Definitie van stijlen
De opmerkingen van George Friedman
Oktober 2016
George Friedman is geen nieuwkomer op het Amerikaanse politieke toneel. Je hoeft maar zijn Wikipedia-pagina te raadplegen. Zeventig jaar oud, Hongaars afkomstig, ouders die het communistische regime ontvluchtten. Hij geeft les in "politieke wetenschappen" aan universiteiten, maar vooral in de vorm van permanente seminars binnen de overheids- en privésector, als "adviseur". Hij is ook de stichter van het bedrijf Stratfor, dat zich bezighoudt met "informatie". Stratfor staat voor "Strategic Forecasting" (Strategische Voorspelling). Dus een soort strategisch adviseur. Ik hoor voor het eerst van hem, maar het is duidelijk dat hij dit soort uitspraken al vaak heeft gedaan. Het verschil is nu dat we video's krijgen en dat er vrijwilligers zijn die deze ondertitelen. Dank aan hen.
Toen ik voor het eerst hoorde over de activiteiten van het bedrijf Stratfor, dat een geheime adviseurfunctie vervult, kwam meteen de gedachte op van een geheime CIA. Maar ik besefte snel dat anderen al lang dit kenmerk aan het bedrijf hadden gegeven, dat al twintig jaar bestaat.
Hier is dus een video waarin George Friedman spreekt in een club in Chicago. U zult opmerken dat hij zijn ogen knijpt wanneer hij praat, alsof hij verhelderende uitleg geeft, wat dit moderne Machiavel amusant maakt.
2016: George Friedman bij het Chicago Council on Global Affairs
****De video
Ik probeer zijn gedachtegang samen te vatten. Vrede is voor de Verenigde Staten. De rest van de wereld, inclusief Europa, moet zich neerleggen bij een periodiek oorlogstoestand en sociale onrust. Voor Friedman is Europa een politiek bestaansloos entiteit. De VS hebben wel betrekkingen met landen, zoals Roemenië of Frankrijk. Maar "Europa bestaat niet". Het is een entiteit zonder persoonlijkheid en autonomie.
Iemand in het publiek vraagt Friedman dan naar het gevaar dat islamistisch extremisme voor de VS kan vormen. Hij antwoordt dat dit momenteel geen bedreiging voor de VS is en brengt zijn aandacht onmiddellijk terug naar zijn hoofdonderwerp, namelijk de relaties tussen de verschillende Europese landen en Rusland.
Men kan niet zeggen dat Friedmans uitspraken nieuw zijn. Maar hier worden ze in hun ruwe vorm gegeven. Men zou hem kunnen omschrijven als nationalistisch, in de zin van:
- De Verenigde Staten
- De rest van de wereld
Zo simpel is het. Zijn belangstelling gaat uitsluitend uit naar de belangen van de VS, zonder enige rekening te houden met de belangen van alle andere landen. En met de VS bedoelt hij de belangen van de geldmacht in dat land. Hij noemt zonder enige schaamte zijn land een imperialistisch land. Maar hij merkt op dat de VS niet de middelen hebben om het resterende deel van de wereld militair te controleren. Hij noemt bijvoorbeeld het aantal bezettings troepen in Irak na de inval in het land. 130.000 G.I. in een land met 25 miljoen inwoners. En hij voegt toe dat deze verhouding veel lager is dan het aantal politieagenten in New York ten opzichte van de bevolking van de stad.
De enige oplossing is dus om de verschillende partijen te steunen en hen aan te moedigen om tegen elkaar te vechten, zodat ze in een zwakke positie blijven. Dat is de strategie van chaos, zoals Naomi Klein die omschrijft. Dan begrijpt men beter waarom de VS na het instorten van Irak geen nationale eenheidsregering heeft gesteund, die zowel sjiieten als sjiiten zou omvatten. In het Irak van Saddam Hussein hadden de minderheidssjiiten (20% van de bevolking) de meerderheidssjiiten onderdrukt. Na de val van Irak werd een sjiietisch president aangesteld, die op zijn beurt de sjiiten onderdrukte, waarbij de militaire leiders van de sjiiten zich aansloten bij "DAESH". Een domheid? Een fout? Geenszins, als men bedenkt dat deze politiek is ingebed in het stimuleren van interne conflicten overal ter wereld.
Wat Friedman ons uitlegt, is dat dit de Amerikaanse politiek is, overal ter wereld. En hij herinnert eraan dat dit ook Reagan was, of de VS in de tijd van Reagan, toen het conflict werd aangewakkerd tussen Irak (sjiitisch) en Iran (sjiitisch). Hij voegt toe dat de VS wapens leverden aan beide partijen (Frankrijk deed hetzelfde). En hij voegt toe: "Het is niet erg moreel, het is moreel onverantwoordelijk, maar we moeten toegeven dat het heel goed is gelukt." En hij toont zijn tevredenheid door zijn ogen te knijpen.
Zo worden situaties als die in Libië en Syrië plotseling duidelijker, als men de Amerikaanse machiavellisme in aanmerking neemt. Friedman voegt toe: "De VS controleren alle oceanen van de wereld." En hij voegt toe: "Wij interveniëren bij de volken, maar zij kunnen ons niet aanvallen." Wat bedoelt hij met "wij interveniëren"? Hij verduidelijkt later dat deze interventies geheel zonder goedkeuring van de VN plaatsvinden. Men kan onder het woord "interventie" alles legitiemer maken, onder het mom van het "verplichte ingrijpen".
Over Oekraïne moet men onmiddellijk terugkeren naar de kaarten die hij toont, zonder die kaarten is de situatie onbegrijpelijk. Wat is er met de Europese landen? Groot-Brittannië is al lang een trouwe bondgenoot van de Amerikaanse buitenlandse politiek. Het is een eiland, dat moeilijk als onderdeel van Europa kan worden gezien. Frankrijk is een klein land, dat momenteel in een daling verkeert, na de jaren Hollande. Nee, het land dat Amerika dwarszit, is Duitsland, dat volgens hem "niet in staat is om een beslissing te nemen".
Inderdaad, Duitsland is onderhevig aan de aantrekkingskracht van Rusland, met diens energiebronnen, gas en mijnbouw. Aan de andere kant heeft Duitsland kapitaal en hoge technologie. Het heeft een uitvoermarkt nodig voor zijn producten. Daarom richten alle inspanningen van de VS zich op het creëren van een "sanitaire gordijn" om Duitsland van Rusland af te snijden. En hier is de kaart die hij toont:
Het "sanitaire gordijn" om Rusland van Duitsland af te scheiden
Onder deze landen bevinden zich alle landen die ooit tot de Sovjet-Unie behoorden: Polen, Tsjechië, Slovenië, Hongarije, Roemenië, Bulgarije. Men kan Turkije toevoegen, lid van de NAVO. Hieronder de NAVO-landen:
Men ziet dat het een groot aantal landen is, vooral omdat het eerste gebaar van Sarkozy was om Frankrijk terug te brengen in dit Atlantische kamp. George Friedman noemt het geval van Oekraïne waar de VS hun pionnen uitspelen. Niet in Wit-Rusland, dat na de ontbinding van de USSR in 1991 toch dichter bij Rusland bleef. Overal stimuleren de VS "kleurrevoluties" en "lente-dit", "lente-dat". Men heeft gezien hoe dat uitpakte. In Oekraïne sturen de VS wapens en "adviseurs". Friedman voegt toe dat een Amerikaanse generaal zelfs aan anti-Russische strijders Amerikaanse medailles heeft uitgereikt.
De strategie van chaos komt overal terug.
Friedman geeft geen enkele moeite over wat er in de rest van de wereld gebeurt. Luister maar naar hem. Alleen het Amerikaanse imperialisme telt.
Terwijl hij zijn kaart uitlegt, noemt Friedman een "sanitair gordijn" om Duitsland van alle communicatie met Rusland af te snijden, en voegt hij toe: "We weten niet wat Duitsland zal doen." Dat is het enige Europese land dat een probleem voor de VS vormt. Frankrijk is in volle verslapping. Italië was nooit bedreigend. Voor Frankrijk is de positie al genomen door de "pion" Hollande, die weigerde om de Russen de bestelde korvetten te leveren.
In 1991 was Gorbatsjov erg naïef toen hij dacht dat een "ontspanning" zou plaatsvinden. Hij heeft het na de USSR niet geregeld, maar Jeltsin, de depressieve alcoholist. Een Duitse vriend die recentelijk op bezoek was, vertelde me dat hij toen hij Rusland bezocht, voor zakelijke redenen, oude vrouwen zag met lapjes rond hun voeten, alles verpakt in plastic zakken die om hun enkels waren vastgemaakt, als schoenen. Terwijl de familie Jeltsin het land plunderde.
De Amerikanen geven niet om terrorisme op hun eigen bodem, om burgerdoden, die ze hebben vermenigvuldigd door het Midden-Oosten in brand te steken. Ze geven niet om het feit dat er in Irak 20 aanslagen per dag zijn (zoals in veel andere landen). Ze zijn gescheiden van al dat gevaar door uitgestrekte oceanen. Al die wanorde is uiteindelijk juist goed voor hen.
Friedman begrijpt niet waarom de Amerikaanse soldaten, nadat ze de Russen uit Afghanistan hadden verdreven, niet naar huis gingen, maar daar bleven. Hij geeft zijn mening: "Dat is normaal. Kinderen begrijpen vaak niet meteen. Als ze het begrijpen, zullen ze terugkeren."
Alles is behoorlijk verbluffend, net zoals de gedachte dat de gekke Hillary Clinton president van de VS zou kunnen worden. Men hoort mensen over oorlog praten, overal. Maar beseffen ze wel wat ze zeggen? Weten ze wat een nucleaire oorlog zou zijn? Het lijkt erop van niet. Politici hebben altijd een oorlog van achterstand. In 1939 stelde men zich de tweede wereldoorlog voor als een soort gelijke oorlog als de eerste, met een frontlijn en een achterhoede.
In Frankrijk zijn de politieke debatten uiterst saai. Maar het debat daarbuiten is niet veel beter, het is zelfs onder de gordel. Op dit moment denkt geen enkele strateg of politicus aan de derde wereldoorlog in haar thermonucleaire vorm.
Terugkerend naar de minachtende opmerkingen van Friedman over Europa wordt steeds duidelijker dat deze constructie, de Europese Unie, die nu haar gebreken laat zien, vooral op veiligheidsgebied, als gevolg van een door anderen veroorzaakte wanorde, dient als instrument voor de heerschappijpolitiek van de VS, evenals hun buitenlandse politiek, omdat Europese landen, met name Frankrijk, tot "soldaten van de VS" worden gemaakt, waardoor de VS hun verstorende acties kunnen "outsourcen" (bijvoorbeeld de Sarkozie-actie in Libië). Er bestaat een samenzwering tussen de imperialistische belangen van de VS en de belangen van de geldmachten in de verschillende Europese landen. Het belangrijkste resultaat is het ondermijnen van de Europese staten, om ze economisch en politiek te kunnen domineren, door hun culturen aan te vallen onder het schijnheilige voorwendsel van een "noodzakelijke globalisering". Ik kan Asselineau dus alleen maar gelijk geven wanneer hij voortdurend zegt dat de oprichting van Europa en zijn eenheidsmunt een grote fout was, ook al is een terugkeer naar het begin zeer problematisch.
De situatie van de politie in Frankrijk
Ik doe geen reclame voor Dupont-Aignan. Maar wanneer hij praat over de Franse politie, zegt hij dingen die kloppen. Vooral dat er in Frankrijk nieuwe gevangenissen moeten worden gebouwd met 40.000 extra plaatsen. Anders hoor je mensen zeggen: "U begrijpt, wanneer een rechter iemand naar de gevangenis stuurt, betekent dat dat er iemand moet worden vrijgelaten om ruimte te maken. Dus is het normaal dat hij twijfelt."
Het is afgelopen met de angst voor de gendarme, de politie. Frankrijk is het enige land ter wereld waar je een agent in zijn eigen commissariaat kunt slaan en vrijgelaten wordt. De drugsverkoop is in de gebieden zonder wet en orde openlijk gevestigd. Camera's worden vernield of mensen die proberen ze te bewaken, worden aangevallen. Alles is nu een kwestie van "gebieden". En de criminele wereld wil er een, waar de Republiek geen plaats meer heeft. Het ministerie van Binnenlandse Zaken overweegt om politieauto's te voorzien van tralies. Maar demonstranten zullen de banden kapotrijden.
Valls gebruikt het woord "barbaren", en Taubira zei: "Jeugd moet wel eens zijn." We lopen op onze kop. Het toppunt is Sarkozy, "de man die de banlieue wilde reinigen met een karsher", toen hij minister van Binnenlandse Zaken was, die nu beweert dat hij orde kan herstellen, terwijl hij tijdens zijn tienjarige ambtstermijn tussen de tien en twaalfduizend politieposten heeft afgeschaft. En Hollande heeft het echt goed gedaan door tijdens zijn vijfjarig mandaat aan journalisten te vertellen tijdens 20 diners en 70 vergaderingen. Ik weet niet of Dupont-Aignan iets zou kunnen doen met dit land, maar hij heeft gelijk wanneer hij zegt: "U gaat deze mensen opnieuw kiezen die u in de problemen hebben gebracht."
Aanmoediging tot strafbare handelingen
Ik heb de video bekeken waarin Morano vergeefs probeert de weg af te snijden voor Rachid Nekkaz, die kwam om vrouwen die de burka dragen, met geld te helpen (terwijl hij zelf persoonlijk tegen deze manier van kleden is), om "een les in democratie" te geven aan de Fransen, met een Algerijns vlagje als sjaal. We begrijpen niet hoe de Franse justitie hem niet kan vervolgen voor:
-* Aanmoediging tot strafbare handelingen en sociale wanorde door het systematisch negeren van democratisch vastgestelde wetten en besluiten.*
De gemakkelijke houding van deze persoon laat zien hoe gemakkelijk hij kan misbruik maken van de zwakheid van een rechtsstaat. En wat opvalt is de volledige hypocrisie van de aanpak. Nekkaz probeert de Franse wetten niet te bevorderen. Lees het Koran. De islam is vooral een veroverende religie, waarvan assimilatie simpelweg onmogelijk is. Haar principes staan volledig tegenover de onze. We glijden in een situatie waarin het aanraken van bepaalde onderwerpen verboden wordt, zonder dat je je leven in gevaar brengt. Nekkaz noemde Voltaire. Maar herinnert u zich dat die leefde op een tijd dat de ridder van La Barre in 1766 werd veroordeeld en geëxecuteerd wegens godslastering en ongehoorzaamheid tegenover de christelijke religie? Precies in een situatie als deze glijden we momenteel. De Fransen beseffen niet wat er gebeurde op de dag dat twee fanatieke mensen de redactie van Charlie Hebdo binnendrongen en koudbloedig alle mensen vermoordden die "geen respect hadden getoond voor hun profeet". Op die dag ontstond een feitelijke situatie, een dreiging werd uitgesproken: "Wees vandaag bewust dat als je onze overtuigingen in twijfel trekt, je dat met je leven zult betalen." En dat op onze eigen bodem.
In het land van de Verlichting is het ondenkbaar dat er een dergelijke terugkeer van meerdere eeuwen plaatsvindt, met de veroordeling van het recht op twijfel, dat zoveel moeite heeft gekost. Binnenkort zal elk intellectueel dat een studie over het Koran publiceert, die durft twijfelen aan "de woorden van een god", zijn leven in gevaar brengen. De islam is een religie die fundamenteel niet in staat is zichzelf te hervormen, omdat het voor een moslim ondenkbaar is om enige wijziging van een enkel vers uit het Koran te overwegen, en voor veel moslims ook van zinnen uit de hadith.
Het succes van de islam
Waarom heeft de islam historisch gezien zo'n groot succes gekend?
Men zou zich ook kunnen afvragen waarom de christelijke religie zo'n groot succes had, ondanks de vervolgingen door de Romeinen, zodat zelfs keizer Constantin zich op het einde van zijn leven liet bekeren.
Er zijn meerdere redenen. De eerste was de universaliteit van de oplossing die werd aangeboden voor het probleem van het hiernamaals. Wat was het bericht van de religie die Rome predikte? Alleen burgers hadden wat kon worden beschouwd als een ziel. Slaven, zo talrijk, waren er ontheven, en werden tot dieren gerekend. In alle slavernij systemen wordt niet gesproken over mannen en vrouwen, maar over "mannen" en "vrouwen". In de uitstekende stripreeks van Bourgeon, in de serie "De Passagiers van de Wind", vierde album: "De uren van de Slang", bladzijde 45, zegt kapitein Boitboeuf na het zien van de dood van een slaaf die probeerde het slavenvaartuig te verlaten:
- 16 augustus, 12:30. Verliezen een vrouw in de haven van Juda.
Ja, in de tijd van Rome, wat werd er voor de slaven aangeboden als oplossing voor hun hiernamaals? Niets. En plotseling verschijnt een andere religie die niet alleen de eeuwige levensbelofte aan deze afvalproducten van de samenleving geeft, maar hen ook een veel betere positie garandeert dan die van hun onderdrukkers. Wat een wraak na de dood! Zo konden deze christelijke gelovigen hun onderdrukkers zeggen:
- U kunt ons lichaam aanvallen, maar onze ziel is buiten bereik van uw slagen, die is van ons!
Bovendien, wat bood de Romeinse religie als alternatieve oplossing aan haar burgers? Vage "Elyseïsche Velden", een vrij vaag beeld waarin de aardse hiërarchieën, al was het maar voor de keizer, die deze religie goddelijk maakte, lijken te worden voortgezet. Op het ein