslim!

Verwarring. Daarna ontdekte de wereld een video-opname waarop Bin Laden zich verheugt over het succes van de aanslagen op de World Trade Center. Hij loopt naar binnen en buigt zich om een sjek te kussen die op de grond zit (die, omdat hij niet opstond bij Bin Ladens binnenkomst, blijkbaar een belangrijke religieuze leider was, een Saoedi, zo wordt gezegd). De kleine sjek ziet er stralend uit, overvloedig van vreugde. Eindelijk, deze Amerikanen laten bloeden! Bin Laden geeft zijn analyse als expert: "Ik wist dat het kerosine de structuren van de torens zou verzachten, waardoor de bovenste verdiepingen zouden instorten." Ze geven de indruk aan het begin te staan van een grote wereldwijde beweging. Soms vraag je je af wat die mensen in hun hoofd hebben. Hun krachten hebben geen achterban, geen technische ondersteuning. Zij ontwikkelen hun wapens niet zelf, kunnen zich niet meer voorzien van munitie. Hun communicatie, inclusief telefoons, is afhankelijk van westers satelliet. Hun enige kracht ligt in de zelfmoorddood van hun extremisten. Maar zal dat genoeg zijn? De aanslagen door kamikaze hebben alleen de islamitische wereld geïmponeerd. Ze hebben de rest van de wereld, inclusief Rusland en China, geïrriteerd. Denk aan deze zin uit het Oude Testament, over Ismaël:

Hij zal een wilde ezel zijn: zijn hand zal tegen allen zijn, en de hand van allen zal tegen hem zijn.

Het gaat hier over Israël, maar het lijkt alsof de Hamas hoopt dat de Israëliërs bereid zullen zijn om terug te keren aan de onderhandelingstafel, waarbij de lawaaiige aanslagen druk uitoefenen. Maar dat kent men niet goed. Niets zal kunnen gebeuren zolang de wapens niet zwijgen. Helaas lijkt de koorts van zelfmoordaanslagen op een geestesziekte. De aanslag in de voetgangerszone van Jeruzalem heeft sporen nagelaten, ook al haastten de Israëliërs zich niet om lichamen, radio-opnames van gewonden vol met bouten, of moeders die jammerend voor de camera’s stonden te huilen. Daarop reageren kanonnen, raketten, die huizen en levens verpletteren.

Alleen de Verenigde Staten konden tot nu toe druk uitoefenen op de Israëliërs. De Europese landen hebben het geprobeerd, maar de Amerikaanse vertegenwoordiger heeft een veto uitgesproken. De situatie is veranderd. Wie kan zeggen waar dit alles ons zal brengen? De recente gegevens zijn de vastberadenheid van de Amerikanen. Die onderschatten zou een grote fout zijn, zelfs al wilden sommigen Omar en Bin Laden in het laatste moment van hun wraaklust afhouden, hen belachelijk maken en een "religieuze solidariteit" benadrukken die boven nationale verdeeldheid uitstijgt.

2 januari 2002

Ik heb een indrukwekkend boek gelezen. Een must-read. Bij uitgever Fixot: Betty Mahmoody, "Nooit zonder mijn dochter". Thema: begin jaren tachtig trouwt een Amerikaanse met een Iraanse, een zekere Moody, die in de VS woont en arts-anesthesist is. Ze is erg verliefd op hem. Hij maakt haar een "Oosterse hofmakerij", overlaadt haar met woorden en geschenken. Enkele jaren lang is ze heel gelukkig. Ze hebben een dochter, Mathob. Dan voelt de man zich aangetrokken door de nieuwe islamitische revolutie in Iran, die samen met de terugkeer van Ayatollah Khomeini plaatsvindt. Hij wordt actief, leidt een groep. Later verliest hij een jongen tijdens een operatie, wordt onderzocht, opgepakt, zijn baan kwijt, beweert dat hij te maken heeft met een vijandige houding van zijn Amerikaanse collega’s als Iraanse. De vader van Betty ontdekt een vrij gevorderde kanker. Een neef van Moody komt naar de VS om een ulcer te laten opereren, betaald door Moody. Vanaf dat moment verandert de sfeer. Na 25 jaar in de VS "ont-amerikaniseert" Moody zich snel en wordt weer lid van een Iraanse stam, waarvan zijn neef Mammal slechts een afgezant is. Betty begrijpt, ook al praten ze beide Farsi, dat de mannen plannen om terug te keren naar Iran, waar zij gevangen zal worden met haar dochter. Betty informeert zich, overweegt zelfs een echtscheiding. Maar dan kan Moody zijn bezoekrecht uitoefenen en haar dochter meenemen, waarna ze haar nooit meer zal zien. Verward, hoopvol op een herstel van haar relatie, accepteert Betty, met veel twijfels, om twee weken naar Teheran te gaan, bij haar schoonfamilie. Voor vertrek zweren Moody en zijn neef Mammal haar bij het Koran dat ze nooit zullen dwingen, zij en haar dochter, om in Iran te blijven, en dat ze vrij zullen zijn in hun bewegingen. In werkelijkheid, direct na aankomst, verdwijnen de paspoorten, de tirannie is meteen opgezet, vergezeld van mishandeling voor moeder en dochter. De hele schoonfamilie is meewerkend. Daar, als een man het gezicht van zijn vrouw vernielt, zijn dat "privéaangelegenheden" en niemand mengt zich erin. Betty wordt meerdere malen geslagen, gevangengehouden, gescheiden van haar dochter. Ze ontdekt "de rechten van de vrouw" in een islamitische staat, waar kinderen toebehoren aan de man en waar de "Pasdar", een soort politie, zowel door fanatieke mannen als vrouwen wordt gevoerd, de stad afzoekt op kledingfouten, wat verwijst naar de "moreelbewaking" van de Taliban. Het personeel van de Zwitserse ambassade biedt Betty aan om haar te helpen ontsnappen, maar alleen. Ze moet haar dochter achterlaten. Zij weigert en voert een hallucinerend gevecht, met een chador op het hoofd, probeert tot het moment dat ze met grote risico’s in de winter via Turkije ontsnapt. Terug in de VS leeft ze nu onder een valse naam, verborgen, om te voorkomen dat haar dochters vader haar komt afhalen. Als Mathob in Iran wordt ontvoerd, zou de islamitische wet haar beletten haar terug te krijgen.

Een hallucinerend documentaire over het privéleven in een islamitische republiek, in een relatief welgestelde omgeving.

Terug naar inhoud "Geopolitiek" Terug naar de startpagina

Teller bijgewerkt op 11 dec. 2001 met 3024 bezoeken.
Vandaag, aantal bezoeken: