Ovni ontmoeting met buitenaardse wezens
De Reserve
24 juni 2004
Half één, mijn mobiel gaat. – Hallo, Jean-Pierre, slaap je? – Nee, Christophe, ik ging net naar bed. – Luister, als ik je zo laat bel, is het omdat Sophie en ik een ovni hebben gezien...
– O ja… – We reden richting Aix, in mijn Twingo, terug van Marseille. We zagen iets lichtgroens omlaag komen onder een hoek van 45 graden en verdwijnen achter een heuvel. Het was geen meteoor. De contouren waren scherp en er bleef geen spoor achter. – Hoe groot was het? – Ik zou zeggen: drie kwart van de maan. – O, nou ja… – Ik zeg je, we konden alle details zien. Maar… wat doen we nu met al dit? – Niets, zoals altijd. Jacques heeft nog steeds zijn merguez in de koelkast, en we wachten al een jaar als idioot. Ze komen niet. – Ja… We draaien al een halve eeuw in cirkels. Ik weet dat we onaantastbaar zijn, maar toch. Samen een borrel drinken, zou leuk zijn, niet? – Ik vind het ook. Het bindt niets. In elk geval zou het de wereld niet veranderen. Lang geleden hebben we al begrepen dat mensen met extra kennis alleen maar nieuwe domheden kunnen uitbrengen, ongeacht het domein. – Ik, als vlieger, zou graag een rondje in een schotel willen maken, al was het maar voor dat. – Ik ook, denk je dat ik gek ben? Er zijn er meerdere die een uitstekend stuk land hebben, afgezonderd. Als nodig, haal ik mijn appelbomen weg. Ze zijn trouwens al half dood. – En dan drinken we een borrel, heffen we ons glas voor het welzijn van het heelal. – Wij, onze pastis, zij een slok vloeibare stikstof, voor de weg. – Ik dacht aan je laatste boek, waarin je me als personage hebt genomen, inclusief mijn lichaamsgrootte (Christophe Lent). Ik denk dat ik het een beetje beter begrijp. – Wat begrijp je? – Voor hen zijn wij dieren. – Wat bedoel je? – Nou, als je een kat tegenkomt, zeg je niet “miauw!”. – Nee. – Je maakt ook geen gebaar naar een aap, of een glimlach naar een kwalla. – Het is gewoon het “dierenrijk”, meer niet. – Als ze tientallen miljoenen jaren voor ons liggen, dan is het voor hen misschien net zo als wanneer zij ons tegenkomen. De aarde is misschien gewoon een dierentuin. Jouw schrijven zijn voor hen misschien het equivalent van de krassen van een leeuw op een boom of het patroon dat een spin weeft in haar web. – Dus denk je dat ze ons gewoon boven het hoofd vliegen, gewoon om te zeggen: “Zullen we de reserve langsvliegen voordat we naar bed gaan?” – Ik denk dat het precies zo is.
Aantal bezoeken sinds 7 juli 2004: