Chip technologie hersenparasitisme

Hoe een chip in je hersenen te plaatsen

Jean-Pierre Petit en François Lescure

24 oktober 2005

Het is kinderlijk simpel. Maar voordat ik u de truc uitleg, een kleine opmerking. De technologie imiteert al sinds het begin der tijden de wereld van het levende. Kleding is een kunstmatige huid of vacht. De eerste geslepen steen imiteert kaken, tanden en hoorns. Vuur maakt voedsel voorverdouwd en verlengt het "actieradius" van de voeding. Brilglazen zijn kunstmatige ooglenzen. Boeken zijn externe geheugens, die informatie kunnen bevatten die overgedragen kan worden. Ga maar door. Synthetische moleculen van de farmaceutische industrie verlengen met meer of minder succes de natuurlijke geneesmiddelen. Gift van de bushmen imiteert die van slangen. Als we een lijst maken van deze analogieën, zouden we er nooit mee klaar komen.

Dan komen we bij het parasitisme. De eerste parasieten zijn virussen. Er zijn talloze gevallen van parasitisme waarbij de indringer zich in het brein of zenuwstelsel van dieren nestelt en hun gedrag verandert. Zo zal een insect zich in het water werpen en zichzelf "zelfmoorden" om vervolgens door een ander wezen gegeten te worden, waardoor de parasiet zijn "levenstik" kan voortzetten, niet vernietigd of verteerd, maar elders uitgespuugd. Andere insecten klimmen op het hoogste punt van gras, iets wat ze normaal gesproken nooit doen, zodat ze door vogels kunnen worden opgegeten, die de parasiet dan over grote afstanden vervoeren en hem intact in hun uitwerpselen teruglaten. Veel parasieten werken met een systeem van opeenvolgende gastheren.

De "chips", veel geavanceerdere uitbreidingen van de "RFID"-technologie (Radio Frequency Identification Devices) of elektronische "tags", vormen de technologische versie van parasitisme. Bedrijf alien technology produceert deze voor diverse doeleinden. Ga maar eens op hun website kijken. Militaire toepassingen worden daar zonder enige schaamte gepresenteerd. We weten al dat nanotechnologie, veel geavanceerder dan een gewone bevolking zich kan voorstellen, al chips van honderd micrometer diameter produceert, dat is een tiende van een millimeter: kleiner dan een zandkorrel. Zo groot als het puntje aan het einde van deze zin. Het bedrijf Gillette had gepland om dergelijke merkers in hun scheermessen te plaatsen. Maar de hevige tegenstand van Amerikaanse consumentenorganisaties bracht dit plan ten einde. Het is maar een kwestie van tijd.

Voor de textielindustrie kunnen deze chips worden geplaatst... in de vezels van het weefsel. De techniek is al volledig ontwikkeld en met succes getest. Mensen hoeven zich alleen maar eraan te wennen.

Er blijft nog een grote conceptuele sprong: het accepteren dat de chip in het lichaam van mensen kan worden geïntegreerd. Overal wordt gewag gemaakt van de voordelen van zo'n oplossing. Medische gegevens, markering van seksueel delinquenten, mensen die als gevaarlijk worden beschouwd. Dan komt er ooit gewoon een markering. Zoals iemand eens zei: "Waarom zou je deze techniek afwijzen, als je niets te verbergen hebt?"

Ik heb al eerder gesproken over een systeem dat microscopische chips in honderden miljoenen bij mensen kan implantateren via een uitgebreide vaccinatiecampagne. Zo zouden mensen zichzelf ongemerkt laten uitrusten. Is dat niet een prachtige, geweldloze en dwangvrije oplossing?

Maar hoe zorgen we ervoor dat deze microchips precies daar terechtkomen waar ze de grootste dienst kunnen bewijzen: in het brein? Moeten we ons dan een geavanceerd systeem voorstellen dat ze naar onze hersenen kan vervoeren?

Nee, helemaal niet. Het gebeurt vanzelf. Als deze microchips een lagere dichtheid hebben dan bloed, zullen ze zich automatisch in het brein vestigen. Ik leg het uit. Natuurlijk plaatsen we er niet één in de injectie van een reddende vaccinatie, maar meerdere. Het bloed zal deze minuscule "bellen" vervoeren. Ik heb dit woord niet zomaar gekozen. U hebt wellicht gehoord van duikongevallen, van decompressie-ongevallen. De longblaasjes zijn de natuurlijke interface waarbij zuurstof wordt opgenomen en gassen worden afgevoerd. Bloed, net als elk vloeistof, kan gassen op verschillende manieren opnemen. Zuurstof bindt zich aan rode bloedcellen om zuurstofhémoglobine te vormen, waardoor de opgenomen zuurstof naar cellen kan worden vervoerd. Stikstof lost ook op in het bloed. Bij een bepaalde druk zit er een bepaald aantal stikstofmoleculen per kubieke centimeter bloed. Als de druk stijgt, neemt dit aantal toe.

Als duikers omhoogkomen, komt stikstof uit het bloed. Als de opstijging langzaam is, verschijnen er geen bellen. De afvoer van stikstof gebeurt dan rustig in de longen, aan de interface, in die delen van de delicate blaasjes waar het bloed in contact komt met de lucht in de longen. Om dit beter te begrijpen: neem een fles champagne. Als je hem opent, is de vrije oppervlakte van de champagne zijn afvoerinterface. Daar kunnen zoveel CO2-moleculen per seconde het vloeistof verlaten. Door het gas geleidelijk laten ontsnappen, zorg je ervoor dat de druk rond de champagne langzaam daalt, niet te snel. Dan vindt de afvoer zonder bellen plaats. Na een tijdje kun je de champagne in de lucht zetten. Er is dan geen probleem meer. Al het CO2 is via de twee of drie vierkante centimeter vrije oppervlakte bij de hals van de fles weggevoerd.

Maar als de drukval te snel is, verschijnen er snel bellen. In het bloed van duikers gebeurt precies hetzelfde. Decompressiepalen worden gebruikt om ervoor te zorgen dat het bloed van duikers niet te snel wordt ontdrukt en dat de afvoer van gassen geleidelijk kan verlopen zonder dat bellen ontstaan in de longblaasjes, aan de interface. Bij een "te snelle opstijging" of te abrupte decompressie verschijnen bellen in het hele bloed. Problemen ontstaan wanneer deze mini-bellen langs capillairen worden vervoerd. Ze kunnen dan het bloedstroompatroon blokkeren. Als deze capillairen organen voeden die slecht kunnen overleven zonder zuurstof, en niet bestand zijn tegen hypoxie, kunnen deze organen beschadigd raken.

We weten dat het zenuwstelsel een grote zuurstofverbruiker is en daarom slecht kan functioneren zonder zuurstof. Onze zenuwen worden gevoed door een netwerk van capillairen. Als deze worden geblokkeerd door stikstofbellen, kunnen ze beschadigd of vernietigd worden.

Capillairen kunnen op twee manieren zijn georganiseerd: met of zonder anastomose (woord staat in het Larousse). In een netwerk met anastomose communiceren de kleine bloedvaten op meerdere manieren met elkaar. Het gaat dus om de topologische organisatie van het microbloednet:

We kunnen deze capillairen vergelijken met gangen. In een netwerk met anastomose, als één gang wordt afgesloten, kun je via een aangrenzende gang doorgaan. "Wij" zijn dan het bloedstroompatroon dat zuurstof vervoert. In een netwerk met anastomose kan een compenserende stroom ontstaan als een bubbel ergens vast komt te zitten, waardoor het weefsel toch zuurstof blijft ontvangen. In een netwerk zonder anastomose is dit veel problematischer, soms zelfs onmogelijk. Als de blokkade te lang aanhoudt, treedt necrose op (enkele tientallen minuten voor hersenweefsel, het meest kwetsbare):

Voeding van weefsel via capillairen die wel of niet met anastomose zijn georganiseerd

Er zijn twee gebieden in het lichaam waar de capillairen die zenuwen voeden, nauwelijks of helemaal niet met anastomose zijn georganiseerd. Het zijn het binnenoor en wat men de "paardenstaart" noemt, het einde van onze ruggenmerg aan de onderkant van de nieren. Deze loopt namelijk niet tot het bekken door. Vanaf een bepaalde hoogte eindigt het in een bos van zenuwen en is de term "paardenstaart" dan uiterst treffend en volkomen gepast.

Hier zijn decompressieongevallen het meest schadelijk. Als een stikstofbel in een capillaire die een zenuw voedt vast komt te zitten, is er geen naburige capillaire om de taak over te nemen. De zenuw zal necrose ontwikkelen en vernietigd worden. Gevolg: bijvoorbeeld in de benen: tijdelijke of blijvende verlamming.

De vernietiging van zenuwen in het binnenoor door zuurstofgebrek heeft gevolgen die goed zijn geregistreerd bij duikongevallen. In het binnenoor bevinden zich zenuwen die gerelateerd zijn aan het waarnemen van bepaalde frequenties. Een decompressieongeval dat mijn vriend Jean-François Lescure al jaren geleden overkwam, heeft ervoor gezorgd dat hij een oor slecht hoort. Dat oor registreert absoluut geen geluiden in hoge frequenties meer, een indicatie dat de bijbehorende zenuwen zijn vernietigd. Deze schade kan ook leiden tot "oorsuizen", soorten geluidsillusies, bijvoorbeeld het gevoel van een constant sissend of fluitend geluid.

Waarom is het binnenoor vaak het slachtoffer van decompressieongevallen? Omdat het wordt gevoed door een kleine arterie, de "gemiddelde cerebellaire arteriole". Deze ligt boven de aortabuik, die zelf een grote arterie is die uit het hart komt.

Gemiddelde cerebellaire arteriole verbonden met de top van de aortabuik

Ze is bijna vastgeklampt aan de hoogste plek. Als bloed bellen vervoert, zullen deze zich daar graag vestigen. De bovenste top van de aortabuik fungeert dus als een perfecte "bellenval" en evenzo als een val voor lichte, bolvormige chips van dezelfde grootte.

De aortabuik, een val voor bellen en lichte microchips

Deze chips zullen, net zoals stikstofbellen, dit niet-geanastomoseerde netwerk volgen, de arteriole met takken die steeds smaller worden. De techniek om microchips in het binnenoor te plaatsen is dus gebaseerd op het eenvoudigste principe van alle tijden: dat van de oude Archimedes. Als de chips niet zijn gevangen door de arteriole bij de eerste keer, zullen ze het bij de volgende keer wel zijn. Het binnenoor zal niet per se het enige doelwit zijn. Ook het brein kan door dit fenomeen worden getroffen.

Zodra deze chips in een capillaire van het binnenoor vastzitten, kunnen ze niet meer verwijderd worden en kunnen ze dienen als antennes om signalen in de vorm van gepulste microgolven te ontvangen. Signalen die een zenuwnetwerk gerelateerd aan gehoor aanvallen, kunnen hallucinaties veroorzaken of nog erger: mensen kunnen worden geconditioneerd via berichten die subliminaal worden overgebracht, dat wil zeggen op een geluidsniveau dat het slachtoffer niet bewust waarneemt, maar waarbij men toch subtiel "het hoofd kan invullen", zonder dat de persoon het merkt. Door "geluidsniveau" moet je hier "waarnemingsniveau" begrijpen, want deze signalen gaan niet meer via het gehoororgaan: het trommelvlies.

We hebben al gesproken over de effecten die kunnen ontstaan bij het activeren van het brein met behulp van dergelijke ontvangers. Het is helemaal geen sciencefiction. Deze technieken zijn al met succes getest in de jaren zeventig, gebruikmakend van gepulste microgolven als actuator. Deze kunnen worden uitgezonden vanaf satellieten die grote gebieden bestrijken, of door zendmasten, en specifiek ook via uw... mobiele telefoons. Het HAARP-systeem is onder andere ontworpen om een systeem voor "crowd control" (controle van menigten) op landelijke schaal te testen. De Russen hebben een vergelijkbaar systeem. De Verenigde Staten en Rusland zijn de enige landen die deze technologie momenteel beheersen.

Als golven op grote afstand worden uitgezonden, kunnen ze worden gereflecteerd door spiegels die bestaan uit ioniserende gasvlakken, die op afstand worden gemaakt en onderhouden door andere microgolfbronnen. Deze spiegels zijn onzichtbaar (om het antwoord te geven op de vraag van een lezer).


Bestrijken van grote gebieden met microgolfbundels via spiegels van ioniserend gas

Men kan ook verwijzen naar het boek "Angels don't play that harp" (Engels: Angels don't play that harp). Zie fragment

Zo is alles in orde voor de dans. We hebben een pandemie, of tenminste een gerucht over een pandemie dat alleen maar groeit, terecht of onterecht. De toekomst zal het zeggen. Het gaat om een vogelgriep die de mogelijkheid heeft zich wereldwijd te verspreiden via migrerende vogels. Een absoluut onvermijdelijke "draagster", in staat om alle radardekkingen te doorbreken. France Inter heeft ons net laten weten dat het beschermende vaccin klaar zou zijn in april 2006. Zodra de eerste geruchten van menselijke besmetting verschijnen, zullen mensen massaal naar het vaccin rennen.

Ik zeg "geruchten". Wat betreft risico's zijn we in een onbeslisbare situatie, tenzij we fatalistisch worden en zeggen: "Nou ja, elke x jaar komt er een pandemie. Kijk maar naar de Spaanse griep die tien miljoen doden maakte vlak na de Eerste Wereldoorlog. Zo is het nou eenmaal." Iemand merkt op dat honderd doden niets is. Dat klopt. Maar de hiv-pandemie begon met een paar tientallen gevallen. Ik herinner me dat goed. Wie had zich toen kunnen voorstellen dat dit zou uitgroeien tot een ramp die miljoenen doden zou maken, waarvan de uitroeiing nog niet in zicht is?

Ik noem niet alle analyses, talrijk en volledig onderbouwd, die leiden tot de vraag "Wie heeft er baat bij dit alles?". Wat zeker is, het omzetvolume van het bedrijf Roche, producent van Tamiflu, is in een paar weken explodeerd. Andere ontrafelen de verschillende financiële ketens erachter. Laboratoria, banken, individuen die al rijk waren. Het zou kunnen dat er sprake is van de exploitatie van een echte vogelgrieppandemie, efficiënt verspreid over de hele wereld door migrerende vogels, voor commerciële doeleinden. En vanuit dat oogpunt is het al zeer succesvol. We beginnen oorlogen om enorme winsten te maken, waarom zou je dan niet profiteren van een besmettingsfenomeen dat een levende soort op aarde treft? Het is de moderne versie van de vogels uit Hitchcock. Maar als het doel was dat mensen massaal zouden komen om zich te laten vaccineren, was het niet nodig om duizenden te doden. Als het een fantastische manipulatie voor politieke en militaire doeleinden is, is het mogelijk om het overgaan van de vogelgriep naar varkens en vervolgens naar mensen te simuleren met specifieke rassen die acceptabele symptomen nabootsen, en enkele besmettingscentra te creëren. "Specialisten" die goed betaald worden zullen dit bevestigen (denk aan de manier waarop Colin Powell de aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak bevestigde, met satellietfoto's als bewijs). Het is ook mogelijk dat dit virus echt kan worden bestreden met een al bestaand vaccin, waarvan de effectiviteit tegelijkertijd wordt aangetoond. Alles is mogelijk. Het enige wat ik geloof, na een beetje onderzoek naar het dossier "11 september", is dat we leven in een tijd waarin massale manipulaties van mensen mogelijk zijn, de meest cynische en gruwelijke, gebruikmakend van alle middelen, beginnend bij de media, waarvan de onafhankelijkheid al lang een mythe is. Ook geavanceerde technische middelen kunnen worden ingezet, en zeer uitgebreide plannen met lange termijn kunnen worden overwogen met aanzienlijke politieke, sociale, economische en demografische gevolgen.

Als deze nationale of zelfs wereldwijde vaccinatiecampagne zou doorgaan, zou de tegenmaatregel bestaan uit het filteren van het vaccin voordat het wordt ingespoten, onder volledig voldoende hygiënische voorwaarden.

Andere opmerking: als de toekomstige massale vaccinatie via intramusculaire injectie zou plaatsvinden, zou de migratie van nanochips naar de "autowegen van het bloedbaan" moeilijker worden, al is het nog steeds mogelijk. Maar als dit vaccin via intraveneuze toediening wordt gegeven, dan moet men serieus overwegen wat er gebeurt. Toch zijn we uitgerust (elektronenmicroscoop met scanmogelijkheid) om de eventuele structuur van "zandkorrels die zich in een vaccin hebben verloren" of "afzettingen in ampullen" te analyseren. Het bericht is al over de oceanen gegaan en elders, andere groepen onderzoekers in andere landen hebben al maatregelen genomen om dit soort onderzoek uit te voeren. Een gewaarschuwd man is twee waarschuwde mensen waard, en met internet nog veel meer.

Een opmerking van een lezer:

Op het internet vindt men verklaringen afkomstig uit diverse, vaak onverifieerbare bronnen. Nanotechnologie biedt mogelijkheden die, in vergelijking met de fysica en chemie, vergelijkbaar zijn met het verschil tussen onze eerste lampencomputers en de microprocessoren van vandaag. Herinner ons eraan dat al in 1976 populairwetenschappelijke tijdschriften een afbeelding toonden van een tandwielpomp met een grootte van enkele micrometer. Dat was al... dertig jaar geleden. De onderdelen waren simpelweg "laserbewerkt" en het samenstellen gebruikte standaardtechnieken voor microprocessorontwerp (lagenstructuur, stoomafzetting in vacuüm, aantasting via maskers, enz.). We weten dat deze nanotechnologie al de productie van mini-elektrische motoren (in technische termen: "actuatoren") beheerst. We kunnen kleppen maken, absoluut alles, op schalen waarop een tiende van een millimeter vergelijkbaar is met een treinstation. Wat wordt hier in verklaringen op internet genoemd, is de mogelijkheid om DNA te herkennen "in situ". Zo zou een gif bijvoorbeeld in extreem kleine hoeveelheden (bijvoorbeeld botuline) worden vrijgelaten, waardoor het "projectiel" groepen van mensen met bepaalde etnische achtergrond kan uitroeien, doelgericht. Het is de droom van alle grote naties: anderen kunnen doden zonder dat onze eigen jongens gevaar lopen. Slimmer: in plaats van een gif vrij te laten, een dodelijk virus loslaten om te doen alsof het een "natuurlijke dood" is.

In elk geval is er één ding helaas zeker. Wetenschap en technologie werken momenteel voornamelijk niet om de menselijke conditie te verbeteren, maar zijn in dienst van grote economische en militaire machten. Alles wat uit wetenschap en technologie voortkomt heeft een militaire kant, die dan ook prioriteit krijgt boven elke vredesgerichte toepassing. En alles wordt ontwikkeld, absoluut alles, beginnend met kankerverwekkende wapens. Zich voor te stellen dat het anders is, zou onschuldigheid zijn in het gezicht van kogels. De wetenschap heeft al lang haar ziel verloren (lees "De kinderen van de duivel" van de auteur, Albin Michel, verschenen tien jaar geleden). We kunnen het grote keerpunt plaatsen tijdens het Manhattan-project. Als je het boek leest, vind je daar een beschrijving van het gedrag van één van de laatste "vrije wetenschappers" aan het begin van dit eeuw: Ernest Rutherford, humanist, die in 1905 het bestaan van atomen onthulde. Hij had openlijk minachting voor deze "ingenieurs" die vliegtuigen maakten voor militaire doeleinden, bommen, torpedos, vliegtuigen en onderzeeboten. Toen hij door de militairen werd benaderd, antwoordde hij:

*- Wij proberen de geheimen van de materie te onthullen. We zijn geïnteresseerd in atomen en hebben betere dingen te doen dan ons bezig te houden met jullie stomme vernietigingswapens! *(authentiek)

Hij dacht dat het om "puur onderzoek" ging. Toen was de enige bron van straling radium, geproduceerd in de mijn van Joachimstal in Oostenrijk. Na de Eerste Wereldoorlog was Oostenrijk, net als Duitsland, verarmd. De Europese wetenschappers begonnen toen samen te werken om hun fascinerende onderzoek naar atomen weer op te pakken. Als klein verhaal: de Engelsman Chadwick, die later het neutron zou ontdekken (een ontdekking die, dankzij het tunnel-effect, het mogelijk maakte om splijt- en fusiewapens te ontwerpen), was op het moment van uitbraak van de oorlog in Duitsland gebleven. Hij werd daar geïnterneerd (maar comfortabel, dankzij de hulp van zijn Duitse collega's, Nernst en Rubens) en kon, met een ironie die niet te overtreffen is, zijn onderzoek naar de jonge kernfysica voortzetten in zijn gevangenis in Duitsland!

Na de Eerste Wereldoorlog riep Rutherford onmiddellijk uit: "We kunnen eindelijk weer onze activiteiten hervatten na deze stomme schoolpleinruzies." Wetenschappers stroomden opnieuw samen naar Göttingen, het hart van de Europese wetenschap (en in feite wereldwijd). De directeur van het Oostenrijkse radiuminstituut vertelde Rutherford dat zijn land was verarmd door inflatie en dat het laboratorium niet in staat zou zijn om de onderzoeken te hervatten. De Nieuw-Zeelandse vroeg dan aan de Britse regering om terugbetaling van een aankoop van radium die tijdens de oorlog was gedaan, maar nooit was betaald. Het antwoord van Downing Street:

*- Nee. Oostenrijk was een bondgenoot van Duitsland. Dat radium wordt beschouwd als oorlogsbuit! *

Rutherford, die boven deze laagheid stond, organiseerde een collecte binnen de Engelse laboratoria om het Oostenrijkse instituut te compenseren.

Mijn boek zit vol anekdotes van dit soort, allemaal nogal verbijsterend. Weet u misschien dat de Duitser Otto Hahn, samen met de Joodse Lise Meitner (die op dat moment Duitsland verliet, dat zich steeds meer nazifiseerde), de eerste was die de vernietigingspotentieel van kettingreacties identificeerde. Toen een van zijn assistenten hem vroeg of er ooit een wapen kon ontstaan op basis van dit principe, antwoordde hij:

- Nee, God zou dat niet toestaan....

We weten wat er gebeurde. God was op dat moment waarschijnlijk ergens anders bezig. Otto Hahn werd na de val van de Achterhoek in Engeland geïnterneerd in Farm Hall. Daar leerde hij hetzelfde dag de test van de eerste atoombom in Hiroshima, tegelijk met Heisenberg en Von Wiesacker, die tijdens de oorlog "het Duitse uraniumcomité" hadden geleid.

Hahn was wanhopig. Heisenberg (lees "Het geval Heisenberg", uitgegeven door Albin Michel begin jaren tachtig) herkreeg plots zijn intellectuele vermogens en legde op een seminarie, op dezelfde dag als de aankondiging van de explosie van de eerste atoombom, in twee klapjes met een lepel de werking van het wapen uit. In feite kende hij het al jaren, maar had de nazi's verkeerd geïnformeerd door hen te laten geloven dat de kritieke massa... tientallen tonnen zou zijn.

De jaren gingen voorbij. In de laboratoria van de DGA (Délégation Générale de l'Armement) zijn dergelijke morele twijfels niet meer aan de orde. Onderzoekers worden goedkoop gekocht. Ze zelf rennen zelfs om contracten met het leger te krijgen (verwijzing naar een nummer van het Courrier du CNRS uit een paar jaar geleden waarin Jean-Claude Charpentier, destijds directeur van de afdeling Natuurkunde voor de Ingenieur, schreef dat "het leger niet kon voldoen aan de vraag van onderzoekers naar contracten met militaire toepassingen". Toch blijft:

Wetenschap zonder geweten is slechts verwoesting van de ziel

U zult merken dat u in onze popularisatietijdschriften weinig waarschuwingen van dit soort tegenkomen. Onze wetenschappelijke journalisten, moderne Panglossen, zijn bezig om onze wetenschap in de richting van de haard te borstelen en ons voortdurend te vertellen dat "alles het beste is in de beste mogelijke wetenschap".

Terug naar Gids Terug naar Startpagina** **

**Aantal bezoeken aan deze pagina sinds 24 oktober 2005: ** ---