Buurtelingen sciencefictionfilmpjes E.T.

Het einde van E.T.

19 oktober 2002

De Sache uit een ander wereld (1950)

Films spelen een belangrijke rol bij het vormen van het collectieve onbewuste van de bevolking. Ze vervullen de corrosieve functie van de televisie. Niemand zou dit kunnen ontkennen. Het is dan ook interessant om in films, zowel oude als recente, te kijken wat er wordt overgebracht in verband met het thema van buitenaardse bezoeken.

U vindt "De Sache uit een ander wereld" alleen in de filmarchieven, een must voor een film die u doet huiveren van angst, uit de jaren vijftig. De scène speelt zich af in het Canadese noorden tijdens een hevige sneeuwstorm, in een meteorologische waarnemingspost vol met wetenschappers. Een nacht stort een vliegende schotel neer, zichtbaar en op de radar gedetecteerd. Omdat hij heet, smelt hij ijs en zinkt onder de oppervlakte (het is een bevroren meer in het noorden van Labrador). Vervolgens bevriest het water weer en is er dan een donkere, vage vorm die pilooten die naar de plek zijn gestuurd kunnen zien vanuit hun cockpit. Een eenheid wordt ter plaatse gezonden. Waar het cinematografisch sterk is, is dat je vrijwel niets ziet tot aan de laatste beelden van de film. Wanneer de op ski's gemonteerde DC3 naast de ruimteschip neerstort, worden de passagiers gevraagd om in een cirkel te gaan staan om de afmetingen te bepalen. Ze plaatsen zich langzaam, en de camera zoomt terug. Zonder dat iets onder het ijs zichtbaar is, laat de rangschikking van de mannen een rond ruimteschip van ongeveer dertig meter doorschemeren. Kort daarna ontdekt een man het uitgeworpen buitenaardse wezen dat hij onder het ijs ziet. We zien dit wezen niet, maar besluiten om het ijsblok te snijden en mee te nemen naar de naburige meteorologische waarnemingspost. Het ijsblok van drie meter lang en meer dan een meter dik wordt dan onder een zeil in een verwarmde schuur geplaatst, terwijl het afsmelt en zijn inhoud vrijlaat.

Het spannende moment begint nu. Buiten ontstaat een hevige sneeuwstorm die de halve dozijn mannen in de waarnemingspost volledig van de rest van de wereld afschermt. In de schuur begint het ijs langzaam te smelten. Een grote plas vormt zich op de vloer, die in de loop van uren groter wordt. Naast het zeil leest een man met een glimlach op zijn gezicht stripverhalen terwijl hij kauwt op kauwgom, een beeld van een vriendelijke Amerika. Nu begrijpt men dat het wezen niet dood is, dat er iets gaande is. Het zeil begint te bewegen. Dan gaan we naar een naburige kamer waar de andere mannen een afschuwelijk geschreeuw horen. Ze rennen erheen en ontdekken dat de tafel waarop het ijsblok was geplaatst, leeg is. Duidelijk heeft het wezen de man meegenomen in de poolse nacht. Door de nog openstaande deur ziet men alleen nog de wervelingen van de sneeuwstorm. De mannen sluiten de deur en barricaderen zich. Einde van dit eerste deel.

Tweede act: een paar uur later lijken de huskies die buiten zijn vastgebonden, een uiterst gewelddadige strijd te leveren. Men hoort hun blaffen en hun pijnkreten. Opnieuw ziet men niets. Wat het speciale effect betreft, is het verbeeldingskracht van de mensen het beste wat er is. De bleke poolse dag breekt aan. Gebruikmakend van een tijdelijke rust stappen de mannen voorzichtig naar buiten. Alle honden zijn dood. Sommigen zijn levend opgegeten, maar één heeft een van de handen van het wezen weten af te snijden, die nu op de grond ligt. De wetenschappers brengen het anatoomisch onderdeel binnen en onderzoeken het. Deze anatomische vondst is duidelijk extreem "duivels" gemaakt. Gekrompen nagels, schubben. De bioloog van het team voert een cytoscopie uit en ontdekt iets buitengewoons: het zijn cellen... van planten! Hij plant dan de hand van dit buitenaardse wezen in aarde. Enkele dagen later begint deze... weer te bewegen. Bovendien heeft het zich "vermenigvuldigd", want er zijn scheuten ontstaan rondom. Zo vermenigvuldigt het wezen zich met een verbazingwekkende snelheid: door "sproeiers".

Derde act: de bioloog, gefascineerd door zijn buitengewone ontdekking, probeert zijn monsters te verbergen voor zijn medemensen, maar gelukkig lukt het hen om ze te vernietigen in een bak met zuur. Je grap niet met dingen uit de ruimte, dat is bekend. Eerst schieten, daarna denken. Er moet nog worden afgehandeld met het wezen. De mannen leggen dan een val, waarbij ze de ingangspoort open laten. Het wezen verschijnt. Men ziet het nauwelijks, maar direct activeren de medewerkers van de waarnemingspost hun val: ze schokken het met elektriciteit. Kortom, de buitenaardse bezoeker gaat op de elektrische stoel en eindigt door te verbranden.

Epiloog: Het mooie weer is teruggekeerd. Men veegt de as op die de restanten van het wezen vertegenwoordigen. Een intellectueel, de meteoroloog van de waarnemingspost, meldt via radio dat ze een man hebben verloren, maar dat alles goed gaat. Dan kijkt hij recht in de camera en zegt met een ernstig gezicht:

- Nu, geloof me. Kijk uit naar de hemel! (Nu jongens, geloof me. Houd de hemel in de gaten!)

Er zullen meerdere films van dit soort zijn. De Oorlog der Werelden, in kleur, toont machines die uit cilinders stappen (let op niet alleen op schotels, maar ook op cilinders). Deze bewegen met een fluitend geluid en zweven dicht boven de grond. Twee moedige Amerikaanse boeren gaan er tegemoet:

- Hé, hallo jongens.....

Het voertuig heeft een soort slang met drie "ogen". Duidelijk observeren de pilooten de boeren met dit pedunculair oog. Dan komt het antwoord, scherp. De kop van de slang straalt een straal uit die de twee mannen direct verbrandt.

De nieuwsberichten verspreiden zich en paniek heerst onder de bevolking. De Amerikaanse nationale garde probeert de invasie te stoppen met mitrailleurs, jeeps en raketwerpers. De buitenaardse schepen, bovendien beschermd door een "schild", voeren hun systematische vernietiging voort. Het gaat echt slecht voor de aardbewoners. Maar zoals in het boek van H.G. Wells worden deze bezetters plotseling verslagen door het micro-organisme van de hoest. Hun schepen storten neer. De deur opent zich en er is niets te zien dan een tentakel, die trilt door de laatste stuiptrekkingen van de dood. De toeschouwer ademt uit.

Er zullen niet meer te tellen zijn de films van dit soort, die buitenaardse wezens tonen die helemaal niet bijzonder zijn. We moeten wachten tot het filmje van Spielberg, "E.T.", om een vriendelijke buitenaardse te ontdekken, een bioloog van beroep en een beetje afwezig, toevallig op een vreemde planeet achtergelaten: de aarde. Gejaagd door vervelende wetenschappers die hem willen "bestuderen", wordt hij tijdelijk beschermd door kinderen. Hij heeft krachten die men paranormaal zou kunnen noemen en de "groene hand". Het is een ecologisch ingesteld buitenaardse wezen dat, nadat het enkele rudimentaire woorden van de aardse taal heeft geleerd, zijn verzoek formuleert, dat in alle geheugens gegrift staat:

- Telefoon thuis....

De brave E.T. maakt met de middelen die hij heeft een systeem om zijn vrienden te bellen. Maar op de nacht dat hij zijn boodschap verstuurde, vergezeld van een jongen van de aarde (met wie hij duidelijk een telepathische band heeft) raakt hij verkouden en krijgt een slechte griep.

Tijdens dit alles ontdekken de "speciale diensten" de schuilplaats van het wezen. Ze bezetten het huis, plaatsen het wezen uit de ruimte "onder een incubator". E.T., ziek en stervende, komt echter net op tijd weer bij bewustzijn en ontsnapt met zijn vrienden aan de achtervolging van de CIA, MJ-12, enzovoort.

Dat is de visie van Spielberg, al iets sympathieker dan die van de twee vorige films. Maar het zal niet lang duren en tegenwoordig zien we opvallende onzin bloeien, zoals "Independence Day" en "Mars Attacks". Ik herhaal deze scenario's die op het niveau liggen van de gemiddelde Amerikaan uit het middenwesten die zijn popcorn bij de film kauwt. Na het zien van "de bezetters" die zich in de huid van aardbewoners verstoppen, of de serie "V" (dezelfde zaak: onder frisse gelaatsuitdrukkingen schuilen afschuwelijke reptielachtige wezens) krijgen we in "Independence Day" monsterlijke, plakkerige wezens die komen om de rijkdommen van de aarde te plunderen, zoals sprinkhanen. De brave Amerikaanse president daalt af in de bekende Area 51 waar hij het bestaan ontdekt van een ruimteschipwrak, sporen van intens wetenschappelijk werk en de afschuwelijke lichamen van drie buitenaardse wezens die in formaldehyde zijn bewaard. In een glazen box zit een vierde wezen, nog levend, dat blijkt te zijn de piloot van een ruimteschip dat net door een vliegster van de luchtmacht is neergeschoten. Proberend te onderhandelen vraagt de president aan zijn buitenaardse bezoeker:

- Wat moeten we doen?

Die antwoordt:

- Dood gaan!

Er is geen keuze meer mogelijk. Gelukkig zullen de Amerikanen de wereld redden door het offer van één van hun eigen mensen, een brave alcoholist die erin slaagt om met zijn jachtvliegtuig en raketten binnen een gigantisch ruimteschip te glippen.

Film Signes, met Mel Gibson (oktober 2002)

Afbeelding en commentaar uit Tele Obs:

Meer dan een halve eeuw na "De Sache uit een ander wereld" krijgen we zijn remake, letterlijk. Het scenario is absoluut armoedig. Ik geef u een samenvatting. Slechte buitenaardse komen op aarde om ons op te eten. U zult geen beelden van enorme ruimteschepen zien die over steden vliegen, zoals in Independence Day. Er zijn geen speciale effecten. Ik weet niet of deze film geld zal opleveren, maar zijn budget is tot het strikt minimum beperkt.

Cast: Een enkele ster, Mel Gibson, die eruit ziet alsof hij doodvermoeid is. Hij is vergezeld door zijn broer (ex-Romeinse keizer in Gladiator). U voegt twee kinderen toe: de kinderen van Gibson. De zoon, tien jaar oud, de dochter, vijf. Enkele korte beelden waar een vrouwelijke politieagent een paar regels uitspreekt. Twee andere personages: een dronken chauffeur, wiens optreden duurt veertig seconden (waarvan het rolletje in feite wordt gespeeld door de auteur-scenarist-producent-regisseur Night Schyamalan. Geen kleine besparingen). Voeg nog de vrouw van Gibson toe, die hem voor haar dood een keer in een flashback aanstaart: precies één minuut. Ah, ik vergeet het: er zijn twee wolfhonden, waarvan er één aan het begin van de film sterft. Misschien hebben ze dezelfde gebruikt om te besparen. Dat is niet onmogelijk.

Decors: Het huis van Gibson met tegenover het maïsveld en een paar beelden van ingedrukte maïs. Enkele scènes in flashback, op een weg, met een ambulance en twee politieauto's met zwaailichten. Dat is alles. U denkt: "Prik me, ik droom."

Scenario: Mel Gibson, in de vijftig, is een voormalige predikant die kennelijk de geloof heeft verloren nadat zijn vrouw door een dronken chauffeur was aangereden toen ze te voet op een weg liep. Hij is omgekeerd naar de landbouw gegaan en zaait maïs voor zijn huis, woont met zijn twee kinderen. De zoon, astmatisch, is tien jaar oud en zijn kleine zusje vijf. De jongere broer van Gibson, die bij hen woont, is kennelijk twintig vijf of dertig. Een ochtend ziet Gibson zijn kinderen niet meer. Hij vindt ze in zijn maïsveld. Voor hen een cirkel van dertig meter doorsnede waarin de maïs platgedrukt ligt. Gibson kijkt perplex. Een vrouwelijke politieagent komt kijken. Plotseling wordt een van de wolfhonden razend, springt op Gibsons dochter, maar gelukkig steekt zijn broer hem door en sterft.

De verklaring wordt snel gegeven via de televisie. Beeld van Gibson zittend op de bank met zijn broer en zijn twee kinderen. Stem uit de verte: "Lichten zijn boven meerdere steden verschenen." Beeld op de tv-scherm. Het is een vast beeld. Geen speciale effecten, niets. De contacten met de buitenwereld worden geregeld door deze trouwe televisie. Alles gaat ook vrij snel. Binnen een paar dagen weten we "dat ze er zijn, dat ze vijandig zijn, dat ze mensen aanvallen, hen doden met een gas, enzovoort". Kortom, "zij" zijn gekomen om de aarde te veroveren, dat weten we meteen.

Gibson, voormalige predikant, is natuurlijk niet voorbereid op dit nieuws en het is zijn zoon, die de hele tijd een neusspuitje gebruikt om zijn astma te bestrijden, die hem informeert met een geïllustreerd boek dat het gezicht van de buitenaardse wezens toont en een schotel die een huis verbrandt met een straal.

- Papa, dit huis lijkt op het onze.

Gibson, vastgezeten in een armoedig scenario, zonder meer dialoog, probeert een ernstig gezicht te maken. Maar als u goed kijkt, ziet u dat hij doodvermoeid is. De elementen van het scenario volgen elkaar op. Er is geen toeval, herhaalt mechanisch de broer van Gibson. Die voormalige amateurbaseballspeler bewaart zijn bat aan de muur, met een plaat die aangeeft dat hij de snelste worp van de staat heeft gemaakt. Maar omdat hij geen professioneel speler is geworden, miste hij bollen. Bewaar dit element in gedachten, het is een van de sleutels van de afloop.

Tweede element: de vrouw van Gibson, comfortabel geklemd in metaal door het ongeval (ze lijkt niet meer te lijden dan normaal en lijkt net uit haar kapper te komen), zegt tegen haar predikant van een man: "Herinner je, je moet zien en hard slaan". De film wijst erop dat de auteur van deze film ook regisseur en producent is. Het ongeval van de vrouw van Mel wordt niet getoond. Als u goed kijkt, ziet u zelfs geen geperst metaal. Het ongeval wordt simpelweg gesuggereerd: op een weg, politieauto's met zwaailichten, een vrouwelijke agent. U ziet zelfs geen extra-acteur. De soberheid van de regie is opmerkelijk.

De dagen gaan voorbij, onderbroken door nieuwsberichten via de televisie.

- Papa, ze zeggen dat er zulke lichten zijn op vierhonderd steden.

We tonen het vaste beeld dat op het scherm te zien is met stem uit de verte. Gibson gaat naar de chauffeur die zijn vrouw heeft vermoord, een indiaan (rol gespeeld door de producent-scenarist-auteur-regisseur van de film), die net in zijn auto wil vertrekken en zegt, voordat hij met gierende motor wegschiet:

- Ze zijn er, in mijn huis!

Gibson betreedt het huis en ziet een korte ogenblik een afschuwelijke, klauwige hand. Hij begrijpt, hij is niet dom, dat de buitenaardse wezens spoedig zijn eigen huis zullen aanvallen. Met zijn broer barricaderen ze zich door planken op deuren en ramen te spijkeren. Een lange wachttijd begint. Geluiden buiten, diverse gegrom. Een klauwige hand die probeert binnen te komen en de deurknop vast te grijpen. Gibson en de zijnen trekken zich terug in de kelder. De situatie wordt dramatisch gemaakt door het feit dat de volwassenen het astmamedicijn van het kind op de begane grond hebben vergeten. Het kind krijgt een aanval en zijn vader zegt: "Nee, sterf niet." Let op de extreme rijkdom van het gesprek. Het buitenaardse wezen (we zullen er maar één zien, om budgetredenen) lukt uiteindelijk binnen te dringen. Hoewel het lichtjaren heeft afgelegd met een ruimteschip, lijkt het ongeveer tien uur nodig te hebben om een plank die met een plank is vastgemaakt te doorbreken.

Slotscène. Gibson en zijn broer staan tegenover elkaar. Eindelijk ziet men het afschuwelijke buitenaardse wezen, in tegenlicht.

Het heeft Gibsons zoon in zijn armen en dreigt duidelijk hem te doden met een soort punt die uit zijn pols komt. Mel herinnert zich de woorden van zijn vrouw, net voordat ze stierf. Hij schreeuwt dan tegen zijn broer:

- De bat, dood hem met de bat! Slag zo hard als je kunt!

Nee, u droomt niet. De broer van Gibson valt het buitenaardse wezen aan met een basebalbat. Dat laatste activeert zijn gas om het kind te doden, maar dat kind, die in coma is geraakt, ademt bijna niet meer door zijn astma en dat is wat hem redt (u begrijpt nu waarom het kind moest astmatisch zijn).

Plotseling krijgt het buitenaardse wezen een straal water uit een fles die op een plank staat en omvalt. En daar komt een informatie tot stand die Gibsons zoon in zijn boek had gelezen: "Buitenaardse mensen hebben angst voor water, dat doodt hen." Inderdaad sterft het wezen snel.

Alles is weer in orde. Dankzij God zijn buitenaardse wezens oplosbaar in water. De televisie vertelt ons dat overal ter wereld de aardbewoners met een soortgelijke methode horden bezetters hebben verslagen. Laatste beeld van Gibson die zijn pastoraal gewaad weer aantrekt. Hij heeft zijn geloof teruggevonden.

Ah, laatste vraag: waarom crop circles? De verklaring is in één zin:

- Ze gebruiken deze sporen om zich te oriënteren.

Sluit de zaak af.

Deze film verbindt op krachtige wijze "maïscirkels" met de meest naïeve, meest groteske buitenaardse dreiging. Maar hoe groter, hoe beter. Denk aan Independence Day.. Als mensen dit in hun hoofd hebben, zullen ze niet meer denken aan mogelijke microgolfwapens die sinds 1981 door de anglo-amerikanen zijn uitgevoerd. Momenteel beginnen steeds meer mensen vragen te stellen over maïscirkels, dierenmishandelingen (in de VS en nu ook in Argentinië) en mysterieuze, roosterachtige sporen in de Amerikaanse lucht, de "chemtrails", die overeenkomen met uitstortingen door vliegtuigen zonder registratienummers.

• Zouden maïscirkels (waarvan ik overtuigd ben) overeenkomen met proeven van microgolfwapens, uitgevoerd vanuit de ruimte of vanaf vliegtuigen op grote hoogte?

• Zouden dierenmishandelingen (2800 gevallen in de VS tot nu toe) overeenkomen met proeven van kankerverwekkende wapens?

• Zouden chemtrails, deze roosters in de atmosfeer, overeenkomen met het beoordelen van effecten van klimaatwapens?

De tijd van E.T. is voorbij. De militairen hebben nu behoefte aan media en de filmindustrie om steeds duidelijkere activiteiten te camoufleren. Dat verklaart ook waarom Antenne II er niet speciaal op aandrong dat ik aanwezig was op het programma "C'est au programme" op 11 oktober, dat zowel het probleem van de maïscirkels als de release van de film "Signes" behandelde.

De film met Gibson zou er zijn om de aandacht van het publiek af te leiden. Misschien zal de volgende film ook over dierenmishandelingen gaan, op dezelfde manier.

Cast: Mel Gibson, zijn broer, zijn twee kinderen, een sheriff en twee honden. We moeten ongeveer vijf koeien tellen. Decor: de boerderij, een naburig weiland. Materiaal: een 4x4 en een oude truck.

Scenario: Mel Gibson is een afgedankte predikant die weer landbouwer is geworden, die woont met zijn twee jonge kinderen en zijn jongere broer. Zijn vrouw is gestorven door een slechte glijbaan (zo besparen we de scène met de dronken chauffeur). Een ochtend ziet hij zijn kinderen niet meer, gaat op zoek en vindt ze in het naburige weiland. Een afschuwelijk tafereel wacht hem daar. Zijn melkkoe, Daisy, is tijdens de nacht gemutilleerd. Haar tong, borst, geslachtsdelen en een oor zijn verwijderd en het dier is volledig uitgebloed. De klokketje van de koe is verdwenen (detail dat pas in de laatste scènes van de film wordt verklaard). Mel Gibson blijft sprakeloos. In de dagen die volgen toont de televisie beelden van lichten die boven "vierhonderd steden" verschijnen (altijd in een vast beeld). Men leert dat het fenomeen wereldwijd is. In Frankrijk is Normandië met name getroffen. In Noord-Afrika, zegt men, zijn dromedarissen op dezelfde manier gemutilleerd gevonden. De volgzaamheid van de berichten via de televisie en het lezen van boeken vol met inzichten brengen de afschuwelijke waarheid aan het licht: het zijn buitenaardse wezens die deze anatomische onderdelen van runderen en kamelen eten. Maar vrij snel ontdekken we dat ook mensen zonder tong en geslachtsdelen worden gevonden, met een mes geopereerd en volledig uitgebloed. Mel Gibson gaat naar de sheriff en vindt hem ook zonder tong, met open broek, opgehangen aan zijn hanger. Het is horror. Gibson besluit zich met de zijnen te barricaderen. 's Nachts vallen de buitenaardse wezens aan. Grommen van de hond, die eindigen in stilte. 's Morgens vliegt de deur in stukken, een buitenaardse heeft eindelijk na tien uur moeite het gebouwd. Hij staat in de woonkamer met een vampierachtig gezicht en lange tanden. Maar op het laatste moment herinnert Mel Gibson zich de laatste woorden van zijn vrouw, aan het einde van haar leven:

- Vooruit de muziek!

In Mel Gibsons hoofd wordt alles plotseling helder: rockmuziek doodt buitenaardse wezens. Hij lukt het om een oude platenspeler aan te zetten en een plaat van Elvis Presley te draaien. Het buitenaardse wezen sterft voor hun ogen, geteisterd door hevige convulsies. Laatste beeld: alles is weer in orde op de planeet dankzij de ontdekking van dit typisch aardse wapen tegen buitenaardse wezens, en we zien Mel Gibson, die eindelijk de vrede van de ziel heeft gevonden, zijn pastoraal gewaad aantrekken.

20 oktober 2002: Een van mijn lezers, Emmanuel Yohann, meldt dat men in de pers een aantal duidelijk negatieve reacties kan vinden, zoals die van "TéléObs":

Om eerlijk te zijn hebben sommige media zoals "Ciné Live" deze film als een werk van grote kwaliteit geprezen, met een cover en een negen pagina's lang artikel met titel "Het mysterie van de Schepping volgens M. Night Shyamalan", waarin hij wordt gekwalificeerd als "meester van het surrealistische spannende", "referentie in het fantastische genre". Hieronder enkele afbeeldingen en citaten van de auteur-regisseur:

In deze scène informeren de drie personages door naar de televisie te kijken. In dit artikel merkt men de volledige soberheid van de filmregie van dit auteursfilm. In elk beeld is niets aan het toeval overgelaten. De schijnbare eenvoud van het decor, de eenvoud van de opname zijn in feite bedoeld om ons te laten waarderen, op een tweede niveau, de drukkende sfeer die Shyamalan met een buitengewoon besparende middelen weet te creëren.

Dit laat zien dat het niet nodig is om grote speciale effecten te hebben om auteurs als Stanley Kubrick te evenaren. Met een simpel maïsveld weet Shyamalan een spanning te creëren die aan de grens van uithoudbaarheid ligt.

Terug naar Gids Terug naar Startpagina

Aantal bezoeken aan deze pagina sinds 19 oktober 2002: