Nieuwe theorie over zwarte gaten en plugstars

2022-05-13-image-Sgr

13 mei 2022

"GIGANTISCHE ZWARTE GATEN" die in feite "PLUGSTARS" zijn

**

**https://youtu.be/HuoxeRaeLf4

In een recente video heb ik mijn alternatieve theorie over zwarte gaten gepresenteerd (die wiskundig inconsistent is). Het model van zwarte gaten is inderdaad gebaseerd op een verkeerde interpretatie van de oplossing die de Duitse wiskundige Karl Schwarzschild in 1916 vond, een interpretatie die vol zit met absurde gevolgen, onder andere: "Binnen de zwarte gat wordt de tijdcoördinaat r, terwijl t een ruimtecoördinaat wordt". Als we deze analyse heroverwegen, ontstaat een andere modellering, wanneer de massa van een object zo groot wordt dat het een mutatie ondergaat. We tonen aan dat in het centrum van het object de overmaat aan massa omkeert. Deze negatieve massa wordt daarna krachtig uit het object weggejaagd en verdwijnt in het heelal. Ze passeert het hyperdichte object zonder problemen, en wisselt alleen nog (anti)gravitationele interactie uit met het object. Deze uitzetting van overmaat aan massa, die uiterst snel verloopt, gaat door tot het ## Als het een zwart gat was, zou dit effect van gravitationele roodverschuiving oneindig zijn: het centrum zou dan volledig zwart zijn. Het onderstaande plaatje toont de roodverschuiving van fotonen die moeizaam de "horizonbol" verlaten en uiteindelijk hun hele energie verliezen.

Het "zwarte gat" en zijn oneindige gravitationele roodverschuiving.

Elk massief object veroorzaakt deze gravitationele roodverschuiving, zelfs de Zon, waarbij het effect verwaarloosbaar klein is. Zodra de overmaat aan massa is verwijderd, wordt het object een "PLUGSTAR", die net onder de kritische grens ligt. Als het object later nog meer materie opneemt, wordt die automatisch weer verwijderd door omkeer en uitwerping, net zoals een toiletbak de waterstroom weghaalt die men erin giet.

Door de uitwerping van massa via omkeer wordt het object net onder de kritische grens (de massa past zich automatisch aan op 0,838 keer de klassieke "Schwarzschild-massa" (die zou moeten zorgen dat het object een zwart gat wordt). Het effect van gravitationele roodverschuiving is dan (schematisch) als volgt:

Gravitationele roodverschuiving voor een PLUGSTAR ( "onderkritisch")

Als fotonen het object verlaten, verliezen ze energie, maar hun golflengte neemt toe met een factor 3 (de helderheidstemperatuur van het centrale deel van het object wordt gedeeld door 3). Hieronder staat hoe een dergelijk object eruit zou zien (in falskleuren), als het niet zou roteren:

Afbeelding van een bolvormige plugstar (die niet roteert)

Vergelijk nu met de twee beschikbare afbeeldingen: links de quasar in het centrum van de melkweg M-87 en rechts het object in het centrum van onze melkweg, de Melkweg:

Ver van de objecten is de helderheidstemperatuur bijna nul. Voor M-87 is het verhouding van de maximale temperatuur tot de temperatuur in het centrum (gravitationele roodverschuiving), inclusief meetonzekerheden, 5,6/1,8. Voor Sgr A vinden we 13/4. Beide verhoudingen liggen dicht bij 3. Het zijn dus geen "gigantische zwarte gaten", maar "PLUGSTARS".

Deze waarneming bevestigt wat ik in mijn video op 1 uur 15 minuten heb aangekondigd.

" ***In de toekomst zullen er nog meer foto’s zijn van soortgelijke objecten (zoals het object in het centrum van de Melkweg) en wij veronderstellen dat ze allemaal een roodverschuiving van ***3 zullen tonen"

Uitleg begint terug op 1 uur 03 minuten 45 seconden.

In het Engels betekent "plug" "stopplek". Het onderstaande plaatje is een afbeelding van een dergelijk mechanisme.

Er zullen nog meer afbeeldingen van "zwarte gaten" ("gigantische" of "sterren") komen.

We voorspellen dat ze allemaal een gravitationele roodverschuiving zullen tonen die niet hoger is dan 3.

Dit geldt voor de restanten van het einde van het leven van zware sterren, in de vorm van supernova’s. Maar zware sterren met zeer grote massa’s (tot 200 zonnemassa’s) hebben een ander lot en geven heel andere restanten.

De objecten in het centrum van melkwegstelsels ontstaan niet door accretie van meerdere supernova-restanten. Ze ontstaan door gezamenlijke fluctuaties van de metriek, die de vorming van centripetale dichtheidsgolven veroorzaken, die zich in het centrum van melkwegstelsels concentreren en een quasar vormen. Het object in M-87 is "actief", wat wordt aangegeven door de aanwezigheid van zijn twee plasmajets.

Een van de twee uitstralingslobben van de quasar in M-87 is alleen zichtbaar als die naar ons gericht is; de andere is door het Dopplereffect roodverschoven. De turbulentie van deze uitstraling heeft een verklaring.

Het object in het centrum van de Melkweg is een quasarrestant. Als er voldoende sterke metrische fluctuaties optreden, kan het tijdelijk worden geactiveerd. Telkens wanneer dit gebeurt, verliest het object de overmaat aan massa door omkeer en uitwerping. De melkweg van Hoag (sterrenbeeld Slang, ontdekt in 1950) heeft een centripetale dichtheidsgolf die, wanneer hij zijn loop heeft voltooid, in het centrum een quasar zal vormen over ... een honderd miljoen jaar:

Melkweg van Hoag

Dit fenomeen is vergelijkbaar met een tsunami. Wanneer deze gasmassa zich in het centrum verzamelt, neemt de dichtheid toe en stijgt de temperatuur boven de duizend miljard graden. Dan vinden er fusiereacties plaats in de hele massa, en het object straalt meer energie uit dan alle sterren van de melkweg samen. Tijdens dit proces verzamelt het gasring, in de vorm van plasma, de lijnen van het zwakke magnetisch veld van de melkweg, net zoals een maaidier graanstengels verzamelt. Hierdoor neemt de sterkte van het veld toe, door behoud van flux, en bereikt 1000 tesla. Dit dipolaire veld dwingt de fusieproducten om uit te stralen in twee tegenoverliggende lobi. Omdat het veld in deze lobi afneemt, worden de deeltjes versneld, en dit "natuurlijke deeltjesversneller" zorgt zo voor de vorming van "kosmische stralen".

Hoe lang zal het duren voordat de specialisten en journalisten (met name wetenschappers) reageren op de inhoud van deze pagina?

* *