Honger als machtinstrument
Honger als machtinstrument.
29 oktober
De volgende tekst is van Adriana Evangelitz. Ze laat ons een andere kant van het hongerprobleem zien. Voor ons was altijd duidelijk dat de ontwikkeling van genetisch gemodificeerde organismen (GGO’s) niet bedoeld was om de voedselbehoeften van de mensen op aarde te vervullen, in tegenstelling tot wat Koutchner beweert (maar voor wie speelt die man eigenlijk?). Deze tekst vult het sombere beeld van wat er op aarde gebeurt aan, waarbij de Verenigde Staten, zoals altijd, voorop staan. Als ik deze regels lees, denk ik terug aan bepaalde Amerikaanse staten waar een wet heeft toegelaten dat afslankcuraties en allerlei oplossingen als 'medische behandelingen' werden erkend. In een ander deel van het land had een stad in het middenwesten per decreet aangekondigd dat haar huishoudelijk afval 'privé-eigendom' was, zodat arme mensen die probeerden te zoeken naar voedsel in de vuilnisbakken, beboet konden worden. In dit land besteden mensen fortuinen aan het onderhoud van dode naasten die in vloeibaar stikstof worden bewaard. Obesitas is er een chronische toestand. Er zijn zelfs groepen obesen die hun 'identiteit' claimen, en burgemeesters die, uit elektoraal oogpunt, een 'dag van de obesen' in het jaar instellen. Om compleet te zijn zou er ook een 'dag van de idioot' en een 'dag van de schurken' moeten zijn.
Er is iets mis op deze planeet. De macht ligt in handen van corrupte of paranoïde mensen, of vaak allebei. Dat hinderd niet om te dromen. Ik denk aan het project "Taal van het Hart". Zouden mensen nog steeds elkaar kunnen uitbuiten of haten als ze de gevolgen van die uitbuiting konden zien, ruiken en horen?
Ik heb een jonge idioot gekend die Alexander heette. Tijdens een periode, voordat de politie hem te pakken kreeg nadat ze via telefoongesprekken de activiteiten van die rotzooi hadden ontdekt, leverde hij heroïne die verborgen was in videocassettes. Het duurde niet lang. Maar hij herinnerde zich nog wel het gezicht van de mensen bij wie hij dat gif afleverde. Het maakte toch iets uit.
Op een dag zullen mensen die aandelen hebben in wapenfabrieken op hun scherm (wat hun pers niet zal tonen) het resultaat kunnen zien van die briljante industrie. Er zijn al films die de impact van verarmd uranium op de genetica tonen, waardoor Irak wordt gevuld met jonge monsters.
Op briefjes is bloed en tranen niet zichtbaar. ---
De tekst van Adriana Evangelitz:
De zeer gulzame VN heeft onlangs het rapport over het voedselrecht van Jean Ziegler gepubliceerd. Het document is verpletterend en waarschijnlijk te verpletterend, aangezien het acht maanden duurde voordat het ons werd overhandigd. De datum van uitgave is 9 februari 2004. Bij de VN neemt men de tijd, terwijl duizenden mensen elke dag sterven aan voedseltekort of omdat ze niets te eten hebben.
Overal ter wereld sterft een kind elke vijf seconden aan honger, 842 miljoen mensen zijn ondervoed en 2 miljard mensen leven onder de armoedegrens met minder dan één dollar per dag of helemaal niets, lijden aan de 'onvermoede honger', oftewel tekorten aan micronutriënten, wat leidt tot fysieke en mentale groeivertraging, afwijkingen of blindheid, en hen veroordeelt tot een leven buiten de norm. De gevolgen van honger worden van generatie op generatie doorgegeven; ondervoede moeders geven kinderen ter wereld die nooit volledig zullen groeien, waardoor hele landen aan atrofie worden overgeleverd. Alles in een wereld waarin de FAO zegt dat er meer dan genoeg voedsel wordt geproduceerd om alle bevolkingen te voeden.
Het is jammer dat het aantal slachtoffers sinds de Wereldvoedseltop van 1996, waarbij regeringen zich hadden verbonden om inspanningen te leveren om dit kwaad te verminderen – een wapen van massale vernietiging dat meer mensen doodt dan welke moderne oorlog of terroristische aanslag ook – steeds groeit. [1]
Gezien het falen van de onderhandelingen in Cancún (Mexico), neemt de rapporteur de kwestie van internationaal handel en voedselveiligheid opnieuw ter hand. Hij onderzoekt waarom internationaal handel op het gebied van voeding en landbouw niet per se positieve gevolgen heeft voor de grote meerderheid van armen en uitgeslotenen, maar juist de marginalisatie en ongelijkheid verergert. Hij richt zich op de negatieve gevolgen van de onevenwichtigheden en ongelijkheden die worden veroorzaakt door de wereldhandelsregels van de WTO, evenals op de potentieel schadelijke effecten van de activiteiten van machtige transnationale industriële monopolies die steeds meer controle uitoefenen over voeding en water. [2]
We zijn genoodzaakt de westerse machten te beschuldigen, die, ondanks hun beloften om deze tragedie te verhelpen, hun humanitaire en humanistische verbintenissen niet nakomen, maar er zelfs nog erger op maken. Want duidelijk kunnen we zeggen dat het Noorden de bronnen van het Zuiden zonder schaamte plundert, terwijl ontwikkelingslanden onder de controle van diverse internationale instellingen worden gehouden, die bekende hongermaaksters zijn, waarbij hun illusoire leningen alleen maar de schuldenlanden dieper in armoede duwen. Deze bittere constatering versterkt ons geloof dat, onder het mom van hulp, de Wereldbank, het IMF, de WTO en andere organisaties waar de schaduw van de Verenigde Staten hangt, bewust bepaalde volkeren aan de honger en dus aan een zekere dood veroordelen.
Het gedeeltelijke en oneerlijke subsidiebeleid van de OECD toont duidelijk het onverschillige gedrag ten opzichte van de meest benadeelde regio’s. Terwijl 24.000 mensen elke dag sterven aan honger, besteedt de OECD 350 miljard euro aan de rijkste landen in de landbouwsector en geeft slechts 8 miljard euro uit aan steun voor de landbouw in ontwikkelingslanden. Hier zitten we tegenover een groot probleem bij de begrotingsverdeling die bedoeld is om de levensomstandigheden van onze broeders in extreme armoede te verbeteren. Er is zelfs bewust een actie om de rijksten te verrijken en degenen die al in een hel leven, te verstikken. Bewijs hiervoor is dat de rijke landen hun onverschilligheid over de strijd tegen armoede niet eens meer verbergen, en openlijk hun verbintenis aan de meest benadeelden schenden, aangezien de overheidsontwikkelingshulp (ODA) van de OECD-landen tussen 1990 en 1999 in reële waarde met 49% is gedaald. De oorzaken van honger wereldwijd en haar verslechtering zijn dus niet natuurlijk of economisch, maar politiek. En we kunnen niet nalaten te denken dat ze ook voorbedacht zijn. De geïndustrialiseerde landen gebruiken honger als een wapen om bepaalde landen die hun diktaten niet volgen te onderwerpen of hun onuitputtelijke winstbegeerte te bevredigen ten behoeve van de agro-industrie. En daar komt het kwaad nog steeds van de Verenigde Staten.
We hebben hier een duidelijk bewijs met de markt voor GGO’s, waar veel Europese landen tegen zijn, en terecht. De onzekerheid over dit onderwerp, veroorzaakt door slecht beoordeelde gezondheidsrisico’s, schadelijke gevolgen voor het milieu en genetische vervuiling, zorgt voor wantrouwen bij consumenten en een zekere weerstand bij producenten die geen echte voordelen zien in deze producten. Maar wat zouden Monsanto, Aventis, Sygenta en andere groepen niet verzinnen om hun fraude of hun dodelijke gif te verkopen… afhankelijk van hoe je het bekijkt? Alle middelen zijn goed voor deze twijfelachtige trusts om hun zakken te vullen op de rug van arme mensen. Daarom hebben ze niets beters bedacht dan zichzelf voor te doen als filantropen, als genereuze weldoeners van de mensheid. Met als voorwendsel het verhelpen van wereldwijde armoede beweren ze dat GGO’s nu "het middel zijn om honger in de wereld te bestrijden en de landen van het Zuiden te voeden". Zo zijn ze genereus geworden, in plaats van hun echte aard te tonen als profiteurs die leven van het lijden van mensen. GGO’s zijn inderdaad gepatenteerde planten waarvoor bedrijven juridisch een monopolie op commerciële exploitatie hebben. Onnozele boeren die het ongeluk hebben gehad om contracten te tekenen met deze schurken worden verboden om een deel van hun oogst te gebruiken voor het zaaien in het volgende jaar. Wie profiteert van armoede? Niet alleen verspreiden ze genetisch veranderde zaden die mogelijk schadelijk zijn voor de gezondheid, maar ze claimen ook het recht om boeren op leven lang te binden aan contracten die elk jaar worden verlengd en natuurlijk betaald moeten worden. Maar hebben de landen die zijn bezweken onder de zang van de GGO-verkopers daarmee hun eigen honger kunnen bestrijden? Laten we Argentinië als voorbeeld nemen, de tweede wereldwijde exporteur van genetisch gemodificeerde planten, waar een groot deel van de bevolking niet genoeg te eten heeft en 20 miljoen Braziliërs (10 procent van het volk) ondervoed zijn, terwijl Brazilië elk jaar meer dan 11 miljoen ton soja exporteert! En dan nog de koloniale methoden die in dat land worden gebruikt om kleine boeren van hun grond te verdringen. Overheidsinstanties die samenwerken met paramilitaire groepen om grond te confisqueren, in beslag te nemen en daar grote schaalvergroting van vernietigende culturen op te zetten.
Uit dit overweldigende en ontgoochelende beeld blijkt duidelijk dat de bio-technologische industrie alles inzet op het jaarlijkse en systematische verkopen van zaden en ingrediënten (vruchtbaarheidssupplementen, gewasbeschermingsmiddelen en insecticiden, wanneer deze niet al in de zaden zijn verwerkt). Hun doel is om een wereldwijd monopolie op de landbouwsector te verkrijgen door GGO’s te verspreiden die noch veilig zijn voor de gezondheid, noch een vooruitgang voor de landbouw vormen, noch een oplossing of geneesmiddel zijn tegen honger wereldwijd, maar een instrument van verovering van een van de grootste markten op onze planeet: voeding.
Het is dus niet moeilijk te begrijpen dat onder deze omstandigheden de algemene trend is naar achteruitgang in termen van vooruitgang die nodig is op het gebied van het eenvoudige recht op voedsel. Het rapport van Jean Ziegler wijst erop dat "een paar regeringen terughoudend zijn bij het versterken van de bescherming van het recht op voedsel." We zouden natuurlijk een uitgebreide lijst kunnen opstellen van landen die dit recht schenden. Het zijn altijd dezelfde. Daarom kiezen we ervoor om te wijzen op het twaalfjarige embargo tegen Irak, dat 1,5 miljoen Iraakse slachtoffers heeft gemaakt, met het medeweten van de VN en in een bijna algemene onverschilligheid. En wat zeggen we over het embargo tegen Cuba dat al meer dan 40 jaar duurt? Om bepaalde leiders te straffen, nemen de grote machten zonder scrupules volkeren als gijzelaars en voeren een uitroeierende politiek toe.
Twee aanvullende elementen vullen het rapport van Jean Ziegler voor Bangladesh en de Palestijnse gebieden. De rapporteur benadrukt dat regeringen verplicht zijn om bevolkingsgroepen in hun landen niet geweldloos te verdrijven uit hun grond of hun werk, willekeurig hun gewassen of voedselbronnen te vernietigen, voedsel als politiek wapen te gebruiken of de toegang tot humanitaire voedselhulp te beperken. Hetzelfde geldt voor water dat bewust vergiftigd wordt en vervolgens wordt geprivatiseerd om alleen de meest behoeftigen het gebruik te ontzeggen. Frankrijk maakt daar geen uitzondering op. Twee bedrijven opereren op hun eigen manier: Veolia Environnement, eerder Vivendi Environnement, en Suez Lyonnaise des Eaux, die een grote meerderheid van de particuliere concessies wereldwijd beheren. De privatisering van water leidt in veel gevallen tot prijsstijgingen die de armen niet kunnen betalen. Zo steeg de kosten voor gebruikers in Manilla met 425 procent, waardoor water onbereikbaar werd voor de armsten. Bovendien toont een studie aan dat de minst begunstigden onderworpen zijn aan dubbele discriminatie: niet alleen krijgen ze hogere tarieven, maar ook de kwaliteit van het water verslechterde snel in de arme buurten. Door gebrek aan echte regulering profiteren de behoeftigen nooit van privatisering, en zoals te verwachten is, hebben zij geen zeggenschap. (6-art.40)
Zo is de wereld waarin we leven. De markteconomie staat boven de mensenrechten. In Europa "heeft een melkkoe gemiddeld een jaarlijkse inkomsten die hoger zijn dan die van de hele wereldbevolking", constateert Jean Ziegler bitter in zijn oorspronkelijke rapport... het versie gepresenteerd door de VN had enkele belangrijke uitknipten ondergaan. En welke oplossingen zijn er om deze honger wereldwijd te beëindigen? Hoe zorgen we ervoor dat niet meer een kind elke vier seconden sterft? We laten het laatste woord aan deze geniale rapporteur, die zijn taak perfect vervult: "Er is geen geheim: daarvoor is geen nieuwe technologie nodig. Het volstaat om politiek te verbinden aan het herzien van bestaande beleidsmaatregelen die ervoor zorgen dat de rijken rijker worden en de armen armer."
Terug naar Gids Terug naar startpagina
Teller geïnitialiseerd op 29 oktober 2004. Aantal bezoeken: