Terroristische raketten en bescherming van vliegtuigen

Waarom hebben de raketten van terroristen het vliegtuig niet geraakt

1 december 2002, herpublicatie 19 april 2003

Er is een groot verschil tussen militaire vliegtuigen en passagiersvliegtuigen. Deze laatste zijn meestal uitgerust met "twee-stroommotoren", terwijl militaire vliegtuigen meestal niet zo uitgerust zijn. Bij de inlaat van de motor van een civiel vliegtuig is een grote turbine. Alleen het centrale deel van de stroom wordt naar de turbo-rotor gestuurd, terwijl de rest een soort koude luchtmantel vormt.

• De totale stuwkracht wordt verhoogd
• De motor is zachter, omdat de geluidsgolven die worden uitgezonden door de uitlaat van de turbo-rotor worden gereflecteerd op de koude luchtmantel. - De infrarode straling die wordt uitgezonden door de uitlaat wordt ook gereflecteerd op deze koude luchtlaag, vanwege het verschil in de brekingsindex in de hete straal en de gaslaag. Met betrekking tot deze infrarode straling gedraagt het hele straaltje zich dan als een "lichtgeleidende draad" en de infrarode straling, net als de geluidsemissie, wordt geconcentreerd in de vluchtrichting van het vliegtuig, naar achteren.

Daarom hebben infraroodgerichte raketten, die bedoeld zijn om zich op de uitlaat of uitlaat van een vliegtuig te richten en zelfs erin te ontploffen, moeite met hun zelfrichting op de straal van een tweestroommotor, tenzij ze in de achtervolging van het vliegtuig worden afgeschoten.

Als luchtvaartmaatschappijen zich willen beschermen tegen terroristische aanslagen, moeten ze zorgvuldig de delen van het terrein kunnen controleren die zich in de as van de startbaan bevinden. Stingers kunnen hun doel bereiken tot een hoogte van drie kilometer. Zolang het civiele vliegtuig deze hoogte nog niet heeft bereikt, is het niet veilig, vooral omdat het in een zeer geheven positie opstijgt. Wat de situatie nog verder bemoeilijkt, is dat vliegtuigen vaak al vroeg na het opstijgen een bocht maken, waardoor hun achterkant een ander deel van het terrein toont.

Op de lange termijn, als dit soort terrorisme zich zou ontwikkelen, zou het nodig zijn om civiele vliegtuigen uit te rusten met lanceerapparatuur die vergelijkbaar is met die van militaire vliegtuigen, die aan de zijkant van het vliegtuig worden afgeschoten, naar rechts en naar links. Dit zijn "vuurwerkbollen" die bedoeld zijn om infraroodgerichte raketten te trekken.

19 april 2003. Een "Missile Defense Act" is in februari 2002 ingediend bij het Amerikaanse Congres. Uit deze situatie blijkt dat zeven tot tien miljoen dollar nodig zijn om alleen Amerikaanse vliegtuigen te beschermen. Momenteel zijn alleen de vliegtuigen die politieke figuren vervoeren uitgerust met systemen die naderende raketten kunnen detecteren en kunnen misleiden. Een oplossing is het afvuren van thermische misleiders, met het risico van branden op de grond (militaire misleiders branden gedurende vijf seconden). Een oplossing is het afvuren van misleiders met een kortere brandtijd op lage hoogte. Het is belangrijk om te onthouden dat 95% van de vliegtuigen die door vuur vanaf de grond zijn geraakt, zijn geraakt door "Manpads (Man Portable Air Defense), lichte, eenvoudig te vervoeren, onzichtbare zolang ze niet zijn afgeschoten.

De "SAM-7" hebben infraroodautoguiding, niet gekoelde systemen die werken in het nabije infrarood (golflengte: 1 tot 2 micrometer). Vooruitgegroeide SAM-14 "Gremlins" hebben een gevoeliger autoguiding. De Amerikaanse "Stingers" zijn nieuwere en hebben een detectieapparaat met indiumantimonide dat werkt in het midden-infrarood (3 tot 5 micrometer). Deze raketten kunnen dus niet alleen de uitlaatgassen maar ook de warme delen van de vliegtuigrom detecteren.

De omvang van de dreiging: Toen de CIA het Afghanistan ondersteunde tegen de Russen, leverde ze 250 schroeven met 1000 tot 1200 raketten. Het aantal dat is gebruikt, is onbekend. In 1989 had de Amerikaanse luchtmacht 269 Sovjetvliegtuigen neergeschoten met 340 afgeschoten raketten, wat een succeskans van 80% betekent. Het wordt geschat dat er nog tussen de 300 en 600 dergelijke wapens in omloop zijn. Af en toe worden opgehaalde raketten gebruikt tegen verschillende vliegtuigen. Sommige richten zich op Indiase vliegtuigen die over de Kasjmir vliegen. Stingers zijn afgeschoten door Tsjetsjeense rebellen en Tamil Tigers. 27 guerrillabewegingen hebben luchtafweerraketten. 50.000 SAM-7 raketten zijn geproduceerd. Het wapen is ook door de Chinezen gekopieerd. Pakistaanse ingenieurs hebben hun eigen versie van de SAM-7 ontworpen: de Anza en de Egyptenaren hun eigen: de Ayn as Saqr. De Russen hebben betere raketten geproduceerd, de SA-14, SA-16 en SA-18. De SA-14 is zeer eenvoudig te transporteren. De Unità heeft er eentje, evenals de Ierse vrijheidsleger. De Israëli's vonden er vier exemplaren in de lading van een aangehouden schip in 2001, het "Santorini".

De draagbare raketten raken hun doelen op hoogtes die niet hoger zijn dan 3000 meter. Maar nieuwere draagbare raketten kunnen vliegtuigen op zesduizend meter neerschieten. Het beschermen van civiele vliegtuigen zou dan betekenen dat een gebied rondom de luchthavens wordt geregeld, met een straal van 50 kilometer...

*De derde wereldoorlog is al begonnen. Een keuze tussen de Pax Americana en de Pax Islamica. *

Aantal keer dat deze pagina is bekeken sinds 1 december 2002 :