Parapsychologische artefacten psychische experimentatie
Parapsychologie tegen artefacten
14 okt 2002
Zevende deel
Methode van gedwongen keuze.
Een paar jaar geleden had een vriend, in alle eerlijkheid, een soort "psy-energiekanon" gebouwd. Met anderen experimenteerde hij met dit apparaat. Een van de versies bestond uit twee coaxiale spoelen, die elkaar in elkaar pasten, doorstromend met tegengestelde stromen, waardoor een "nulveld" ontstond. Alles ging gepaard met een theorie die ik, eerlijk gezegd, slecht beheerste. Op een dag, enthousiast en zeker van zichzelf, nodigde hij me uit om het proefpersoon te zijn. Met dit kanon op mijn voorhoofd gericht, op een paar meter afstand, zou dit "mijn derde oog moeten activeren".
- Voel je iets? .... - Nou, eigenlijk.......
Een medium dat de testen enkele dagen daarvoor had ondergaan, had zich volgens hem op de grond geworpen, omdat het signaal voor hem onverdraaglijk was. Na een tijdje zei ik tegen mijn vriend:
- Laten we eens zien of ik iets voel of helemaal niets. Pak een muntstuk. Noem 1 een kant en 2 de andere. Met dit eenvoudige apparaat gaan we een reeks van paren maken:
1 - 1 - 2 - 1 - 1 - 2 - 1 - 2 - 2 - 2 - 1 - 2 etc.......
- Wat is daar nu goed voor? - In plaats van me éénmaal een stimulus te tonen en te vragen of ik die heb waargenomen, gaan we een systeem van "gedwongen keuze" instellen. Je zegt "een paar proeven" volgens deze procedure:
Eerste proef......... (je wacht een paar seconden)
Tweede proef.... (je wacht nog een paar seconden)
Volgens de reeks cijfers die je hebt verkregen met "kop of munt", plaats je de stimulus in de eerste proef en niets in de tweede, als het cijfer 1 is, en omgekeerd als het cijfer 2 is. Zodra je dit paar proeven hebt uitgevoerd, vraag je me niet of ik iets heb gevoeld, maar in welke van de twee proeven de stimulus zat. Zo zit ik in een situatie van gedwongen keuze. Ik kan niet onthouden. En als ik de indruk heb dat ik niets heb gevoeld in de eerste proef noch in de tweede, dan eis je van mij een antwoord, hoe ook.
- En dan? - Daarna tel je de juiste antwoorden. Als ik echt iets voel, duidelijk en sterk, zal het percentage hoog zijn. En als ik niets voel, is het dan nul? - Nee, het is vijftig procent. Afhankelijk van de intensiteit van de stimulus zal het percentage juiste antwoorden stijgen zolang het proefpersoon iets voelt. In de experimentele psychologie is dit een klassieke manier om het fenomeen van subceptie, visueel, auditief of tactiel, te tonen. Voor het zien zet je een proefpersoon in een volledig donkere ruimte. Dan stuur je een zeer zwak lichtsignaal. Telkens moet hij antwoorden. Dezelfde procedure in een geluidsdichte kamer met een geluidssignaal. Het leukste is dat je een aanzienlijk hoger percentage juiste antwoorden kunt krijgen dan 50% (er bestaan wiskundige methoden om de "significantie" van een positief antwoord te bepalen), terwijl je het gevoel hebt dat je helemaal niets hebt waargenomen en dat je, bij elk paar proeven, niets anders hebt gedaan dan lukraak antwoorden.
Alles hierboven komt overeen met wat men "signaaltheorie" noemt. Stel dat het niet waarnemen van het signaal wordt veroorzaakt doordat het verloren gaat in een "gaussisch ruisniveau", dan heeft de theoretische curve, hierboven, de vorm van een zogenaamde sigmoïde (eenvoudig oefening voor een eekhoorn).
We voerden het uit zoals ik had voorgesteld en mijn percentage juiste antwoorden was 52%. Dat was statistisch niet significant. Dus mijn derde oog was volledig gevoelloos voor die psychische golven. De moeilijkheid begon pas toen hij zelf proefpersoon werd en zijn prestatie vergelijkbaar bleek met de mijne. Aangezien dat psychische golvenkanon toch een flinke som geld had gekost, vertrok ik... op het puntje van mijn voeten. Ik tel niet mee hoe vaak het al gebeurd is dat het simpelweg aanbrengen van een beetje methodologie in een experiment tot een ramp leidde.
Laatste opmerking: om elk artefact te elimineren zou het experiment moeten worden aangestuurd door een computer (die dan de timing regelt en de berichten op een scherm weergeeft), en niet door een mens. Want niets is gemakkelijker voor de proefleider om zijn proefpersoon onbewust te wijzen op de positie van de stimulus door zijn toon of intensiteit van zijn stem te veranderen, zijn gebaren (als hij zichtbaar is) of eenvoudigweg de duur van de twee acties te variëren, terwijl hij ook weet dat tussen een proefleider en zijn proefpersoon onbewust een medewerking kan ontstaan, in alle goedheid van de bedoeling, het hellevuur, zoals bekend is, wordt immers gevormd door de beste bedoelingen ter wereld.
Terug naar Nieuws Terug naar Gids Aantal bezoeken sinds 14 oktober 2002: