Politiek Nationale Vergadering neoliberalisme herstructurering

De gangen van de Nationale Vergadering

5 april 2006

Zes uur. Drieënhalfduizend ongelezen e-mails, waarvan een groot aantal belangrijk is. Ik moet een in het Russisch vertaalde strip scannen en installeren voor Weten zonder Grenzen. Pomagalsky heeft me drie nieuwe artikelen gestuurd die ik moet monteren en plaatsen. Ik moet een lijst met vragen opstellen voor Gérald Yonas over zijn twee miljard graden. Gezien mijn dagelijkse zesduizend verbindingen moet ik ook een advertentie plaatsen voor een jonge ondernemer die hulp nodig heeft voor zijn sympathieke bedrijf, imaginascience.

Ik moet ……

In november 2005, toen ik moe en geldarm even had overwogen mijn site niet te sluiten, maar wel de "nieuwsberichten" te stoppen, ontdekte ik de stille smeekbede van duizenden lezers die van mij verwachtten dat ik hen zou helpen …… zelf te denken.

De afgelopen dagen zijn miljoenen mensen in de straten geweest om hun ongerustheid te uiten. Het contract voor eerste aanstelling was zowel de aanleiding als het excuus voor het uiten van hun onbehagen. Er zijn duizend onderwerpen uit ons dagelijks leven waarop ik zou kunnen reageren. Tegenover deze sociale bewegingen en toenemende onrust had ik al een dossier aangelegd dat niet gericht is op het gevolg, maar op de echte oorzaak: de gevolgen van globalisering en haar onvermijdelijke bijproduct: het neoliberalisme. In nummer 467 van de tijdschrift "Marianne" geeft Jean-François Kahn een goede analyse van een situatie waarin zowel links als rechts proberen "hervormingen" te noemen wat eigenlijk alleen maar de onvermijdelijke verslapping van sociale verworvenheden in de "rijke landen" waar wij toe behoren. Het tijdschrift presenteert ook een actualisering van het beeld van het "Engelse wonder", dat nu alleen nog maar overtuigt bij mensen die niet meer in dat land wonen, en dat zo fascinerend is voor de echtgenote van François Hollande.

Hier zal ik me beperken tot het aanwijzen van één aspect van de politiek, dat u misschien niet kent: de ongehoorde, schokkende, brutaalheid. In Frankrijk zetten burgers die in de politiek zijn gegaan emplastrons op houten benen. Ik heb een paar artikelen gelezen over de huidige politieke turbulentie. Een krant herhaalt uitspraken die Giesbert aan de Villepin zou hebben toegeschreven in een recent boek: "De tragedie van de president" (Flammarion, maart 2006, blz. 284). Hier is de genoemde zin, toegekend aan de Villepin:

- Frankrijk wil dat men het neemt. Het jeukt hem in de heupen. Degene die de volgende verkiezing wint, zal geen vaststaand politicus zijn, maar een seizoenar, een oplichter, een vreemdeling.

de Villepin

Ah, wat een mooie formule! Ja, de mooie Villepin, die zo populair is bij vrouwen, mag zich ruw uitdrukken, zoals een boerenknecht. Waarom vertel ik dit? Omdat ik politici heel dichtbij heb meegemaakt. Stel je voor: zo praten ze in de gangen van de Nationale Vergadering, omdat het chique is, "in", "geknipt". Deze mensen denken dat ze "grappige zinnen" maken. Het zijn mensen die volledig los zijn van de realiteit, voor wie politiek slechts een spel of sport is. Commentaar van de auteur van het artikel: "Zo, Frankrijk, dat neemt men dus met geweld."

Ik herinner me een diner waarop het toeval ons, mijn student Bertrand Lebrun en mij, aan het begin van de jaren tachtig in de amfitheaters van Nîmes had gebracht. Aan tafels zaten vertegenwoordigers van een partij die ik zelfs niet zal noemen. Van tafel tot tafel vlogen barse opmerkingen, soldatengrappen, vlak boven de paardenbloemen. We hadden het gevoel dat we in de kleedkamers van een theater waren, na een voorstelling, wanneer de acteurs hun tekst niet meer spreken, maar zichzelf tonen zoals ze zijn: middelmatig, brutaal.

Ik glimlach als men praat over de verbijsterende intelligentie van zo’n of zo’n politicus. Dat zijn allemaal woorden die journalisten hebben bedacht, etiketten. Op het toneel bewegen zich geverfde marionetten. Onze politici, losgekoppeld van de realiteit, zonder fantasie, ondoeltreffend, zijn niet alleen brutaal in hun woorden, maar nog veel ernstiger: brutaal in hun hoofd.

Aantal bezoeken aan deze pagina sinds 5 april 2006: