Ewakuacja strefy Gazy
O ewakuacji Gazy
18 sierpnia 2005
- strona 2 -
Przybywając na widok ziemi obiecanej, Abraham wyraża zdumienie
Abraham i jego żona Sara opuszczają więc Palestynę i uciekają do Egiptu. Zgodnie z wolą Wiecznego, Abraham, który ma 85 lat, a Sara – 76, będą mieli potomstwo: dwóch synów. Przed narodzeniem Izaka Abraham ma już pierwszego syna, urodzonego z niewolnicą o imieniu Hagar, którego nazywają Ismailem. Według Biblii Abraham wygania Hagar i jej syna. Potomkowie Ismaïla według tradycji stają się Arabami.
Kilka wieków później Hebrajczycy nadal przebywają w Egipcie. Faraon, ostrzeżony przez przepowiednię, próbuje wyeliminować synów żydowskich kobiet. Jedna z nich ukrywa swoje dziecko w koszyku na Nilie. Mały Mojżesz zostaje następnie przyjęty przez siostrę faraona i wychowany przez nią według najczystszej egipskiej tradycji. Jednak pewnego dnia Mojżesz odnajduje w sobie korzenie swojej przeszłości. Zabiwszy egipskiego kapłana, który był brutalny wobec hebrajskich niewolników, staje się przestępcą i ucieka do kraju Madjan (położonego na wschodzie Egipetu, w półwyspie Synej). Wówczas Bóg mówi mu (epizod „płonącego krzaku”) i powierza mu misję wydostania swojego ludu z Egiptu i przewodzenia go do Ziemi Obiecanej. Jak wiadomo, nie wszystko przebiegło gładko z faraonem, który próbował przeciwdziałać wyjazdowi Żydów (należy jednak podkreślić, że żadne z tych wydarzeń nie zostawiło śladu w egipskich kronikach, ale to wcale nie dowodzi, że nie miały one miejsca w rzeczywistości).
Żydzi więc wszyscy zostają rozproszeni po pustyni Synaj, na południu Ziemi Obiecanej. Później Jahwe przypisze każdemu z dwunastu synów Jakuba, potomka Izaka, część ziemi. Ci synowie Jakuba stają się patriarchami dwunastu plemion Izraela. Jednak, jeśli spojrzymy dokładniej, jedynie jedenaście plemion otrzyma ziemię. Synowie Lewiego będą mieli inną rolę. Zostaną kapłanami Izraela. Ciekawe jest, dlaczego tak się stało, a historia ta jest mało znana. Przypomnijmy, że podczas tego trudnego czasu w pustyni Mojżesz zostaje wezwany przez Boga na szczyt góry, by otrzymać „tablice prawa”. Podczas jego nieobecności Hebrajczycy wracają do swoich złych zwyczajów i zaczynają tworzyć idoly, by poczuć się bezpiecznie. Wszystkie swoje biżuterie przetapiają i budują słynnego Złotego Cielę, którego Mojżesz, wściekły, niszczy po powrocie z szczytów. Zniszczy on idola i rozbił tablice (które Jahwe później dla niego odtworzy). Jednak jego gniew wymaga bardziej wyrazistej formy wyrażenia. Skierowując się do synów Lewiego, mówi im:
Jednak Hebrajczycy prowadzeni przez Jozuego nie są na początku godni misji, którą im powierzono.
Jahwe zabija śmiercią dziesięciu szpiegów, którzy głupio demoralizowali wszystkich, a następnie skazuje swój lud na 40-letnie błądzenie po pustyni, zanim będzie mógł zdobyć „Ziemię Obietnicę”, do której wejdą jedynie Jozue i Kaleb, a reszta zostanie skazana na to, by „widzieć, jak ich kości białnieją w pustyni” (Biblia, Liczby: 14). Jednak po upływie czterdziestu lat pokuty (podczas których Hebrajczycy byli cudownie karmieni przez „manna”) Mojżesz prowadzi swój lud do ataku na ziemię palestyńską z południowego wschodu Morza Martwego.
Hebrajczycy zbliżają się do Ziemi Obiecanej
Miasta padają jedno po drugim. Są one według wyrażenia Biblii „przeklęte”, poddane anatemie. Żydzi mają więc zadanie nie tylko zdobyć te miasta, ale także zabić wszystkie istoty żywe tam mieszkające – mężczyzn, kobiety, starców, dzieci i... zwierzęta. Początkowi mieszkańcy tej ziemi są uznani za przeklęci i „nieczysti”. Nie ma potrzeby okrążyć słów – chodzi tu o rzeczywiste, kolejne holokausty.
Kto byli pierwsi mieszkańcy Palestyny? O nich wiemy niewiele. Na podstawie znalezionych reliktów można przypuszczać, że oferowali pierwszorodnych dzieci z każdej rodziny swoim bogom (w starożytności ofiary ludzkie były powszechną praktyką. Karthago w Algierii, czcząca swego boga Molocha, słynęła z tego, że kultywowała go poprzez niezliczone ofiary dzieci). Niektórzy sądzą, że ofiara Abrahama, gdy jego bóg Jahwe nakazuje mu zabić na ołtarzu swojego własnego syna, a w ostatniej chwili wskazuje jako ofiarę zastępczą baranka, może być allegoryczną reprezentacją przekształcenia dawnej tradycji. Przekleństwo wypowiedziane przez Jahwe na adoratorów idoli może być związane z faktem, że ludności tego czasu często zajmowały się magią, używając figur jako środków do działania (co czynili również Egipcjanie). W każdym razie zdobycie Ziemi Obiecanej, przyszłej ziemi Izraela, odbywało się w kontekście przemocy, o której świadczą teksty biblijne. Nic nie wymyślam. Ostatnia fraza z tej strony pochodzi z Deuteronomu.
Zajęcie miasta Jerozolimy (położonego na wschodzie od Jerozolimy) jest opisane szczegółowo.
Następnie Hebrajczycy przystępują do ataku.
