Over de evacuatie van Gaza
18 augustus 2005
- pagina 2 -
Toen Abraham in de verte van het beloofde land arriveerde, toont hij zijn verbazing
Abraham en zijn vrouw Sara vertrekken daarom uit Palestina en gaan onderduiken in Egypte. Volgens de wil van de Eeuwige zal Abraham, die 85 jaar oud is, en Sara, die 76 is, een nakomeling hebben: twee zonen. Voordat Abraham Isaac krijgt, zal hij eerst een zoon hebben uit een slavin genaamd Hagar, die Ismaël zal heten. Volgens de Bijbel verjaagt Abraham Hagar en haar zoon. De afstammelingen van Ismaël zullen volgens de traditie de Arabieren worden.
Enkele eeuwen later zijn de Hebreeën nog steeds in Egypte. Een farao, gewaarschuwd door een profetie, probeert de zonen van de Joodse vrouwen uit te roeien. Een van hen vertrouwt haar kind aan de Nijl toe door het in een mandje te leggen. Het kleine Mozes wordt opgepikt door de zus van een farao en grootgebracht door haar, volgens de zuiverste Egyptische traditie. Maar op een dag herkent Mozes zijn wortels diep binnenin zichzelf. Door een Egyptische opperwachter te doden die gewelddadig is tegenover Hebreeuwse slaven, zet hij zich buiten de wet. Hij vlucht dan naar het land van Midian (gelegen ten oosten van Egypte, in de Sinai). Yahweh spreekt hem toen toe (het geval van de "brandende struik") en geeft hem als missie om zijn volk uit Egypte te leiden en naar het beloofde land te brengen. Zoals bekend gaat het niet goed met de farao, die probeert te voorkomen dat de Joden vertrekken (we moeten erop wijzen dat geen van deze gebeurtenissen een spoor heeft nagelaten in de Egyptische chronieken, maar dat bewijst op geen enkele manier dat deze gebeurtenissen niet echt hebben plaatsgevonden).
De Joden zijn dus allemaal gedwongen om te dwalen in de Sinai, ten zuiden van dit beloofde land. Later geeft Yahweh aan elk van de twaalf zonen van Jakob, afstammeling van Isaak, een stuk grond. Deze zonen van Jakob zullen de stamvaders worden van de twaalf stammen van Israël. Maar bij nader inzien krijgen slechts elf stammen een land toegewezen. De "zonen van Levi" krijgen een andere functie. Ze zullen de priesteressen van Israël worden. Het is interessant om te weten waarom, en het verhaal is weinig bekend. Herinner dat tijdens deze reis door de Sinai Mozes wordt geroepen door God op de top van een berg om "de tafels der Wet" te ontvangen. Tijdens zijn afwezigheid herhalen de Hebreeën hun slechte gewoonten en beginnen ze weer idolen te maken, om zichzelf gerust te stellen. Ze smelten al hun sieraden samen en bouwen het beroemde Gouden Kalver dat Mozes, woedend terugkomend van de toppen, vernietigt. Hij breekt de tafels (waar Yahweh hem later een tweede exemplaar van maakt). Maar zijn woede moet zich op een krachtigere manier uiten. Toen hij tot de zonen van Levi spreekt, zegt hij:
Maar de Hebreeën, geleid door een bepaalde Josua, zijn aanvankelijk niet opgewassen tegen de missie die hun is toevertrouwd.
Yahweh doodt de tien spionnen die domweg iedereen hebben gedemoraliseerd, en veroordeelt zijn volk tot 40 jaar dwalen in de woestijn, voordat ze bezit kunnen nemen van dit "beloofde land", waar alleen Josua en Kaleb binnen mogen, terwijl de anderen worden veroordeeld om hun botten in de woestijn te laten bleken (de Bijbel, Numeri 14). Maar nadat de veertig jaar van bestraffing zijn verstreken (tijdens welke de Hebreeën miraculeus werden gevoed door de "man") leidt Mozes zijn volk aan om het Palestijnse land aan te vallen vanaf het oosten van de Dode Zee.
De Hebreeën naderen het beloofde land
De steden vallen, een na de andere. Volgens de uitdrukking van de Bijbel zijn ze "verworpen", onder het vermaak. De Joden hebben dus niet alleen de missie om het land in bezit te nemen, maar ook om elk levend wezen dat er woont te doden: mannen, vrouwen, ouderlingen, kinderen en... dieren. De oorspronkelijke bewoners van dit land worden beschouwd als vervloekt en "ongehygiënisch". Het is zinloos om om de woorden heen te draaien: het gaat hier duidelijk om opeenvolgende holocausten.
Wie waren deze oude bewoners van Palestina? Over hen weten we niet veel. Op basis van gevonden restanten kunnen we denken dat zij de eerstgeborenen van elk gezin offerden aan hun goden (in de oudheid waren menselijke offers een gangbare gewoonte. Carthago, in Algerije, dat zijn god Moloch vereerde, onderscheidde zich door het centreren van diens cultus op talloze kinderoffers). Sommigen denken dat het offer van Abraham, waarbij zijn god Yahweh hem vraagt zijn eigen zoon te slachten op een altaar, maar die hem op het laatste moment een lam aanwijst als vervangingsoffer, mogelijk een allegorische weergave is van de verplaatsing van een oude traditie. De vloek die Yahweh uitspreekt tegen aanbidders van idolen zou kunnen samenhangen met het feit dat volken uit die tijd vaak gebruikmaakten van magie, waarbij beeldjes als ondersteuning dienden voor hun daden (zoals ook de Egyptenaren deden). Hoe dan ook, de verovering van het beloofde land, het toekomstige land van Israël, vond plaats in een klimaat van geweld waarover de Bijbelse teksten getuigen. Ik verzinnen niets. De laatste zin op deze pagina is ontleend aan Deuteronomium.
De verovering van de stad Jericho (gelegen ten oosten van Jeruzalem) wordt uitvoerig beschreven.
Vervolgens grijpen de Hebreeën aan.
pagina 1
pagina 3
pagina 4
