Den Haag: Suïcide, gebruiksaanwijzing
Den Haag: Suïcide gebruiksaanwijzing
5 mei 2011
****Engelse versie
****Español
****Italiano
De fabriek in Den Haag
Er is een pagina op Wikipedia die enkele gegevens geeft over de site van Den Haag, "centrum voor herverwerking gelegen in het Cotentin".
http://nl.wikipedia.org/wiki/Fabriek_voor_herwerking_den_Haag
Daar leert u dat deze fabriek, de meest vervuilende ter wereld wat betreft nucleaire uitstoot, in 1961 in gebruik is genomen, vijftig jaar geleden (...). Ze wordt beheerd door het particuliere bedrijf AREVA.
De fabriek in Den Haag haalt al decennia lang "afval" op uit verschillende kerncentrales, zowel Franse als buitenlandse, en herwerkt het.
In werkelijkheid is deze herwerking volledig gericht op de chemische extractie van de 1% plutonium die wordt geproduceerd bij de splijting in kernreactoren met uranium, door de opname van snelle neutronen door de kernen van uranium-238, dat niet splijtbaar is. Dit zuivere plutonium wordt vervolgens verpakt in kleine verpakkingen en verzonden naar de fabriek MELOX in Marcoule, in de Gard. Daar wordt het plutonium verdund met 7% uranium-238 en dit mengsel vormt een nieuw "kernbrandstof", genaamd MOX (gemengde oxiden).
Deze chemische MELOX-procedure kan op zijn beurt in landen die deze brandstof gebruiken, worden ingezet om plutonium te extraheren voor militaire doeleinden. Waarom zichzelf problemen bezorgen zoals de Iraanse, door langdurig uraniumerts te verrijken via centrifugatie, terwijl het voldoende is om MOX te kopen en via chemische extractie plutonium-239 te halen, het explosieve bestanddeel van splijtbomben?
Deze MELOX-procedure wordt door de Amerikanen als "prolifererend" beschouwd.
Dat wil zeggen dat deze techniek uiteindelijk elk land ter wereld in staat zou stellen om atoombommen te bezitten.
Deze brandstof wordt momenteel gebruikt in 20 van de 58 actieve reactoren in Frankrijk. De bouw van de EPR-reactoren zal haar gebruik veralgemenen (ze zijn ontworpen voor dit doel).
Wat lang onopgemerkt is gebleven, is dat de invoering van MOX een stille overgang betekent van de splijting van uranium-235 naar een werking op basis van plutonium-238-splijting.
Iedereen begint nu te weten hoe extreem gevaarlijk deze stof is, die een grote neiging heeft om zich vast te zetten in menselijke weefsels na inademing of opname van stof. Het menselijk lichaam is dan niet in staat om deze stoffen te verwijderen; de gemiddelde tijd voor uitwerping uit het lichaam is 50 jaar. Deze deeltjes zijn 100% kankerverwekkend.
Het gaat hier niet om bestraling, maar om vervuiling, onopspoorbaar door meetinstrumenten. Deze vervuiling zou kunnen ontstaan bij een nucleair ongeval met uitstoot van brokstukken van brandstofelementen. Dat is al gebeurd en blijft doorgaan sinds de explosie van reactor 3 van Fukushima, die met MOX was gevuld. Plutoniumstof is gevonden in de Verenigde Staten. Deze verspreiding zal de hele planeet raken en sommige deskundigen denken dat het de oorzaak zal zijn van een miljoen kankers.
Om deze verspreiding uit reactor 3 te stoppen, zou het mogelijk moeten zijn om de brandstofstaven te verwijderen en ten minste onder te dompelen in een speciaal ontworpen zwembad. Maar toegang tot deze elementen blijft onmogelijk, en het is niet duidelijk wanneer deze toegang ooit mogelijk zal zijn, in de nabije of verre toekomst.
Er is nood aan voortdurend afkoelen van de brandstofelementen van deze "afgesloten" reactor, waarvan de kern grotendeels is gesmolten en nog tientallen megawatt aan thermische energie afgeeft. Een gesloten watercircuit gekoppeld aan een warmtewisselaar zou deze warmte kunnen afvoeren. Maar de ernstige beschadiging van de reactor maakt dit onmogelijk. De Japanners zijn dus gedwongen een open circuit te gebruiken, door het injecteren of bespuiten van zoet water. Dit water, dat door de beschadigde kern circuleert, neemt deeltjes op van de brandstofelementen die zijn ontsnapt uit de zirkoniumbuizen die ze omsloten hadden en die zijn gesmolten.
Dit water is dus vervuild met plutoniumdeeltjes en een hele reeks uiterst giftige radioactieve stoffen. Het wordt gedeeltelijk omgezet in stoom die in de atmosfeer ontsnapt. Het resterende deel stroomt via een netwerk van barsten, die onmogelijk te lokaliseren en te dichten zijn door de aardbeving, door de ondergrondse gangen van de reactor. Het bedrijf TEPCO pompt dit water dan af, dat tot nu toe is afgevoerd naar tanks. Zodra deze tanks vol waren, heeft TEPCO het uiterst radioactieve water gewoon in de nabijgelegen oceaan uitgegoten, met excuses aan de inwoners en vissers.
Dit zal blijven gebeuren zolang er geen gesloten afkoelingscircuit kan worden geïmplementeerd. Het is niet duidelijk hoe dit zou kunnen gebeuren, aangezien de reactoren, verder sterk beschadigd, vanwege de hoge radioactiviteit in de omgeving onbereikbaar blijven.
Twee bedrijven zijn direct verantwoordelijk voor deze dodelijke verspreiding:
- Het Japanse bedrijf TEPCO
- Het Franse bedrijf AREVA dat dit nieuwe plutoniumbrandstof produceert en verkoopt in zijn MELOX-fabriek.
De excuses van de leiding van TEPCO. Wanneer komen die van de leiding van AREVA?
Maar er is nog veel ernstiger.
In de loop van vijftig jaar exploitatie heeft dit centrum in Den Haag, dat geen "centrum voor herwerking" is, maar een soort high-tech afvalverwerkingsinstallatie, en met de verpakking in Marcoule in zijn MELOX-fabriek, in feite een centrum voor extractie en verkoop van plutoniumbrandstof. In Den Haag heeft AREVA een voorraad opgebouwd die de verbeelding te boven gaat, waarvan de omvang niet wordt vermeld op de Wikipedia-pagina.
Zestig ton plutonium
De elementen met plutonium worden momenteel opgeslagen in vier zwembaden in Den Haag, geplaatst in gebouwen waarvan de daken niet gepantserd zijn, maar bestaan uit een dunne laag plaatstaal (...)
De keuken van de duivel
Plutonium is een element dichter dan lood (19 kg per liter). Reken maar. Deze zestig ton plutonium komt overeen met 3,15 kubieke meter, wat zou passen in een kubus van 1,46 meter per zijde.
De fabriek in Den Haag presenteert zich als een centrum voor herwerking, dat de gevaarlijkste en giftigste stof ter wereld verwerkt. Gezien wat er momenteel gebeurt in Fukushima, zou een logische reactie zijn om de productie van MOX-brandstof te stoppen, de MELOX-fabriek in Marcoule te sluiten en te stoppen met het ophalen van deze duivelse as in de fabriek van Den Haag.
Den Haag is geen verwerkingscentrum, vergelijkbaar met een vuilnisbelt, een "nucleaire vuilnisbak".
Het is een kluis
Ik stel u het volgende kleine probleem voor, niveau certificaat van onderwijs.
Een industriële ondernemer beschikt over een voorraad van 60 ton plutonium. Een olievat heeft een inhoud van 160 liter.
Olivat
Eén gram plutonium geeft evenveel energie vrij als een ton olie. Olie heeft een gemiddelde dichtheid van 0,88 kg per liter. De gemiddelde prijs op de markt ligt rond de 100 dollar, oftewel 73 euro. Bereken het aantal olievaten dat equivalent is aan een kubus plutonium van 1,46 meter per zijde. Bereken de waarde in euro’s van de huidige voorraad plutonium in Den Haag.
60 ton = 60.000 kg = 60.000.000 gram = 60.000.000.000, zestig miljard kilo equivalent olie.
Gedeeld door 140 kg, het gewicht van een vat. Ik krijg
428 miljoen vaten.
À 73 euro per vat, dat maakt
31,2 miljard euro
De fabriek in Den Haag heeft een capaciteit van 1700 ton "gebruikt brandstof" per jaar. Momenteel draait ze rond de 1000 ton per jaar. Houd dit cijfer vast. In deze massa kan 1% plutonium worden teruggehaald, oftewel 10 ton per jaar.
Genoeg voor de lading van 1.428 atoombommen
Als we het herwerkingkost niet aftrekken, vertegenwoordigt deze jaarlijkse inbreng een omzet van:
5,2 miljard euro per jaar
Ontvangen van een lezer, begin mei 2011:
Hallo, In de jaren tachtig had ik een oude zeilboot in Cherbourg gerestaureerd. Veel personeel van COGEMA (dat later AREVA werd) kwam vaak in de haven en soms, na een avondje calva, lieten hun tongen een beetje los.
Een grote ongevallen is Europa alleen maar ontsnapt door toeval.
Een brand had de hoofdtransformator van Den Haag verwoest. De noodteams, helaas (!!!) geplaatst in hetzelfde gebouw, deelden het lot van de transformator. Geen enkele mogelijkheid meer om de zwembaden te koelen.
Door een buitengewoon toeval bevond zich een toestel dat aan de behoefte beantwoordde in Caen, waarschijnlijk nog niet geladen op een vrachtschip voor export.
Het geluk wilde dat het geen winter was met wegverkeer in de smeltperiode of overstromingen, en dat het bijzondere transport net op tijd aankwam, de noodgenerator, te groot om per spoor te vervoeren, met een verbruik van ongeveer 1000 liter diesel per uur.
Daarom vertrouw ik zonder enige twijfel de verklaringen van de mijnwerkers en de ministersploeg over de ernst van de nucleaire veiligheid in Frankrijk.
Vriendelijke groet, Paul-Louis
****Den Haag: gevaarlijke transporten, vervuilde wagons
Politieke en media-opaciteit van de kernenergie ---
Afbeeldingen