11 september 2001
De 11e September heeft niet plaatsgevonden!
Pagina 4
Om te zien hoe deze uitzending werd gepresenteerd op de website van ARTE:
http://www.arte-tv.com/cache/dossier/fr/dossier630324.html
http://www.arte-tv.com/dossier/dossier.jsp?refresh=false&node=630392&lang=fr
13 april: Directe reactie na de uitzending op ARTE over de aanslagen van 11 september
Helaas kon ik, omdat ik niet thuis was, niet aanwezig zijn bij het debat dat volgde op de放映 van een film die het "complotdenken" veroordeelde, die op 13 april 2004 om 20:50 uur werd uitgezonden op ARTE in de serie Thema. Ik hoop dat deze uitzending online te bekijken is. Als iemand er een volledige opname van heeft gemaakt met zijn videorecorder, zou hij/zij mij dan zijn/haar kopie kunnen sturen? Ik denk dat het toch een document is dat bewaard moet worden.
Het was een belangrijk moment in de televisiegeschiedenis. Als we nog enige illusies hadden, zijn die die avond volledig verdwenen. Ik herinner me de woorden van mijn overleden vriend Aimé Michel, die 25 jaar geleden zei:
- Toen God zei "gij zult geen beelden maken", dacht Hij al aan de televisie.
Deze dossier "anti-complotdenken" schaamt de beroepsgroep van journalisten. Het bedrijf van Thierry Meyssan (zie het dossier over het "Pentagate") wordt daar voorgesteld als een actie die uitsluitend wordt gedreven door winstbejag. Opmerkelijk is dat in dit dossier geen enkele keer technische aspecten worden besproken, behalve in een paar zeldzame zinnen die Meyssan kon plaatsen tijdens zijn interview.
Alles is gedaan om het beeld te creëren. Er is ruim geschaafd. De banden van sommige uitgevers met de extreem-rechts zijn opgemerkt. Ardisson, die in 2002 de woordvoering had gegeven tijdens het lanceren van Meyssans boek, wilde geen antwoord geven op vragen van journalisten. Eerlijk gezegd begrijp ik dat. Ik herinner me Thierry Thuillier, hoofdredacteur bij A2, die vertelde hoe de initiatief van Ardisson in zijn dienst werd gezien:
- Hij heeft zijn bronnen niet gecontroleerd. In drie dagen konden we genoeg informatie verzamelen om te zien dat de stellingen van Meyssan niet houdbaar waren (...)
Maar geen enkel woord over de feitelijke informatie.....
We horen een intellectueel zeggen: "het complot is een vereenvoudiging van complexiteit". We vragen ons af wat er schuilgaat achter "die haat tegen Amerika". Renaud Marhic (auteur van "Ummo, de buitenaardse wezens uit het koude") noemt het parallel met de theorie over het joodse complot en de vrijmetselarij, evenals de sporen van dit beweging in onze geschiedenis. Tot slot: het betwisten van de officiële versie van de gebeurtenissen van 11 september zou antisemitisme zijn. Het vergelijk is zelfs gemaakt met het antisemitische manifest "De Wijsen van Sion", een verboden document in Frankrijk, maar dat je in sommige boekhandels kunt vinden (effect van een verborgen camera).
Dit is echt... onzin.
Alle touwtjes van desinformatie worden gebruikt: grove verwarrende vergelijkingen (met het Front National, de figuur van Le Pen, de theorie over de moord op Lady Diana), beeldcompositie, het opblazen van de kleinste fout die iemand uit deze theorieën maakt, het richten van de camera op een verdachte man die schijnbaar betrokken is geweest bij geheime diensten. Er wordt gesproken over mensen die de Holocaust ontkennen. De aanpak van Meyssan wordt daarmee op één lijn gezet. Andere spreken over "de haat tegen het democratische universum". Dat komt neer op het zeggen dat de VS het voortouw zou nemen in de wereldwijde democratie (...).
Ik herhaal de socioloog Pierre Lagrange, die al eerder schreef over het geval Roswell: "Wat pleit tegen dit dossier is zijn ongeloofwaardigheid". Een scherp verstand. Nu zegt hij iets als: "en dan begint Meyssan te ondersteunen wat onhoudbaar is".
Er wordt gewezen op de medewerkers van Thierry Meyssan, onder wie een zekere Henri Bunel, die vermeedelijk banden zou hebben met groepjes van de extreem-rechts. Deze laatste noemt het beweging "Vrije Energie" en de interventie van de "reptielen". Kort gezien een blik op een boek van de aardige Hugo Nart, waarbij zijn interesse voor buitenaardse wezens wordt genoemd.
Ik weet niet of u zich kunt voorstellen wat er zou zijn gebeurd als Meyssan mij had gekozen als expert, gezien mijn kennis als luchtvaarttechnicus. Telkens zou men in deze uitzending hebben gehoord: "Meyssan omringt zich met deskundigen, zoals Jean-Pierre Petit, voormalig directeur van onderzoek bij het CNRS, die beweert contact te hebben met een buitenaardse stam, de Ummites".
Ik denk, ik hoop dat de kijkers de trucjes van deze onderneming hebben opgemerkt. Zijn zwakte is dat de commentaar nooit vanuit technisch oogpunt wordt gegeven. Geen enkele deskundige komt naar voren om de stellingen van het Witte Huis over de interpretatie van documenten te bevestigen. Er zijn alleen maar geloofsverklaringen, schouderophalingen. Een vriendin die met mij deze film bekeek, zei: "Bij het zien van deze uitzending zou elke redelijke persoon denken: als men deze man aanvalt met zo weinig argumenten, dan moeten zijn stellingen echt veel mensen storen. Ik ga zijn boek kopen."
Dit toont aan, zeg maar, dat Meyssan veel mensen heeft bereikt, in 25 landen. Deze door Arte uitgezonden document lijkt een wanhopige poging om een bewustwording tegen te gaan die zich steeds meer verspreidt. De "Leviathan" voelt zich bedreigd. In dit dossier gaat de regisseur duidelijk te ver, tot het grotesk wordt.
Oorspronkelijk moet Thierry Meyssan een groot moed hebben gehad, die ik hier graag aanvaard, om een vijand te trotseren die nooit heeft aangedacht om te doden, of het nu Luther King of Kennedy was.
Het feit dat een televisiezender zichzelf heeft kunnen compromitteren met het uitzenden van een dergelijk document toont de staat van vergiftiging van onze media. Bij ARTE is Thema de zender die bedoeld is om wat "heet" materiaal te vertonen. Maar dat is onderdeel van het spel. Een medium moet de illusie geven van onafhankelijkheid van informatie door "geheimen bloot te leggen" of "durfzame onderzoeken te doen". Maar die avond konden we meten hoe illusoir die indruk was.
27 april 2004: Een lezer, Laurent de Soras, meldt dat een gedetailleerde kritiek op deze uitzending in twee delen, met tekst- en geluidsfragmenten, te vinden is op de website van Acrimed (Association-Critique-Media):
http://acrimed.samizdat.net/article.php3?id_article=1583
http://acrimed.samizdat.net/article.php3?id_article=1584
2 mei 2004: Ik heb de uitzending van 13 april op Thema op ARTE opnieuw bekeken; een CD-kopie is mij door een lezer toegestuurd. Er zouden pagina's en pagina's nodig zijn om dit document te bespreken, te ontcijferen. Ik heb zinnen genoteerd uit de toespraak van de socioloog Pierre Lagrange:
...En daar is het erg sterk. Door ons deze foto’s te tonen, maakt hij de kijkers letterlijk tot deskundigen. Je ziet wat hij ziet en daarmee draait hij de werkelijkheid om... We zijn in gebieden die niet besproken kunnen worden, op een of andere manier. Hij wil een debat openen waar geen debat moet zijn.
Bij het lezen van deze regels wil je uitroepen: "Is er hier een socioloog aanwezig?"
Tweede punt, het belangrijkste, het meest schokkende: Thierry Meyssan is volledig afwezig in het debat dat de uitzending afsluit, waar alleen enkele journalisten of essayisten-journalisten aanwezig zijn. Meyssan wordt letterlijk "veroordeeld in absentia". Het lijkt vreemd dat journalisten zich aan zo’n operatie hebben kunnen laten meeslepen. Maar als je hun gedrag in deze sequentie analyseert, zie je dat ze op geen enkel moment proberen om in het technische debat te stappen. Nog erger: ze verdedigen het corporatisme van hun beroep, ongeacht politieke richting. Het internet vormt een groot gevaar voor al deze mensen: een ongecontroleerde verspreiding van informatie, ideeën, meningen, analyses. Wat we in hun woorden horen is: "Er zijn professionele informatieverspreiders en alleen aan hen moet je vertrouwen, want 'zij controleren hun bronnen'". Tot op zekere hoogte zou men zich kunnen afvragen of het niet wenselijk zou zijn, volgens hen, om een:
College van de Orde der Journalisten
te creëren.
Een belangrijk detail: Meyssan is geen journalist. Toch heeft hij een krant gecreëerd waaraan je kunt abonneren, die uitsluitend via internet werkt. Hij wordt thuis geleverd in pdf-formaat. Hiermee concurreren ze met de hele beroepsgroep. Het fenomeen is algemeen. De uitgeverij wordt wild (uiteindelijk met boeken op cd). De politiek wordt wild: er ontstaan tribunes, forums buiten de politieke partijen. Het internet heeft die Hyde Park-kant. De wetenschap wordt wild: een wetenschapper kan zijn werk zonder filter bekendmaken. Niemand is meer veilig voor kritiek. Het is "wie het meest overtuigend is, wint". Belangrijke onderzoeken kunnen worden gestart (project Epistémotron) buiten elk institutioneel kader. Nu ontsnapt ook de journalistiek uit de "doos". Gevolg: er is solidariteit tussen alle mensen in het systeem. Geen enkele van de aanwezige journalisten kon zeggen: "Ik begrijp niet hoe ik kan deelnemen aan een debat dat de uitspraken, competentie en integriteit van een man in twijfel trekt, terwijl hij afwezig is". Het onderwerp van dit debat leek mij verder te gaan dan het enkele geval Meyssan en draaide om de vraag: "Moet er een wild journalistiek bestaan?"
Persoonlijk denk ik dat alle beroepen tegenwoordig steeds meer ontrouw worden. Het beroep van politicus is niet meer geloofwaardig. Maar in vele gevallen schaden wetenschappers zichzelf. De rechtbank wordt steeds twijfelachtiger. We hebben daarvoor typische voorbeelden gezien. De grote media liegen. Tijdens dit debat-proces in absentia heeft het beroep van journalist vertrouwen verloren.
Wat blijft er over?
Probeer zelf na te denken. Leer te redeneren, informatie te vergelijken, zoals mensen vroeger leerden om voedingssubstanties op de producten die ze in supermarkten kochten te ontcijferen. We hebben geen andere keuze. Dit is de prijs die we moeten betalen voor het verkrijgen van geestelijke vrijheid.
Als je dit niet doet, als je deze inspanning en persoonlijke analyse niet leverd, zullen we terugkeren naar die verschrikkelijke grap die een onbekende in 1968 op een muur van de Sorbonne heeft geschreven:
Lees eventueel een artikel uit 2003 in het Monde Diplomatique, ondertekend door Ignacio Ramonet, getiteld "Het Vijfde Gewicht"
http://www.monde-diplomatique.fr/2003/10/RAMONET/10395
Vorige pagina Volgende pagina
Overzicht van alle pagina’s gewijd aan het "Pentagate"
Terug naar Gids Terug naar Startpagina
Aantal bezoeken sinds 13 april 2004: