Tsunami door onderdrukking door aardbevingen
Documentaire Video uitgezonden door Canadese televisie
Online gezet op 27 maart 2005
Deze documentaire is redelijk goed gemaakt en begrijpelijk voor iedereen die niet in het vak is. Hij geeft de locatie van de "Sunda-plaat" weer, ten westen van Sumatra, en probeert het fenomeen van onderdrukking (al is het maar een vrij grove afbeelding) uit te leggen.
Tijdens het verhaal komt naar voren dat er kort daarna een reeks aardbevingen optreedt, die als aftakelingen worden beschouwd.
Eén van de commentatoren, waarschijnlijk een wetenschapper of wetenschappelijke journalist ( ? ...), noemt de mogelijkheid dat dit tsunami-fenomeen opnieuw zou kunnen gebeuren in deze regio. Hij benadrukt dat het "decennia of zelfs eeuwen zou duren voordat die energie opnieuw opgeslagen wordt in de betreffende breuk, in het onderdrukkinggebied". Maar volgens mij is het eerder duizenden of tienduizenden jaren. In feite heeft de ramp een verlaging van spanningen veroorzaakt, en voor gevaar zou die spanning opnieuw moeten opbouwen. Paradoxaal genoeg zouden – afgezien van de paar "aftakelingen" die zich in deze regio hebben voorgedaan – juist de gebieden die het hardst getroffen zijn (zoals het noorden van Sumatra) nu het minste risico lopen. Dit verschijnsel van plaatglijden bij onderdrukking dat een tsunami veroorzaakt, was in dit gebied niet eerder in de menselijke herinnering opgetreden (laten we 10.000 jaar rekenen). Niemand kon dus vermoeden dat zulke enorme energie opgeslagen kon worden in deze werelddeel, met de mogelijkheid om honderdduizenden mensen te doden. We kunnen dus aannemen dat het even lang duurt voordat die energie opnieuw opgebouwd is.
Ik blijf ervan overtuigd dat dit fenomeen een menselijke oorsprong kan hebben, niet met de intentie om honderdduizenden mensen te doden, maar om een zeer krachtige wapenproef (enkele duizenden megatonnen) te verbergen door het af te blazen in de zeebodem, in een gebied waar seismische effecten kunnen worden aangezien voor natuurlijke verschijnselen, dus in een onderdrukkingzone. Degenen die zo’n interessante proef hadden uitgevoerd, hadden misschien wel verwacht dat het de aarde zou doen boos worden. Zelfs een voorspelde schadevergoeding was door de Amerikaanse overheid voorzien – helaas sterk onderschat. De keuze van de plek was ook strategisch, zodat de aanwezigheid van een oceaangracht de basis van Diego Garcia beschermt, en het tijdstip gekozen om te zorgen dat twee Amerikaanse satellieten ideaal geplaatst waren om de effecten van dit "seismische wapen" te observeren.
Als Canadezen zo’n reportage hebben gepresenteerd, is dat omdat ze zich volledig bewust zijn van het risico – absoluut onberekenbaar – dat een dergelijk destructief fenomeen zich op hun eigen kusten kan voordoen, tegenover Brits Columbië, waar ook een breuk aanwezig is. Er zijn al zeer destructieve tsunami’s geweest iets verder naar het noorden, in Alaska. Ik denk dat men zich kan voorstellen hoe afschrikkend een dreiging van deze aard zou kunnen zijn:
- Als jullie iets doen, zullen we een fenomeen activeren dat honderdduizenden Canadezen zal doden en jullie kunnen niet bewijzen dat het geen natuurlijk verschijnsel is.
NB: Ik denk dat de bedreigde overheden in plaats van dure boeien die het kleinste waterhoogteverschil kunnen detecteren, beter gevoelige hydrofoons zouden moeten plaatsen die grote onderwaterexplosies kunnen opsporen. Dat zou ik zelf doen, en het zou niet duizenden dollars kosten. Het zou vergelijkbaar zijn met het wereldwijde seismische bewakingsnetwerk dat bedoeld is om het stoppen van ondergrondse kernproeven te controleren.
Op dit moment, drie maanden na de ramp, verdwijnt het geheugen alweer langzaam uit de menselijke herinnering. Net zoals thema’s als de oorlogen in Tsjetsjenië, Irak of andere dramatische gebeurtenissen snel verdwijnen uit het geheugen van mensen. Het is waar dat onze media erop zijn gericht om het drama te dempen en deze verdringing te vergemakkelijken door ons te overladen met boeiende gebeurtenissen zoals de 40 jaar politieke carrière van Chirac, een bezoek aan de landbouwbeurs, de komst van de mooie dagen of de ontploffing van een gasfles in een verouderde ouderenwoning.
Verhalen over verpletterde honden verbergen het dagelijkse drama van de wereld.
Men kan zich afvragen waarom onze media zo oppervlakkig zijn. Is dit het gevolg van een echte "complot"? Gisteren zond Arte een documentaire uit over buitenaardse leven, met aantoonbaar goed gemaakte delen. Zo zag men een vrouw-wetenschapper die op zoek was naar levensvormen onder de extreemste omstandigheden, en leerde men bijvoorbeeld dat er bacteriën bestaan die zich kunnen handhaven in de diepste grotten, op grote diepte, ver van elke lichtbron, door simpelweg energie uit aanwezige gesteenten te gebruiken. We hadden al met verbazing ontdekt hoe leven zich kon ontwikkelen op de bodem van de zee rond "rookschachten", hete gasbronnen in gebieden met onderzeese vulkanisme. De studie van deze vrouw laat zien dat leven zich overal kan ontwikkelen waar... een energiebron aanwezig is, of het nu zonlicht, warmte of (en/of) chemische energie is. De film ging ook in op de satellieten van Jupiter die bedekt zijn met ijskappen. Er werd uitgelegd waarom wetenschappers denken dat er een grote hoeveelheid vloeibaar water onder deze ijskappen kan zijn, waarvan de toestand mogelijk wordt onderhouden door energie die afkomstig is van het binnenste van de planeet. Waar komt die energie vandaan?
Er kunnen (en dit speelt ook een belangrijke rol bij het behoud van de temperatuur van magma op aarde) radioactieve elementen zijn die vervallen. Maar we moeten ook rekening houden met de gevolgen van getijde-effecten, veroorzaakt door de nabijheid van Jupiter (die bijvoorbeeld een intens vulkanisme op Io onderhoudt). Door getijde-effecten moet er continu mengen van het planetair magma of kern plaatsvinden, een energieverliesproces. Het is dus volkomen denkbaar dat er onder de ijskappen van deze satellieten vloeibaar water aanwezig is, terwijl deze hemellichamen niet in de "waterband" liggen, oftewel "op een geschikte afstand van de zon". Door dit te combineren met de ontdekkingen van deze vrouw is het volkomen mogelijk dat er onder de ijskappen van Jupiter’s satellieten een vorm van leven bestaat, vegetatief of zelfs... dierlijk (dat proteïnen eet die worden geproduceerd door micro-organismen), volledig uitbundig.
Kan men over "planten" spreken? De term is niet langer nauwkeurig genoeg. Klassiek is een plant een levend wezen dat zijn proteïnen synthetiseert op basis van zonne-energie. We zouden deze term moeten uitbreiden tot een begrip dat elke vorm van leven omvat dat zelf zijn proteïnen synthetiseert op basis van een energievorm die afkomstig is van straling of energie afkomstig uit "mineralen" (in tegenstelling tot "organische chemie"). &&& Kan een lezer een woord bedenken dat deze bredere vorm van leven beschrijft?
Vanuit dit perspectief was de Arte-documentaire dus erg interessant. Meer teleurstellend: een uiterst oppervlakkige behandeling van het OVNI-thema, zowel wat betreft waarnemingen als crop circles. Zo zag men een man die verklaarde dat hij zich inspanning leverde om te tonen dat alle OVNI-foto’s nep waren (hij liet zien hoe hij zelf zo’n foto maakte). Dezelfde oppervlakkige demonstratie van een crop circle, gemaakt overdag met een meetlint, met een doorsnede van een tiental meters. Het instrument om deze vormen te maken? Eén plank en een touw.
Zijn conclusie: het zijn gewoon grapjes van mensen die graag een beetje geintjes uithalen...
Als men de omvang en complexiteit van sommige vormen kent, valt je de armen uit.
Men kan verbaasd zijn over zulke uitspraken en zich afvragen waarom Arte zo’n documentaire heeft uitgezonden. Volgt de zender een groot complot om het publiek te verdoven? Misschien niet. Iemand in het programma-comité heeft misschien gezegd: "Ik heb een leuk documentaire gezien over buitenaardse leven." En die hebben ze gewoon uitgezonden.
Dit duidt op een falen van kritisch en journalistiek denken. Daarnaast speelt ook het effect van de kijkcijfers een grote rol. De journalist die een documentaire bekijkt, vraagt zich niet meer af of hij er geïnteresseerd in is, maar of het zijn publiek zou kunnen interesseren. Zo ontstaat een feedbacklus die alles naar beneden trekt.
Waarom overlaadt TF1 haar kijkers met verhalen over verpletterde honden en domme spelletjes? Stel dat deze zender plotseling besluit om op hoogte-uren actuele, brandende onderwerpen te behandelen, cruciale dossiers te openen, "de echte problemen" aan te snijden en echte discussies te voeren?
De mensen zouden direct afwisselen... omdat "het hun hoofd zou nemen" en de kijkcijfers van de zender zouden instorten. Men moet erkennen dat het uitzonderlijke vasthoudendheid vereist om dagelijks aan de problemen van de wereld te blijven hangen, wat ik met uren per dag probeer te doen, meestal op basis van informatie verzameld door mijn lezers (zoals bij het dossier dat ik deze ochtend heb opgezet). Zonder "af en toe een paar dagen vakantie" zou iedereen gek worden. Deze blindheid die mensen tonen tegenover een planeetbreed drama dat zich ontvouwt, vindt dus zeker haar oorsprong in domme hebzucht, misschien zelfs in een waanzinnig machiavellistisch plan, maar wordt ook gemakkelijk gecreëerd en aangewakkerd door wat een wiskundige "het principe van minste actie" zou noemen: het volgen van de makkelijkste weg. En hoe moeilijker het leven wordt, hoe meer mensen behoefte hebben aan gemak en... oppervlakkigheid, gewoon om hun psychologische overleving te garanderen, en dat nog meer als ze die problemen onderzoeken en dan een gevoel van volledige machteloosheid ervaren.
Op dit moment, als je de Canadese reportage in 8 megabytes wilt bekijken:
http://www.jp-petit.com/TSUNAMI/documentaire_canadien_tsunami.wmv
Terug naar Gids Terug naar startpagina
Aantal bezoeken sinds 27 maart 2005: