Document zonder naam
Roland Dumas spreekt
Geïnterviewd op 21 december 2010, online gezet op 26 december 2010
Dank voor uw gastvrijheid voor dit gesprek. Ik wil graag terugkomen op de uitzending waar u met mijnheer Taddeï aan deelnam, dit avond of nooit. U zei: “Ik geloof niet in de 11-September”. Wat bedoelde u daarmee?
Nou, ik wilde zeggen dat er een grote discussie is ontstaan, die nog steeds voortduurt, vooral in de Verenigde Staten, daarna in Europa, over de omstandigheden van dit ernstige incident. Omdat het natuurlijk erg ernstig is. Maar ik wilde me niet verdiepen in de details, omdat ik de waarheid niet ken –tot nu toe–, maar ik ben wel onder de indruk van de argumenten die aan beide kanten worden gegeven.
Wat bedoelt u precies? Blijft u zich baseren op specifieke elementen, bijvoorbeeld, om twijfel te koesteren over de officiële versie?
De specialisten, met name vliegers, universitair docenten, wetenschappers, hebben bewijzen geleverd door verschillende locaties te meten, met name de fase waarin het vliegtuig zou zijn binnengedrongen in het Pentagon, waar men probeerde aan te tonen dat dit helemaal niet overeenkwam met de afmetingen van de vliegtuigen, enzovoort. Dus, als u wilt, zijn het technische details die, opgeteld, een controverse vormen. En zoals elke controverse, zijn er argumenten voor en tegen.
Ik ken de officiële theorie, dat wil zeggen die van de Amerikaanse staat, en ik ken ook de theorieën die zijn opgebouwd en gepresenteerd door universitair docenten –er zijn er meerdere– en door specialisten die dit probleem hebben bestudeerd. En dus is er een controverse. U weet dat het kenmerk van elke controverse is dat er argumenten zijn aan de ene kant, en aan de andere kant.
Op welke elementen baseert u uw twijfel aan de officiële versie van de 11-September?
Openbare elementen. Alles wat in Amerika, ook in Europa en Duitsland, is gepubliceerd, en overal elders, en dat duidelijk dit uitzonderlijk ernstige gebeuren beschrijft, dat juist vanwege zijn ernst besproken moet worden. Er zijn argumenten die de Amerikaanse doctrine officialiseren en andere die die tegenspreken. Het is een controverse.
Maar lijkt u de officiële versie eerder vals?
Ah nee, ik zou dat niet zeggen. Ik zou zeggen dat er argumenten zijn voor diegenen die de officiële theorie steunen, en andere die die betwisten. Maar ik wil zeggen dat ze evenveel officiële waarde hebben, in elk geval evenveel kracht.
Veel Amerikaanse functionarissen hebben gesproken, niet over Amerikaanse schuld, maar over “bedekking”, “cover-up” zoals men in Amerika zegt: dat de Bush-administratie bewust compromitterende elementen heeft verzwegen in de onderzoeken rond de 11-September.
Dat weet ik niet of het waar is. Maar wat mij verbaasde, was dat het Amerikaanse “apparaat”, dat zo veel middelen heeft en zoveel rijkdom besteedt aan zijn bescherming, niet in staat was voorafgaand of gelijktijdig, meer precieze informatie te verkrijgen over deze gebeurtenissen. Dat is al een verdenking.
Dat er geen luchtverdediging was, bijvoorbeeld, die de moeite waard was?
Dat is bijvoorbeeld zeker. Denk maar dat enkele jaren geleden een Sovjetvliegtuig over het Verre Oosten vloog –of misschien een Amerikaans vliegtuig– en dat meteen de waarschuwing werd gegeven, en het vliegtuig werd binnen seconden neergeschoten. Dus wat waar is voor het Verre Oosten, zou niet gelden voor de bescherming van het hart van het rijk? Dat lijkt mij kritiekloos. In elk geval is er hier tenminste iets wat onderzocht moet worden.
Gelooft u trouwens wel in de betrokkenheid van Al Qaida bij de aanslagen van 11-September?
Ik geloof het niet. Ik heb helemaal geen… Ik wil me niet opstellen als iemand die dit onderzoekt… Ten eerste ben ik geen Amerikaan, en ten tweede heb ik de elementen niet. Het is mogelijk dat het Al Qaida was, in welk geval dat op een bepaald moment wel zal blijken… – Dus wat is uw gevoel over de betrokkenheid van Al Qaida?
Ik heb in wat ik gelezen heb, geen duidelijke aanwijzing gevonden van een formeel betrokkenheid van Al Qaida. Alles is mogelijk, men legt zoveel dingen aan mensen vast… Ik heb de indruk dat Al Qaida iets informeels is, waaraan men allerlei gebeurtenissen, meer of minder rechtstreeks, koppelt. Het is geen officiële organisatie met een adres, een planning en werknemers die er op tijd of niet zijn, enzovoort! Ik denk –ik herhaal het– dat het een soort satelliet is, die veel acties verzamelt.
Meneer Guy Sorman, die uw tegenstander was tijdens het debat van Frédéric Taddeï, heeft u de volgende dag op zijn internetblog een “complottheoreticus” genoemd. Wat zegt u daarop?
“Complottheoreticus”, ja… Dat is een uitdrukking die hem toebehoort. Ik weet niet hoe hij dat rechtvaardigt. Als hij bedoelt dat ik iets uitleg dat op een samenzwering lijkt, waarom niet! Ik ben net als iedereen. Maar ik zie niet waarom er een schande zou zijn aan de verklaring dat iemand gewoon met zijn hoofd en gezond verstand nadenkt.
U hebt lang in politieke en diplomatieke kringen gewoond, mijnheer Dumas. Hoe zit het daar, in verband met de 11-September? Wat is uw indruk van wat er daarover wordt gezegd?
In Frankrijk wordt er niet veel over gesproken. Frankrijk is veel meer bezig met de presidentsverkiezing en de herverkiezing daarvan, buiten de gespecialiseerde diensten zoals het Quai d’Orsay –waar ik niet meer bij hoor– en de inlichtingendiensten –de militaire inlichtingendiensten–. Buiten deze zeer geïnformeerde groepen die contact onderhouden met de allianties –wij zijn de bondgenoten van de Amerikanen– zijn de Fransen veel meer bezig met de presidentsverkiezing.
Maar deelt men uw twijfels, bijvoorbeeld, in uw omgeving?
Dat weet ik niet. Ik heb geen peiling gedaan.
Heeft u de kans gehad erover te praten met politieke vrienden of in diplomatieke kringen?
Nee, nee… – Als ik goed begrijp, hebt u geen specifieke theorie over de 11-September? U heeft een twijfel over de officiële theorie.
Ik heb gewoon een twijfel over… dingen die onverklaarbaar zijn of onverklaarbaar lijken, die wellicht verklaard kunnen worden, maar dan moet het proces opnieuw worden herzien en dieper worden onderzocht.
Tot nu toe is er geen officiële analyse gegeven die aantoont dat het een aanslag van Al Qaida was. Ik geloof het niet, of misschien vergis ik me –of ik heb het vergeten– maar het moet nog worden bewezen.
Behalve dat de Bush-administratie Al Qaida formeel heeft aangeklaagd.
Ja, maar dat is iets anders, dat zijn de Amerikanen. We hadden het hier over Fransen en Europeanen.
Wilt u graag dat er een internationaal onderzoek komt, bijvoorbeeld, om deze aanklacht te formaliseren?
Bijvoorbeeld, zeker. Er zou een internationaal onderzoek kunnen zijn, waarom niet. Met deskundigen, vliegtuigexperts, gespecialiseerde mensen, een beetje evenwichtig en die de waarheid zeggen.
Ik weet dat Iran volgend jaar precies wil gaan voor een internationaal jury om de 11-September te onderzoeken. Wat denkt u daarvan?
Dat is een goed idee, maar Iran is een beetje verdacht. Hij zal verdacht zijn, net als iedereen die dit nu wil doen. Het zou beter zijn iets neutraals, bijvoorbeeld Zwitserland of Noord-Europa, dat door iedereen wordt aanvaard.
Gesprek opgenomen door Hicham Hamza, 21 december 2010, voor Oumma.com Door het uitblijven van zijn twijfels over de officiële versie van de 11-September te delen, wordt Roland Dumas hiermee de eerste vooraanstaande Franse politieke figuur die openlijk het overheersende verhaal –hoewel uitgebracht door een bondgenoot– over de aanslagen op het World Trade Center en het Pentagon betwist. Negen jaar later sluit hij zich daarmee aan bij een lange rij van staatsfunctionarissen over de hele wereld die de officiële versie van de Bush-administratie afwijzen of tenminste in twijfel trekken. Net als Roland Dumas, maar ook vele overlevenden van de aanslagen, nabestaanden van slachtoffers, professionele vliegers en voormalige Amerikaanse inlichtingendienstmedewerkers, delen de meesten hetzelfde doel: het opzetten van een nieuwe onderzoekscommissie om de tekortkomingen, nalatigheden en vooral de criminele samenzweringen die de 11-September mogelijk maakten, aan het licht te brengen. Dit massamoord, dat diende als rechtvaardiging voor de oorlogvoering in Afghanistan en Irak en de instelling –juridische, politieke en culturele– van een vermeende “wereldwijde oorlog tegen het terrorisme”, moet nog steeds worden opgehelderd.
Terwijl het de republikeinse monarchie van het land van de vlaggen ongemakkelijk maakt, vreemd geïrriteerd over dit onderwerp: zoals Le Canard enchaîné meldde op 24 september 2008, had president Nicolas Sarkozy persoonlijk Alain de Pouzilhac, voorzitter van het nieuwsnetwerk France 24, telefonisch een standje gegeven omdat hij een tegenstrijdig debat over de officiële versie van de 11-September had toegelaten. Dat de president van de Republiek, een vurig atlantist en –vooral– een grote bewonderaar van George Bush, zich zo veel moeite moest geven om journalisten die serieus over dit onderwerp wilden werken, een afkeurend signaal te geven, zegt genoeg over de omvang van de politieke en mediatische taboe die het onderwerp omgeeft. In zijn ongekunstelde stijl heeft Roland Dumas, alsof het niets is, de stilte weten te doorbreken. Het geestelijke gevaar van de Resistente, waar hij ooit aan deelnam, kan opnieuw, op een praktische manier, tot leven komen.
ShareThis