Salomo, koning van Israël
Over de evacuatie van Gaza
18 augustus 2005
- pagina 4 -
U herinnert u misschien dat ik voorstelde om de Israëlisch-Palestijnse problemen op te lossen door gemengde koppels te sponsoren. Ik geloof dat koning Salomo precies dezelfde mening had. De belangrijkste kwaliteit van deze grote koning was de tolerantie (die niet uitsloot dat hij ook sterk kon zijn, maar een afschrikkende sterkte – die hij nooit hoefde uit te oefenen).
Sadoq, de grote priester, herinnerde zich dat Salomo zijn voorganger, die tegen hem had samengespannen, hardhandig had neergeslagen, en hield zich dus zorgvuldig in, wetend dat zijn koning "de hand van ijzer in een handschoen van fluweel" was.
Salomo handelde met al zijn buren. Hij importeerde de metaalkunst uit Fenicië, trouwde met een prinses uit Sidon, waarvan het volk de godin Astarte aanbad. Hij ontving met plezier de koningin van Saba (die waarschijnlijk in Jemen woonde), onderhield sterke relaties met Hiram, koning van Tyr, die hij zijn grote vriend maakte. Deze leverde hem hout en gietwerk.
Bovendien voerde Salomo een politieke herschikking van het land uit, zonder rekening te houden met de traditionele territoriale verdeling, zodat de stamhoofden hem in rust lieten. Hij voldoet aan de religieuze traditie door een prachtig tempel te bouwen, die een blijvende indruk maakte en waarin spectaculaire ceremonies konden plaatsvinden.
Natuurlijk was dit niet helemaal in overeenstemming met de wet van Mozes, maar het is moeilijk te ontkennen dat het koningschap van Salomo, dat drieënzeventig jaar duurde (970–933 v.Chr.), een van de vreedzaamste perioden uit de geschiedenis van de wereld was. Alles gebeurde ten koste van religieuze orthodoxie. Salomo liet toe dat in Jeruzalem zelf vele godsdiensten aan buitenlandse goden werden vereerd. Als Salomo nu koning van Israël zou zijn, zou hij een plan als het samengaan van moskees en een herbouwde joodse tempel op de "moskeeplein", vroeger de tempel van Hertog Herodes, niet als absurd beschouwen, maar juist als een evidentie om vrede in het land te herstellen.
Na zijn dood stortte alles volledig in chaos. Het koninkrijk Israël splijt zelfs op in "Israël-Noord" en "Israël-Zuid". U zult in de rest van de Bijbel lezen over de onvermijdelijke schokken die dit koninkrijk Israël onderging, dat vele afwijkingen kende. Sommige van zijn opvolgende koningen gaven zelfs aan ... mensofferen, zoals Manasse, zoon van Ezechias, die vijfenvijftig jaar regeerde (Bijbel, 2 Koningen: 21,6).
Historische afwijkingen, religieuze afwijkingen, alledaagse paleisintriges, twee deportaties naar Babylon. Terugkeer, herstel van de macht. Uiteindelijk veroverde Rome de wereld. Israël viel onder zijn heerschappij, probeerde nog één keer te rebelleren, in 72 en in 132 na Christus. Dat was dan ook de definitieve diaspora; de Romeinen veranderden zelfs de naam van Jeruzalem in Aelia Capitolina, nadat ze de enorme tempel hadden afgebroken die door Hertog Herodes was gebouwd in 50 v.Chr. (waarvan de overblijfselen, weet u, nu het "moskeeplein" vormen, waarvan de moskee van Omar op de plek van de joodse heilige plaats is gebouwd).
De geschiedenis van Palestina smelt dan samen met die van het Islamitische rijk. Na de oorlog 1939–1945 vroegen de Joden uit alle landen dringend om een land terug te krijgen dat voor hen een toevluchtsoord zou zijn, een veilige plek waar ze beschermd zouden zijn tegen pogroms en massale moorden zoals het door de nazi's geplande "eindoplossing". Ik heb in een ander dossier de moderne geschiedenis van Palestina de geschiedenis uitgelegd, een land dat in 1947 volledig door de VN werd opgericht. Onder de eerste maatregelen werd Jeruzalem een internationaal gebied, wat logisch was omdat drie godsdiensten daar hun basis hebben: Joods, Christelijk en Islamitisch. Een enclave die dan zou worden beheerd door de Verenigde Naties.
Maar het plan mislukte direct. De Arabische landen, gebrek aan realisme en onderschatting van de vastberadenheid van de Israëliërs, probeerden meerdere malen om hen terug te drijven naar zee. Niet alleen waren deze operaties een mislukking, maar ze brachten de Israëliërs in een volledige paranoïa (volkomen begrijpelijk), wat leidde tot het annexeren en controleren van steeds grotere gebieden.
De rest kennen we. We moeten nu een oplossing bouwen om dit ware historische desastre in te halen. Dat begint met de evacuatie van de Gazastrook. De rest is zaak van onderhandelingen tussen beide partijen, zonder religieuze fanatisme. Ik heb dit dossier geplaatst om eraan te herinneren dat volgens de Joodse traditie zelf het gebied van Gaza, vroeger het land van de Filistijnen, pas tijdens het "Grote Israël" – dus tijdens het koningschap van Salomo – is opgenomen in het Joodse wereldbeeld. Sommige orthodoxe Joden pleiten ervoor dat Israël terugkeert naar die grenzen, en daarom is er een intensieve kolonisatie gestimuleerd onder voorwendsel van religieuze motieven. Wat ze echter vergeten te zeggen, is dat Salomo, ondanks de volledige vrede gedurende drieënzeventig jaar, de meest uitgebreide oecumenisme praktiseerde, en zelfs de meest exotische godsdiensten toestond om hun eigen tempels en rituelen in Jeruzalem te hebben.
Is religie dus een factor van eenheid of verdeeldheid, van wanorde? Dat is een vraag die we rechtvaardig kunnen stellen.
Er is één feit. Op dit moment radicaliseren veel religieuze stromingen systematisch. Dat geldt voor de islam, maar ook voor het jodendom en het rooms-katholieke geloof (zie bijvoorbeeld de persoonlijkheid van de nieuwe paus, Benedictus XVI, wiens ruimte van geest niet direct opvalt), en de ontwikkeling van het fundamentalistische protestantisme in de Verenigde Staten (methodisten, baptisten, pentecostalen, onder andere). We kunnen dit binnen de volkeren (in de politieke sfeer is het een ander verhaal) beschouwen als een wanhopige reactie op een gebrek aan morele en politieke waarden. De naties schande zichzelf, de politieke klassen tonen steeds meer cynisme en corruptie. elders barst primitieve stamgeest los. De leiders kunnen hun fundamentele egoïsme niet langer verbergen. Op nationale vlaggen verschijnen weer bloedvlekken, onder de oorlogsheldendaden komen de verborgen wreedheden aan het licht. Achter de woorden "vrijheid" en "democratie" proberen machtige landen onverholpen neo-coloniale regimes te imponeren. Morele waarden gaan verloren. Honger heerst. Jeugd wordt mishandeld. Het gezinsbegrip breekt uiteen. De overweldiging van de planeet door het wilde kapitalisme doet denken aan een heropleving van de aanbidding van het gouden kalver.
De gelovigen trekken zich terug, klampen zich vast aan wat ze kunnen. Helaas heeft de geschiedenis altijd laten zien dat fundamentalisme, intolerantie en fanatisme tot de bloedigste conflicten leiden. Palestina is het toneel van een politiek probleem van grote betekenis voor de toekomst van de planeet. Het verwarren met een religieus probleem maakt de situatie alleen maar erger. Deze opmerking geldt zowel voor Palestijnen als Israëliërs.
De Bijbel in stripvorm, door J.P. PETIT ---
25 augustus 2005: **
De Israëlische regering voert nieuwe uitwijzingen van kolonisten uit, ditmaal van kolonies die zijn gevestigd in de Westelijke Jordaanoever, zonder veel moeite**.
Uitwijzing van een kolonist door de Israëlische politie uit een kolonie in de Westelijke Jordaanoever
Een onmisbare herinnering.
In 1947 richt de VN het staat Israël op:
Israël in 1947
U ziet dat Jeruzalem toen "internationaal gebied" was. De Arabische landen weigerden deze staat. Eerste poging om de Joden uit de regio te verdrijven: de oorlog van 1948–1949. De Joden werden tegelijkertijd aangevallen door Syrische, Iraakse en Egyptische troepen.
De oorlog van 1948. Links de Arabische aanval, rechts de Israëlische tegenaanval.
Volledig mislukt. De Israëliërs verdrijven 80.000 Palestijnen en breiden hun controle uit over extra gebieden.
Israël in 1949. De Westelijke Jordaanoever, in het midden, wordt beheerd door Jordanië.
Aan de westkant de "Gazastrook"* *
1967: De Arabieren proberen opnieuw. Egypte, geleid door de "Raïs" Gamal Abdel Nasser, leider van het panarabisme, probeert Israël te veroveren. Egypte is sterk bewapend. Tanks, Sovjet-jachtvliegtuigen. De oorlog duurt maar... zes dagen. De moedige Egyptische troepen laten hun materiaal achter in de Sinaï (de soldaten laten zelfs hun... schoenen achter om sneller te kunnen rennen!). Israël breidt dan zijn controle uit over nieuwe gebieden. Voor de Palestijnen is dit een ramp.
Gebieden onder Israëlische controle na de oorlog van zes dagen, 1967
U ziet dat de Westelijke Jordaanoever onder Israëlische controle komt. In de loop der jaren vestigen zich joodse kolonies in de Westelijke Jordaanoever, op een meer of minder chaotische manier. Tweehonderdduizend Joden midden in drie miljoen Palestijnen.
Joodse kolonies in de Westelijke Jordaanoever
We kunnen een vergelijking maken tussen de contouren van de Westelijke Jordaanoever en het land dat Yahweh aan zijn volk heeft toegewezen, deze stukje van het beloofde land.
Links: het beloofde land, rechts: de Westelijke Jordaanoever
Alle religieuze figuren drongen direct aan op herbevolking van de gebieden van Manasse, Efraïm en Benjamin door "hun oude eigenaars". De motieven voor de kolonisatie zijn divers. Militair gezien beschouwt men een netwerk van de Westelijke Jordaanoever als gunstig voor het beheer van het land. Politiek verandert deze strategie de Westelijke Jordaanoever in een "goudkazen", wat de mogelijke oprichting van een Palestijns staat ernstig in gevaar brengt. Tijdens decennia gaven opeenvolgende regeringen deze kolonisaties steun, door wetten te omzeilen en financiële systemen te creëren, soms lichtzinnig, soms geheim. Het resultaat is... wat het is. De rest kennen we.
Terugkerend naar de oorlog van zes dagen en de pruiken van Nasser zouden we kunnen zeggen: "Als je een heroveringsoperatie begint, dan moet je hem winnen of thuisblijven." Het resultaat van de briljante operatie van de Raïs was de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de ontwikkeling, volkomen begrijpelijk, van een mentaliteit die bijna paranoïa naderde bij de Israëliërs. Omgekeerd nam de frustratie van het Palestijnse volk toe tot de huidige wanhoop.
In maart 2000 stelde de Saoedische prins Abdallah voor dat de Arabische landen Israël erkenden in ruil voor een terugtrekking uit de gebieden die in 1967 waren bezet (oorlog van zes dagen). Maar het was al te laat om dit te overwegen. Haat had zich diep geworteld.
Wat zal er gebeuren? De toekomst zal het zeggen. Helaas kunnen we de tijd niet terugdraaien en bijvoorbeeld in een situatie belanden waarin, voor 1967, de Arabische staten hadden kunnen besluiten Israël te erkennen, met een minimale politieke realisme, en een Palestijns staat had kunnen worden opgericht, hoe dan ook. In plaats daarvan is het land overweldigd door alle vormen van geweld.
Teller geïnitialiseerd op 19 augustus 2005. Aantal bezoeken sinds die datum: