Lección de Fukushima:
Nuclear, suicida, manual
14 de marzo de abril de 2011
13 de Abril 2011
:
Hemos podido leer, ver más abajo
la entrevista
de Thierry Charles
,
Director del Instituto de Radioprotección
y de la Seguridad Nuclear francés
al periodista Antoine Bouthier, el
12 de Abril 2011, para el periódico
le Monde. Abrid bien los ojos, leer y releer. A pesar de la degradación espectacular que hemos podido observar sobre las fotografías de alta resolución tomadas desde un avión sin piloto (de una pequeña empresa privada japonesa) todo se puede recuperar. La situación esta bajo control. Dentro de algunas semanas o meses, solo hará falta un buen lavado y una buena puesta a punto y los habitantes podrán volver a sus casas. No invento nada. Leerlo vosotros mismos.
"
Lo peor ya ha pasado
....
Hemos encontrado algunos charcos de agua muy radiactivos debajo de la central, que podrían ser debidos a la resencia de pequeñas fugas debajo de las piscinas
... El combustible se había fundido parcialmente y había perdidas de refrigeración, que se podían gestionar fácilmente ....
Los ingenieros avanzan despacio y tiene razón en tomarse su tiempo. Además han conseguido alimentar los reactores en agua sin problemas ....
Antes de poder reinicializar todo el sistema
hay que verificar que todos los circuitos eléctricos, las bombas y el agua que se encuentra en las piscinas, pues puede estar llena de toda clase de basuras y de costra de sal. Esta verificación puede llevar varias semanas o incluso meses.
....
El iodo 131 es un radio-elemento de tiempo de vida bastante corto, y su radiactividad decrece de un factor 2 cada semana
.
Dentro de tres meses su nivel sera completamente secundario
y los habitantes podrán teóricamente volver
....
Una vez que el sistema de enfriamiento esté en marcha y que no haga falta poner agua en las piscinas, el trabajo no estará acabado. Tendrán que limpiar todo el sitio, quitar el combustible y poner la central al abrigo del viento
....
Comparen ahora al contenido de este articulo del periódico
Le Monde :
Fuente
:
http://www.independentwho.info/Presse_ecrite/11_03_26_LeMonde.fr_FR.pdf
Tokio, enviado por los corresponsales de este periódico
:
Desinformados por las autoridades, cada vez mas conscientes de la catástrofe en la que están, por una gran mayoría incapaces de evaluar la gravedad de la situación, los japoneses están muy inquietos y es para estarlo. Gracias a los testimonios de expertos nucleares difundidos en cadenas de televisión privadas o en los blogs, hoy ha emergido en la prensa la mano negra nauseabunda de este drama: lo que se llama de manera púdica el “lobby nuclear”.
Un medio rico y poderoso donde el centro neurálgico se encuentra en el Ministerio de Economía, Comercio e Industria (METI), que controla la política nuclear, y donde las ramificaciones incluyen la Federación de Compañías Eléctricas (FEPC), la Agencia de Seguridad Industrial y Nuclear (NISA), los grupos industriales que construyen centrales nucleares -Toshiba et Hitachi en cabeza – y los operadores.
Este lobby, que ve como antiguos altos funcionarios de ministerios y agencias ligadas a la actividad nuclear “trabajan” para compañías de electricidad, es un maestro en el arte de ocultar la información.
Financia importantes campañas de publicidad en la prensa y la televisión para asegurar que la energía derivada de lo nuclear es perfectamente segura.
La llegada al poder, en 2009, de una nueva mayoría política no ha modificado el panorama pues el Partido Demócrata (PDJ) se apoya sobre la poderosa confederación sindical Rengo, donde uno de los principales actores es la rama que reagrupa los trabajadores del sector energético, muy afín al nuclear. Esta colusión a gran escala entre la Alta Administración, los agentes de control, los constructores de centrales y los operadores hace callar los opositores al mismo tiempo que erradica cualquier pregunta o critica sobre lo nuclear.
No es por falta de pruebas – apuntaladas mediante documentos - de olvidos, de mentiras por omisión o puras falsificaciones. Estas acciones se tradujeron en 2002 en la acusación a diez compañías de electricidad de ocultar incidentes en los años 1970, fecha en la el nuclear comenzaba a entrar en actividad en el archipiélago japonés. La compañía de electricidad de Tokio (Tepco), propietaria y operadora de las centrales de Fukushima estaba en cabeza de lista.
Esta vez si hay testimonios - llamados a ser verificados y puestos en perspectiva, - de los antiguos empleados de Tepco. Sin embargo, por el momento, la información
bruta de estas revelaciones pone los pelos de punta. Si reflejan realmente la realidad de los hechos, parece ser que los operadores –
ciertamente
Tepco pero también
sus homólogos
–
han
dejado pasar la rentabilidad a corto plazo antes que los imperativos
de seguridad a largo plazo.
O en el mejor de los casos no han tenido suficientemente en cuenta el riesgo en un país
que cuenta con una gran actividad sísmica
y con tsunamis.
Las centrales de Fukushima fueron diseñadas para resistir a una ola de 5,5 metros tomando como referencia la ola que había golpeado Chile en 1956...
Los reactores resistieron el seísmo y se pararon de manera automática, pero el sistema de enfriado,
insuficientemente protegido
, dejaron de funcionar. Dos ingenieros de Toshiba que habían participado a la concepción de la central de Fukushima, y citados por el periódico Tokio Shimbun, estiman que se tomo “un limite de riesgo bajo” en el calculo de las previsiones.
Textualmente, el ministro de economía ha reconocido que “en cuanto la situación de crisis este controlada, deberemos examinar la gestión de Tepco”.
Ciertamente, pero entre tanto, cuantas víctimas habrá que enumerar ? Un antiguo ingeniero de Toshiba, que testifica de manera anónima, es mas directo : “Japón no esta confrontado a una catástrofe natural sino a una catástrofe provocada por el hombre”.
Un largo articulo publicado en el Wall Street Journal retoma los datos expuestos por Hidekatsu Yoshi, diputado comunista y antiguo ingeniero nuclear, que ha demostrado en un libro publicado en 2010 que se apoya sobre documentos de la NISA, que la central nuclear de Fukushima es la que ha conocido el mayor numero de incidentes en todo el Japón, de ellos un quincena de accidentes entre 2005 y 2009, y es donde sus empleados han estado mas expuestos a radiaciones en la ultima década. Así mismo se dice que se ha recurrido a sub contratantes, generalmente inexpertos, para el mantenimiento de las centrales, que pagan un fuerte tributo en la lucha contra la catástrofe.
La reacción tardía de Tepco esta también en entre dicho.
“Tepco se ha dado cuenta del peligro con demasiada lentitud”, a declarado un alto funcionario a la agencia de prensa Kyodo. En los dos primeros días después del seísmo y del tsunami, la preocupación por preservar el material parece que fue mas importante que la evaluación del riesgo que podría correr la población.
Los 8 empleados de Areva, empresa francesa líder mundial de la energía nuclear, que estaban presentes en el sitio en el momento del terremoto tomaron rápidamente la medida del peligro ya que fueron de los primeros en marcharse.
Areva nunca ha mostrado ningún temor sobre los riesgos que presentaban las centrales nucleares de su cliente Tepco
Philippe Mesmer et Philippe Pons
Podéis comparar estos dos artículos contradictorios. Además es fácil
procurarse grandes cantidades de información proveniente de informes oficiales japoneses. No las detallo aquí pues me llevaría
mucho tiempo y se pueden encontrar fácilmente en internet. Pero si piensan que la información que doy aquí está
“
orientada” pueden consultar dichos informes.
Todo el mundo puede darse cuenta de la cacofonía que se oye
de la catástrofe de Fukushima. Al mismo tiempo que escuchamos informaciones tranquilizadoras (como las del IRSN que acaban por recordar de manera extraña las del profesor Pellerin, en 1986, a propósito del comportamiento de la nube radiactiva de Chernobil) como que “las dosis no sobrepasan...etc”, leemos que la Autoridad de la Seguridad Nuclear Japonesa ha incrementado la gravedad del suceso
al nivel 7
, o sea cuantitativamente comparable al de Chernobil.
S e ha aumentado la zona de exclusión alrededor de la central de 20 a 30 km. El nivel de radiactividad que reina alrededor de las instalaciones hacen que el trabajo sea cada vez mas difícil. Una estrategia basada en la utilización de robots hubiera debido ponerse en marcha inmediatamente. Falta de previsión por lo mas singular en un país que veíamos puntero en este dominio.
Resulta difícil analizar el comportamiento de la población japonesa. La regla general es la ausencia de reacciones individuales, la imposibilidad de designar un individuo o un grupo de individuos como responsables. Los japoneses se deben “al grupo”. Durante muchos años hemos estado habituados a la sumisión de los empleados de las empresas, como si los miembros de un cuerpo social prefieren ignorar el comportamiento patológico de “su cabeza”. Ha venido el momento de tomar consciencia de una realidad. El “plan nuclear japonés” ha sido gestionado bajo una óptica de beneficio, y no con el objetivo de responder a las necesidades de su población
Documento sobre este tema, en ingles
S e han conjugado todas incompetencias posibles, se han cometido toda clase de irregularidades, se han mentido. El pueblo japonés no parece capaz de designar responsabilidades oligárquicas, prefiere vivir en un clima de responsabilidad colectiva. Y sobre todo
una ausencia total de revuelta
.
En Tokio, una manifestación "antinuclear" ha reunido... mil personas.
Fatalismo y resignación
: estas dos palabras resumen el comportamiento de los Japoneses.
http://www.liberation.fr/economie/01012331339-a-iwaki-sous-la-menace-de-l-atome
El
parque nuclear japonés, cuya utilización querríamos prolongar, a falta de solución de recambio, es imposible de mejorar. No se sabe como desmantelar las instalaciones nucleares (por cierto, tanto las suyas como las nuestras). No se sabe que hacer con los desechos acumulados durante decenios en estas “piscinas”. La tercera economía mundial vive una crisis mayor, cantando el credo del liberalismo “retorno a la inversión a corto plazo”. El coste de la “reconstrucción” oculta el problema de las opciones económicas. Lo impensable ha llegado, justamente cuando nos negamos a pensar en que algo así podría llegar, y que no se había previsto nada a este respecto, por ejemplo la utilización de robots blindados (solo hace falta blindar con plomo las partes sensibles de los aparatos, esencialmente su electrónica).
E l comportamiento de los políticos japoneses, de los industriales y aun mas el de la población, evoca a un ser humano que, descubriéndose portador de una enfermedad grave, prefiere no verla, de mentirse a si mismo, pensar que las cosas llegaran a arreglarse por si mismas y que sobre todo no toma resoluciones drásticas en la medida de la gravedad de la situación.
Actualmente no se sabe si el reactor numero 3, cargado de MOX, esta magnifica invención francesa, que equipa veinte de nuestros reactores y que contiene 7% de … plutonio, no se va a poner a emitir substancias de una peligrosidad sin igual a la atmósfera.
14 de Abril 2011:
Un articulo de Christophe Perrais, en Agoravox (en francés)
El MOX y
el dinero del MOX
13 de Abril
:
La cadena japonesa NHK comunica que la temperatura en la piscina del reactor numero 4, que contiene algunas toneladas de “combustible de uso”, aumenta, y ahora alcanza los
90°C. Estos elementos están bajo 2 metros de agua (en vez de los 5 metros habituales). Si este nivel viniera a descender, y que tendría por consecuencia estos elementos no estuvieran enfriados, podría esperarse una contaminación en la atmósfera de desechos radiactivos. Este aumento
de la temperatura revela que los ensamblajes están activados.
Fuente
:
http://www3.nhk.or.jp/daily/english/13_35.html
13 de Abril
:
TEPCO intenta asegurar a la población diciendo “que la mayor parte de estos ensamblajes (que han estado a altas temperaturas cuando las piscinas se quedaron sin agua), “no han sido dañados”
Fuente
:
http://www3.nhk.or.jp/daily/english/13_37.html
L a verdad es que no tienen
ni idea de la amplitud de los daños.
E n algunas regiones fuertemente tocadas por el seísmo y sus replicas, se han dado casos de alteración profunda del suelo llegando hasta la aparición de la napa freática en la superficie. Este curioso fenómeno lleva consigo la “licuefacción y fractura del suelo”. La población mira esto con gran emoción.
Vidéo
:
http://fr.wikipedia.org/wiki/Liqu%C3%A9faction_du_sol
http://www.youtube.com/watch?v=Wi-ka8fhrhQ&feature=related.
H e visto que Nicolas Hulot (periodista ecológico francés) había decidido presentarse a las elecciones presidenciales y que buscaba ser investido por
el movimiento Europa Ecológica.
Figura faro del periodismo mediático, Hulot podría aportar un cambio a la política francesa. Sin embargo haría falta que los ecologistas comprendan que es imposible “lanzar proyectos sobre las energías renovables que sean rentables con respecto al retorno de la inversión”
L a envergadura de tales proyectos sobrepasa totalmente las capacidad de inversión de la empresa privada y de su imperativo de ganancia a corto plazo.
Estos proyectos deben de tomar la forma de
GRANDES TRABAJOS
dotados de una financiación masiva por parte del Estado, y asegurando su empleo inmediato.
Esto no significa reemplazar la energía
nuclear “progresivamente”, en algunas décadas, si no plantearse
el reemplazamiento de la energía nuclear y de las energías fósiles en menos de diez años. Quizás cinco. Para todos los países desarrollados las necesidades energéticas se cifran en decenas de miles de megawatios. Las soluciones, evocadas en el articulo que va a ser publicado en el numero de Mayo 2011 de la revista Nexus (16 paginas), serian entre otras, el desarrollo de de un inmenso proyecto solar off shore, sobre barcas que una vez ensambladas constituirían verdaderas islas de cemento de decenas y mas tarde centenas de kilómetros cuadrados.
Evidentemente, y a corto plazo, no se podría comparar el precio del kilowatio/hora con los costos actuales. De hecho si razonamos en términos de presupuesto, esta operación a escala planetaria representaría una mobilizacion de capitales, de recursos humanos y de materias primas equivalente al coste de una tercera guerra mundial.
Una " Guerra Ecológica ", la primera, del hombre contra su avaricia y sus disparates
La pregunta que hay que hacerse
:
Cuanto cuesta una vida ?
(seguirá...) 11 de abril 2011 :
Algunos lectores se habrán
sorprendido de ver que esta pagina cambia de titulo conforme pasan las semanas. Inicialmente la había puesto como titulo “ Hay que salir de este nuclear “ pues entonces tenia todavía la esperanza que las tecnologías punteras pudieran traer soluciones, como la fusión sin neutrones 11
Boro
- 1
Hidrogeno. Esta tecnología representa un avance fantástico realizado en 2006 por el equipo de Chris Deeney del Laboratorio de Sandia, Nuevo México. Este trabajo fue posteriormente analizado por el ingles Malcom Haines, un pionero en materia de Física de Plasmas. El articulo, publicado en 2006 por la revista Physical Review Letters, tenia como titulo “Over two billion degrees” (mas de dos mil millones de grados ». Inmediatamente me puse a trabajar con este articulo y unos meses después publique un análisis bastante detallado del articulo.
E n Septiembre de 2008 asistí a un Coloquio en Vilnius (Lituania) que trataba sobre la altas potencias pulsadas donde tuve una larga conversación con Keith Matzen, responsable de la maquina Z, y donde el resultado publicado en Physical Review Letters había sido obtenido. A la maquina Z le siguió la maquina ZR (Z “refurbished”) que trabaja con corrientes del orden de 18 millones de amperios. Mi sorpresa fue mayúscula al oir de la parte de Matzen, y de su ayudante Mac Kee, que la susodicha publicación era falsa y que Haines se había equivocado al analizar los espectros.
Por que Matzen no había publicado un correctivo ? “Por no desacreditar mas a Haines”
Quien se va a creer este cuento ?
Pregunté a Gerold Yonas, director científico de los Laboratorios Sandia (que había conocido personalmente en 1976 cuando visite el laboratorio) que me respondió “estoy preocupado por esta situación. Voy a pedir a Matzen que publique una corrección”.
Que hasta la fecha no se ha hecho.
E n Octubre de 2008, Sytgar, que debía presentar los resultados de la maquina ZR en el Coloquio de Corea, y donde yo estaba presente, dijo que no podía venir. El pretexto: “su padre estaba muy enfermo”. Sin embargo y después de preguntar a los organizadores, comprobé no se había ni inscrito al Coloquio. Curioso para alguien que, en medio de 18 firmantes de la comunicación, debía presentar los resultados en el coloquio internacional mas importante sobre la maquinas Z.
Después de que Oliver, de Sandia, hubiera dicho al presidente de la sesión que Sytgar no iba a venir y que este declarase por terminada la sesión, Oliver vino rápidamente a mi y me dijo que tenia que dejar de decir sandeces, que Haines se había equivocado y punto. Preguntado el porque y en donde se había equivocado, Oliver me dijo que Sandia “publicara una corrección en 2011”.
O s apuesto lo que queráis a que este correctivo no aparecerá nunca. Haines no se ha equivocado ni en el análisis de los datos experimentales ni en sus cálculos. Es imposible negar estos dos aspectos, imposible de dar argumentos científicos que puedan destruir esta afirmación.
Yentonces ?
Los Americanos desinforman, pues este resultado no hubiera debido ser publicado. Si la fusión nuclear que no contamina (da átomos de Helio como “ceniza” de la combustión) representa una esperanza fantástica para la humanidad. Pero es también la llave para las nuevas bombas “de fusión pura”. La reacción de fusión pueden iniciarse mediante un compresor MHD (Magneto Hidro Dinamico) y no mediante una bomba A (o de fisión) que ademas no se pueden miniaturizar a causa del problema de la masa critica, que impone un limite inferior al proceso de fisión, y que se logra mediante explosiones de varias centenas de toneladas de TNT.
Estos compresores fueron inventados por los rusos, en los a
ñ
os cincuenta. Explico todo esto en mi sitio (&&& pondré los lazos, pues he quemado un disco duro).
E n el viaje que hice a Brighton en enero de 2001 me encontré con unos americanos que trabajaban sobre los “black programs”. Me dejaron totalmente alucinados pues la única cosa que les había interesado en el expediente ovni era la posibilidad de concebir armas nuevas a partir de conceptos nuevos: torpedos MHD hiperveloces, aviones hipersónicos dotados de una entrada de aire “MHD controlled”.
E n aquella época, el choque fue violento. Pero después de este suceso de fusión aneutronica y de su orientación inmediata hacia las aplicaciones militares, no me hago ilusiones. Estas bombas pueden ser miniaturizadas. Y por tanto …. se pueden utilizar. Ademas si se opta por un formula Boro-Hidrogeno, se obtiene una … “bomba verde”.
Esto me da asco y me deprime.
Voy a ir mas lejos. Los científicos actuales no tienen ninguna conciencia. Se les compra por un mendrugo de pan. Me acuerdo de un numero del Correo del CNRS donde Charpentier, entonces Director del Departamento “Ciencias Físicas para el Ingeniero”, escribía : “el ejercito no dispone de suficientes contratos de investigación para poder satisfacer lo que piden los investigadores”.
Descubrimos las técnicas de manipulación genética ? Después de una moratoria que no duro mucho, aquí tenemos los OGM. Los investigadores ponen a punto medicamentos basados en “nuevas moléculas”, patentadas, por supuesto. La organización Mundial de la Sanidad lanza una campa
ña
de vacunación que ha tenido como consecuencia que las personas vacunadas contraigan enfermedades. La industria agro-alimentaria mezcla aditivos a nuestra comida que hacen que nuestra salud se degrade. La investigación agrícola cierra los ojos a la motivación inmunda de los vendedores de abonos y de semillas estériles.
Los ingenieros politécnicos del “Cuerpo de Minas” han creado en Francia un imperio del átomo. Pueden leer el informe interno
informe interno difundido por AREVA, que analiza “el impacto de los sucesos de Fukushima sobre el mercado del eletro-nuclear”.
Pronto tendremos desechos nucleares en los materiales de construcción, en los envases, etc.
Yen el domino científico ? Nada, desde hace décadas. Los físicos teóricos tricotan calcetines para el invierno con las supercuerdas. En el colisionador de hadrones del CERN de Ginebra (LHC), los cazadores de bosones de Higgs vuelven con la cola entre las piernas. En Carache, los nucleocratas nos prometen el “Sol en probeta”, después de haber lanzado un proyecto de 1,5 billones (10
6 ) de euros (ITER), en medio de una niebla tecnológica, que les garantiza una carrera científica en un país absurdo, al termino de la cual podrán decir “ah, nos hemos equivocado”.
Quizás pidan perdón, como los tecnocratas japoneses, a una sociedad que paga el precio de su inconsciencia y de su irresponsabilidad.
L a prensa, los medios de comunicación ? Están bajo control, o ciegos o sordos. Consagran artículos a las “call girls”, prostitutas alzadas por los medios de comunicación al estrellato. Por que no hacer de estas chicas ministros, ya que tenemos ministros que se prostituyen todos los días ?
La filosofía ? Bernard Henry-Ley ha inventado el pensamiento desechable, como una botella vacía. En estos tiempos donde la metafísica esta en crisis, la filosofía de café se porta maravillosamente.
Conjuntamente con algunos amigos ingenieros y técnicos, estamos escribiendo un articulo sobre la explotación de las energías renovables. Avanza bien. Al lado de esto, es evidente que hay que terminar con la producción de energía nuclear basada en reactores, pues se ha convertido en una locura asesina. Hay que exigir que esta decisión sea tomada ya. Solo los pueblos, y no sus representantes corrompidos podrán formular esta exigencia, a condición que podamos aportar un “plan B”, una vía de salida, que no tenga relación con los proyectos bancales de nuestros ecologistas decadentes.
Hay que pedir la parada inmediata del “reciclaje de los residuos nucleares”, en las instalaciones de la Hague que tiene como objetivo la recuperación del uranio y del plutonio residual presente en las mezclas de “combustible utilizado”. Hay que parar inmediatamente la producción de MOX, combustible para centrales nucleares que contiene un 7% de la substancia mas peligrosa inventada por el hombre : el plutonio. Los franceses utilizan el MOX en 20 de sus 58 reactores nucleares. Hay que parar este desbarajuste que es el proyecto ITER. Hay que dejar de dárselas con los misiles nucleares, esgrimidos como fuerza de disuasión. Hay que enterrar definitivamente esos proyectos imbéciles como los llamados reactores de cuarta generación. Los sobregeneradores, a base de sodio o plomo fundido, son proyectos suicidas.
Hay que consagrar dinero, energía, creatividad a proyectos que mejoren las condiciones de vida del ser humano, en vez de la degradar sin parar. Para todo esto hay que invertir mucho dinero, mucha energía y mucha creatividad. Curiosamente sobre este ultimo punto no son las ideas las que faltan.
Hay que denunciar el lujo, alabar la sobriedad de la vida y no extasiarse con los mas ricos, los mas potentes, ni adorar vellocinos de oro ni dejarse embrutecer por sus propósitos vacíos. Hay que perseguir a esos vanidosos imbéciles que andan en carrozas, que construyen Torres de Babel de 800 metros, o pistas de esquí en pleno desierto, refrigeradas a base de oro negro.
Como no asombrarse que tantas personas desfavorecidas o despistadas se vuelvan hacia las ideologías viejas de varios siglos cuando el único espectáculo que les ofrecemos es el de nuestra violencia, el de nuestra iniquidad y el de nuestros desordenes.
4 avril 2011 : Jonhatan Bellocine entreprend la traduction de cette page en anglais
Actualización
del 20 de marzo 2011
Actualización
del 27 de marzo 2011. Los informes del IRSN del 25 marzo
3 avril 2011 : La muerte bajo contrat
o
Los accidentes solo podían ser debidos a errores humanos. Esto es lo que nos han dicho. Pandilla de mentirosos !
9 avril : la película premonitora de Kurosawa
9 avril 2011 : El cinismo vertiginoso de AREVA
Estoy montando talleres de traducción benévola para paginas como esta !
12 avril 2011 :
Source :
Une interview de Thierry Charles, directeur de l'Institut de Radioprotection et de sûreté Nucléaire français ( IRSN), menée pour le Monde par le journaliste Antoine Bouthier :
Depuis le 11 mars, le Japon est embourbé dans une crise nucléaire sans précédent.
L'Institut de radioprotection et de sûreté nucléaire (IRSN) estime aujourd'hui que le "pire est passé" mais qu'il faudra encore "des semaines, voire des mois" avant que la situation soit stabilisée à la centrale.
Quand avez-vous compris à quel point cet accident était sérieux ?
Nous avons commencé à nous inquiéter dès la première explosion [24 heures après le séisme]. Au départ, nous envisagions un scénario à la Three Mile Island.
Le combustible avait fondu partiellement et l'on assistait à des pertes de refroidissement, facilement gérables (...).
Mais lorsque nous avons vu l'explosion, nous savions qu'il y avait de l'hydrogène dans la cuve et que les conséquences pouvaient être très graves.
Comment estimez-vous la situation à présent ?
Depuis dix jours, la situation est à peu près stabilisée.
Les ingénieurs parviennent à refroidir les réacteurs en continu avec de l'eau douce.
On a retrouvé des flaques très radioactives sous la centrale, ce qui pourrait être dû à de petites fuites sous les cuves
(?...).
Mais il y a une couche de huit mètres de béton sous le réacteur, elle même construite sur de la roche. Il y a désormais très peu de chance que le magma commence à s'enfoncer dans le sol. Par ailleurs, l'enceinte de confinement est remplie d'azote, c'est bien. Cela va permettre d'éviter la formation d'hydrogène et minimiser les risques d'explosion.
Le pire est passé,
mais ce n'est que le début de la conquête. La situation sera complètement gérée lorsque le système de refroidissement fonctionnera de nouveau.
Les ingénieurs avancent doucement et ils ont raison de prendre leur temps. D'autant plus qu'ils arrivent à alimenter les réacteurs en eau sans problème
(?...).
Avant de remettre le système en route
(???)
,
il faut vérifier tous les circuits électriques, les pompes et l'eau qui se trouve dans les cuves, qui peut contenir des débris et des croûtes de sel. Cela peut prendre des semaines, voire des mois.
Pourquoi la zone d'exclusion a-t-elle été élargie ?
Elle a été élargie à 30 km. Cela correspond à la zone post-accidentelle, où l'on observe des dépôts de radioactivité au sol. Nous pensons que c'est une mesure raisonnable. L'iode 131 est un radioélément à vie assez courte, elle décroît d'un facteur 2 chaque semaine.
Dans trois mois, son niveau sera complètement secondaire et les habitants pourront théoriquement revenir.
(donc, la pollution n'est liée qu'à des tradionucléides à faible durée de vie)
Que pensez-vous de la gestion de Tepco ?
Il faut se mettre à leur place. Ils venaient de subir une énorme catastrophe naturelle où ils avaient potentiellement perdu des membres de leur famille lorsqu'ils ont dû faire face à une situation nucléaire inédite, avec plusieurs réacteurs endommagés en même temps.
Leur principale erreur, c'est d'avoir tout misé sur le refroidissement des cœurs et d'avoir négligé les piscines de combustible au début de la crise.
Avec plus de recul, on pourra analyser comment ils auraient dû réagir idéalement
(...).
Comment les autorités vont-elles mettre la centrale hors-service ?
Une fois le système de refroidissement rétabli, lorsqu'il n'y aura plus besoin de rajouter de l'eau en permanence dans les cuves, le travail sera loin d'être terminé. Il faudra qu'ils nettoient tout le site, enlèvent le combustible et mettent la centrale à l'abri du vent.
Quand on voit les photos du site, où plusieurs réacteurs ne sont que des enchevêtrements de ferraille et de béton, je serais heureux que monsieur Thierry Charles nous explique comment les Japonais vont s'y prendre pour "nettoyer le site" et "enlever le combustible, des coeurs et des piscines". Comme y accéder ??
Ils doivent encore réfléchir à la bonne stratégie, qui sera différente de Tchernobyl, où ils ont dû construire un sarcophage.
Donc, la mise sous sarcophage ne s'impose pas ?
Ici, le réacteur n'est pas à ciel ouvert. Par ailleurs, nous ne sommes pas à l'abri d'une nouvelle secousse sismique. Nous n'écartons pas la possibilité de soubresauts ou de nouveaux rejets radioactifs dans l'atmosphère.
Antoine Bouthier
Simple commentaire :
voici les photographies du canon à béton à fort débit, loué aux Américains (Société Putzmeister) par les Japonais, qu'on est en train de charger, sur la côte ouest des Etats-Unis, dans un avion cargo géant Antonov 22, pour que ce matériel soit acheminé au Japon.
Le super canon à béton de la société Putzmeister, chargé dans un Antonov 22 russe
Observez, à droite, l'orifice rectangulaire où on déverse le béton, amené par une "toupie"
Ces pompes à béton sont devenues des objets extrêmement communs dans le monde entier et permettent à des ouvriers d'opérer des coulées dans des endroits souvent difficilement accessible. Au moment où j'écris ces lignes, une pompe de ce genre est à l'oeuvre à quelques centaines de mètres de chez moi (Pertuis).
Un pompe à béton au travail à Pertuis, le 11/4/2011, Société Cemex
Diamètre de la trompe d'injection de cette "mini-pompe" : 12 cm. Le déversement s'effectue par noria de toupies de 8 mètres cubes.
La même, vue de l'arrière
Zdjęcie zbliżone na otwór, przez który turbina wypuszcza ładunek
Maszyna ogromna, załadowana na pokładzie samolotu wojskowego rosyjskiego, wydaje się początkowo nie nadawać się do podawania wody. Aby to zrobić, trzeba całkowicie zmienić tylną część pojazdu, myślę. Uważam, że średnica jego rury wypuszczającej wynosi 25 cm, a przepływ 60 litrów na sekundę. Do sprawdzenia.
Na podstawie tych zdjęć pojawia się pytanie: Czy Japończycy przygotowują się do zasypania reaktorów dziesiątkami tysięcy metrów sześciennych betonu?
Problem nie jest prosty. W Czernobylu jądro, nagle weszło w krytyczność (z powodu "zatrucia ksenonem), przekształciło dużą ilość wody chłodzącej w wodór i tlen. Ponad tysiąc stopni, ten związek, pochodzący z rozkładu cząsteczek wody, nie może się ponownie złożyć w cząsteczki pary wodnej. Gdy temperatura spadnie, możliwa jest bardzo szybka rekompozycja i ten "stechiometryczny" związek przekształca się w potężny wybuch. Zjawisko polega więc na pobraniu wody, przekazaniu jej energii, przez "określony czas" (minuty? dziesiątki minut?), aby stworzyć potężny wybuch, który zwróci tę energię w milisekundzie. W Czernobylu moc wybuchu była wystarczająca, aby wyrzucić 12-tonową płytę betonową, pokrywającą reaktor, na dziesiątki metrów w górę. Wyrzuciła się i spadła pod kątem 45 stopni, zniszczyła dużą ilość grafitu w stanie stałym, używanego jako moderator.
Reaktory Fukushima były wszystkie pokryte podobną płyta. Co z tą z reaktora numer 3?
Jądro zaczęło utrzymywać spalanie grafitu w powietrzu, a 25 strażaków, którzy próbowali bezskutecznie zatrzymać ten ogień za pomocą wodnych wózków, zostało promieniowane i wszystkie zmarły w ciągu kilku dni, które nastąpiły. Zmagali się z tym, co uważali za zwykły pożar, bez żadnego sprzętu ochronnego.
Gdy się spalał, grafit unosił radioaktywne elementy na wysokość. Stawał się sam bardzo radioaktywny. Zatem rosyjscy priorytetem było zatrzymanie tego ognia za wszelką cenę. Trzeba było zasypanie otworu o średnicy 10 metrów, przez który można było zobaczyć jądro reaktora, utrzymujące spalanie grafitu. Nie można tego zrobić pompami betonowymi. Rosjanie poświęcili 600 załóg helikopterów, które wylali, z wysokości 200 metrów nad tą ogromną dziurą, tysiące ton piasku, bora i nawet ołowiu (który zaczęł ponownie uczestniczyć w zanieczyszczeniu powietrza). Wszyscy tacy piloci i mechanicy zmarli z powodu otrzymanych dawek. Ale w sytuacji nagłej nie było innej opcji.
Gdy jądro zostało pokryte, jego temperatura wzrosła, a Rosjanie zmagali się z nowym problemem. To jądro atakowało beton i mogło wejść w kontakt z inną dużą masą wody, zgromadzoną w piwnicy, pochodzącą z próby przeprowadzonej przez nieszczęsnych strażaków, która mogła z kolei przekształcić się w wybuch i wyrzucić fragmenty stopionego jądra nie na setki metrów, ale na dziesiątki kilometrów, a może nawet więcej. Wciąż trwają dyskusje, co mogłoby się wtedy wydarzyć. Ale wszyscy eksperci zgadzają się, że ten drugi wybuch mógłby uczynić dużą część Europy po prostu niezamieszkałą!
Rosjanie poświęcili kolejną setkę ludzi, strażaków, by wylać tę wodę. Ale po tym, gdy zbliżyli się przez tunele i wykroili otwór za pomocą palnika, zauważyli, że magmowy korium, po wypełnieniu tej sali, miało wystarczającą temperaturę, aby atakować kolejną warstwę betonu, ostatnią barierę wobec wód podziemnych, w komunikacji z rzeką Pripyat, dopływem Dniepru, który wpada do zamkniętego morza, Morza Czarnego....
Kopalnicy, przylecieli samolotem, wykopały tunel o długości 140 metrów w miękkim gruncie, w tempie 13 metrów dziennie i przy temperaturze 50 stopni. Następnie, pod reaktorem, przygotowali płyty o wymiarach 30 x 30 metrów, które zatrzymały spływ magmy.
W końcu inżynierowie stworzyli ogromny i drogi sarkofag, mieszający mocne belki stalowe, beton i ołów, o szacowanej trzydziestoletniej trwałości. Obecnie trwają działania w celu zebrania odpowiednich środków, by pokryć ten sarkofag strukturą w kształcie kopuły, całkowicie metalową, której trwałość szacuje się na wiek.
Jeśli Japończycy zdecydują się na "zakrycie sarkofagiem", jak by postępowali? Trzeba rozważyć całkowite zasypanie reaktorów masą betonu (50 000 metrów sześciennych?). Jak zbroić ten beton i zapobiec jego pękaniu pod wpływem termicznych napięć? To, co udało mi się znaleźć, to tylko liczba dotycząca przepływu tych ogromnych pomp: 200 metrów sześciennych na godzinę.
Dalej kontynuuję ten tekst, reprodukując raport oficjalnej komisji japońskiej z dnia 4 kwietnia, który przyznaje, że nikt nie zna wysokości wody w zbiornikach; temperatury zbiorników stalowych i stanu tych różnych barier izolacyjnych. Wskaźniki (pochodzące z analizy zanieczyszczonych wód używanych do chłodzenia i ich izotopowych ilości) wskazują, że korium rozprzestrzeniło się w objętościach znajdujących się pod zbiornikami niektórych reaktorów. W jakiej ilości? Gdzie? Nikt tego nie wie.
Dyrektor Instytutu Ochrony Radiologicznej i Bezpieczeństwa Jądrowego we Francji, pan Thierry Charles, wykazując spokojny optymizm i racjonalność, nie ulegając emocjom, wydaje się mieć dostęp do informacji, których japońscy oficjalni nie posiadają. Jeśli tak, byłoby bardzo ważne, aby je przekazał.
8 kwietnia 2011-A
: Niezwykła jasność w centrum reaktora nr 3 w Fukushima:
To zdjęcie satelitarne reaktorów zostało wykonane 4 kwietnia 2011 roku.
W kolorze niebieskim liczby różnych reaktorów. Wielkość cieni wskazuje, że zdjęcie zostało wykonane w południe.
Szczegóły reaktora numer 3:
Niezwykła jasność wskazana strzałką. Czy to kolejny Czernobyl w przygotowaniu ???
Pytanie pomocnicze:
Czy widzicie ciężarówki, a także ogromną ilość techników i inżynierów gromadzących się wokół czterech reaktorów?
8 kwietnia 2011-B :
Nieco wcześniej donosiliśmy, że sąsiadujące z Fukushimą elektrownie jądrowe, Onagawa i Tokai, zainstalowane również przy morzu, z niewystarczającymi systemami antysmicznymi, również doznały wpływu trzęsienia ziemi i tsunami z 11 marca. 13 marca elektrownia Tokai, po awarii systemu chłodzenia, musiała użyć systemu pomocniczego (źródło). Mniej niż miesiąc po trzęsieniu o sile 9, 11 marca, nowe trzęsienie o sile 7,4 miało miejsce na uskokach położonych na północy Japonii. Elektrownia Onagawa została uszkodzona i stwierdzono obecność wycieków w basenach przechowywania paliw jądrowych. Pamiętajmy, że te baseny zawierają wszystkie promieniujące pozostałości działalności elektrowni jądrowej, czasem bardzo wysokiej intensywności promieniowania, oraz użyte paliwa jądrowe. Choć systemy pomocnicze pozwalają utrzymać poziom wody w basenie i zapobiec znacznemu wzrostowi temperatury tych odpadów, rozprzestrzenianie się wody na zewnątrz basenu stanowi źródło zanieczyszczenia jądrowego Pacyfiku i jego wybrzeży.
Istnieje sposób na osłabienie skutków trzęsienia w budynku "kompaktowym", który nie jest wieżą. Kluczem jest wykonanie znacznych prac przygotowawczych na terenie, na którym będzie zbudowany budynek. W ten sposób, teren warstwowy, podobny do "ciasta warstwowego", z kolejnymi warstwami różnej natury, powoduje silne osłabienie poziomych przesunięć charakterystycznych dla trzęsienia ziemi.
8 kwietnia 2011-C :
Oto kilka zdjęć, które pozwalają zrozumieć, co dzieje się w Fukushimie. W dniach następujących po trzęsieniu, inżynierowie zauważyli pojawienie się znacznej szczeliny w zbiorniku znajdującym się w bezpośrednim kontakcie z wodą z portu i połączonym z reaktorem numer 2.
Tutaj zidentyfikowano wyciek wody promieniotwórczej do morza.
Widok na szczelinę spowodowaną trzęsieniem. W tle studnie.
Widok w dół w studni z szczeliną. Na dnie widzimy kable elektryczne.
Studnia została wypełniona cementem, nadzieją, że zasypie szczeliny w studni.
Kliknij w ten link i możesz pobrać wersję angielską raportu wydanego przez METI (Ministerstwo Gospodarki, Handlu i Przemysłu) z dnia 6 kwietnia 2011 roku, który nosi tytuł "Nuklearna nagłość w Japonii".
Oficjalny raport rządu japońskiego z 6 kwietnia 2011 roku
Strona 17
możemy stwierdzić, że obieg wody chłodzącej parę, która przepływa przez turbiny i przez jądro różnych jednostek, nadal biegnie równolegle do brzegu morza (patrz rysunek poniżej):
Zdaje się, że...
Oficjalny japoński raport z 4 kwietnia 2011 roku: przyczyna szkód
Japończycy nie uwzględnili w swoich przewidywaniach, że fala może przekroczyć wysokość 10 metrów. Bardzo prawdopodobne, że instalacje silników diesla zostały zalane po przejściu fali.
Japończycy prosią o pomoc Amerykanów, którzy dostarczają łódź, która pozwala na przewóz wody słodkiej na miejsce:
Amerykańska łódź wypełniona wodą słodką, popychana
Przybycie remorkera amerykańskiego i łodzi z wodą słodką, aby zaopatrzyć samochody strażackie: 31 marca 2011 roku
Japończycy prosią o pomoc Rosjan i proszą ich, by wysłali ich specjalistyczną jednostkę pływającą do oczyszczania ścieków, która wydobywa radioaktywne składniki za pomocą środków chemicznych. Pojemność oczyszczania: 35 metrów sześciennych dziennie, 7000 rocznie.
7 kwietnia 2011
: Sprawy zaczynają być bardziej jasne. Mimo że
AREVA rozsyła plik PDF
, w którym mówi, że jedyną przyczyną wybuchu reaktorów jest wybuch wodoru w pomieszczeniu na górnym piętrze (co miało miejsce w jednostce numer 1, zdjęcie po lewej stronie), nawet Japończycy, mimo cenzury i podejrzanych milczenia ich (nie)odpowiedzialnych, zaczynają mówić, że wybuchy reaktorów 1 i 3 miały fundamentalnie różne źródło. Wybuch reaktora numer 3 (zdjęcie po prawej stronie) mógł być spowodowany początkiem krytyczności lub co najmniej wybuchem z niższych pięter.
Dwa wybuchy o zupełnie różnych punktach początkowych
Wybuch reaktora 3 przeciera raport wydany przez AREVA
Czytelnik mieszkający w Japonii podał mi informację o istnieniu strony internetowej, niestety w języku angielskim, która przedstawia nieprawdopodobną nieobowiązkowość japońskich władz nuklearnych w zarządzaniu ich parkiem reaktorów przez ostatnie trzydzieści lat (aż do takiego stopnia, że TEMCO nie znalazł firmy ubezpieczeniowej gotowej zabezpieczyć instalacje w Fukushimie!).
Trzydzieści lat oszustw i kłamstw!
http://fukushimaleaks.wordpress.com
5 kwietnia 2011 :
Sprawy pogarszają się z dnia na dzień w Japonii. Istnieją znaczne wycieki wody silnie promieniotwórczej do Pacyfiku, a próby zasypania tych wycieków okazały się bezskuteczne. Woda promieniotwórcza wycieka z jednostki numer 2 i nieodwołalnie wlewa się do oceanu. Japoński rząd poprosił o pomoc Rosjan, którzy mieli podobne problemy z wyciekami cieczy promieniotwórczej z reaktorów podwodnych zatopionych w Morzu Bałtyckim. Gdy inżynierowie z Toshiba skontaktowali się ze mną (mój dokument czytany w Japonii), poleciłem im, by skontaktowali się z ich rosyjskimi odpowiednikami, ponieważ oczywiste było podobieństwo między tymi dwoma wypadkami.
Zdjęcia lotnicze są dowodem na rozmiar problemu. W "basenach" przechowywane są paliwa jądrowe odpowiadające dziesiątkom lat działania, w tempie jednej wymiany rocznie (...). Trzęsienie ziemi rozwarstwiło niektóre z tych basenów, które tracą wodę, a próby zasypania szczelin, za pomocą nieskutecznych i nieodpowiednich środków, nie zadziałały. W zasadzie można by opróżnić te baseny i naprawić szczeliny, ale w tym przypadku temperatura wewnątrz wzrosłaby krytycznie. Pamiętam, że w podziemnym rzeku Port-Miou (który wypływa na wschód od Marsylii do zatoki o tej samej nazwie), gdzie pływałem pod wodą, próbowaliśmy zablokować wodę morską za pomocą specjalnego cementu o niskiej gęstości, który mógł zastygnąć w wodzie. Poproszono mnie, bym przygotował rysunki muru przeciwpowodziowego, na miejscu, w towarzystwie Bernarda Zappoliego, wtedy młodego studenta z Marsylii (patrz skandal Cnes-Toulouse, wraz z jego wspólnikiem z École Polytechnique Alain Esterle). Zappoli, który poprosił o spływ ze mną, wspiął się na powierzchnię, martwy z lęku z tej wyprawy podwodnej.
W poniedziałek 4 kwietnia Japończycy zaczęli wypuszczać około 11 500 ton silnie zanieczyszczonej wody (która była przechowywana w dużym basenie wypełnionym do krawędzi !!) bezpośrednio do morza, "prosząc o przebaczenie sąsiadom miejscowości przyłączonej do elektrowni jądrowej". Wiedząc, że w końcu trzeba się pozbyć tej zanieczyszczonej wody, lepiej byłoby przewieźć ją łodziami, które następnie trzeba było zatopić, ponieważ również byłyby zanieczyszczone. Nie trzeba ich popychać: stary, mały tankowiec byłby wystarczający do przewożenia 11 500 ton zanieczyszczonej wody. Tankowiec byłby kierowany z kajuty sterowej chronionej płytkami ołowiu. Gdyby statek był w głębokich wodach, statek zostałby zatopiony, a załoga przetransportowana helikopterem. Zanieczyszczona woda zostałaby uwięziona w zbiornikach statku i stopniowo zmieszana z wodą morską, gdyby kadłub i zbiorniki uległy uszkodzeniom.
To, że japońscy inżynierowie zarządzający tą kryzysem nie pomyśleli o tej alternatywie, dowodzi ich braku wyobraźni, niekompetencji i niezdolności do radzenia sobie z tą sytuacją. Można powiedzieć, że wszystkie ich działania są warunkowane wpływem, jaki mogłyby mieć na społeczeństwo, zarówno na własną populację, jak i na spojrzenie całego świata. Obraz Japonii, kraju wysokiej technologii, jest w niebezpieczeństwie. Przywieźcie tankowiec blisko miejsca, by pompujcie zanieczyszczoną wodę, mogłoby to mieć katastrofalny skutek, zwłaszcza jeśli ogłoszono, że wkrótce statek zostanie zatopiony, a załoga musiałaby go przewieźć w ostatnim podróży chronioną płytkami ołowiu.
Sytuacja wygląda bardzo źle. Japońskie służby meteorologiczne podlegają presji, by nie udostępniać informacji, jeśli wiatry skierują radioaktywną chmurę w kierunku dużych miast "aby nie wywołać paniki wśród ludności".
Jeśli rząd ogłosił "że reaktory zostaną rozmontowane", wystarczy spojrzeć na zdjęcia wykonane przez pilotowaną bezzałogową maszynę (patrz poniżej), aby zrozumieć, że taki rozmontowanie nie jest możliwe.
Także nie jest możliwe wyjęcie setek elementów znajdujących się w basenach przechowywania.
Aby to zrobić, trzeba byłoby usunąć resztki konstrukcji z górnej części reaktorów. Jeśli nie było by promieniowania, urządzenia mogłyby przeprowadzić rozmontowanie na miejscu za pomocą pila. Ale to niemożliwe. Nie jest zaprojektowany robot, który byłby w stanie działać zdalnie, a nie ma wystarczająco dużo czasu, by stworzyć jednego.
Jedynym rozwiązaniem jest sarkofag. Należy natychmiast wylać materiały stałe na trzy reaktory, aby zatrzymać promieniowanie. Te są rozpoznawane "przez lekkie dymy", jak w przypadku reaktora Czernobyl, po spektakularnym wybuchu jego jądra. Ale wygląd tych dymów nie powinien wprowadzać w błąd co do tego, co zawierają.
Widzimy w kilku filmach światło, które wychodzi z części zniszczonych budynków.
Światło wynikające z emisji promieniowania przez elementy reaktora
Nie dziwi, że materiały promieniujące tworzą zjawiska świetlne, widoczne gołym okiem. Kiedyś umieszczano substancję promieniującą w wskazówkach zegarków, aby ich właściciele mogli zobaczyć godzinę w ciemności. Jeśli zdjęcia zostały wykonane w nocy przez bezzałogowy samolot lub helikopter, mogłyby wywołać panikę wśród ludności. Przypominałyby blask zła kratera reaktora Czernobyl, unoszący się w chmurach, widoczny w nocy.
Wygląd reaktora nr 4 w Czernobylu, w nocy, przed wypełnieniem kratera
Wróćmy do kwestii sarkofagu (który nie rozwiąże problemów związanych z możliwym rozprzestrzenieniem się stopionego materiału w reaktorze). W Czernobylu grafit spalał się, a otwór przez który cząstki promieniowania z pyłu miały dziesiątki metrów w średnicy. Tak więc Rosjanie wysłali młodych pilotów helikopterów Hind, z ich załogami, wylewając tysiące metrów sześciennych piasku, betonu, ołowiu, bora, w ich gardle. I dopiero gdy ta diaboliczna kominka została zasypana, zanieczyszczenie jądrowe przestało się rozprzestrzeniać. Wykonanie tej samej operacji w Fukushimie oznaczałoby zasypanie reaktorów dziesiątkami lub setkami tysięcy metrów sześciennych materiałów stałych, zanim gaz i cząstki znikną.
Aby to zrobić, Japończycy przywlekli na miejsce rozpylacza betonu:
Wykonanie płyty betonowej budynku za pomocą rury do rozpylania betonu
Rura do rozpylania w akcji (z wodą)
Ale jeśli spróbowalibyśmy stworzyć sarkofag z takim urządzeniem, wylewanie betonu byłoby zbyt wolne. Strumień byłby całkowicie niewystarczający (nieprawidłowa ocena problemu ujawniłaby się, gdyby Japończycy wysłali helikoptery, by wylać beczki z wodą na reaktory). Amerykanie wysłaliby podobne urządzenie przez morze, zapewniając wyższą prędkość, i dodając "że będzie to podróż bez powrotu, ponieważ urządzenie po użyciu stanie się zbyt promieniujące, aby zostać przetransportowane do USA."
Inna informacja, przekazana przez mojego kontakt. Spotkanie kryzysowe, zespół AREVA i ITER, oraz przedstawiciele zagranicznych firm, w tym niemieckich, miało miejsce w Aix-en-Provence 4 kwietnia. Jeden z uczestników nosił plik, w którym wymieniono kluczową nazwę:
Godzilla
Nucléoshadock
1 kwietnia 2011
:
Mimo że jestem bardzo zajęty składaniem, w nagłej sytuacji i przed zamknięciem, drugiego artykułu dla numeru maja Nexus (pierwszy, dziesięć stron, już w składzie. Ten będzie prezentował realne alternatywne rozwiązania na skalę globalną), muszę kontynuować informowanie moich czytelników o rozwoju dramatu Fukijima. Tym razem, wczesnym porankiem, mogę przepisać minimalny tekst, który rozszerzę później w ciągu dnia, z własnych wnosów i obrazów. Oto ten tekst, do którego całkowicie się zgadzam i który pokrywa się z informacjami, które otrzymuję od moich kontaktów w Japonii, bardzo niepokojącymi. Jeśli autor zgodzi się na cytowanie (zawsze zadaję żądanie wstępne, zrobię to).
Japońskie władze, oczekując najgorszego i nie informując społeczeństwa, od dawna przygotowują żelatynę, rozpylaną z lotnictwa, przeznaczoną do przyklejenia promieniotwórczych odpadów do ziemi, przed czyszczeniem przez "likwidatorów", jak to miało miejsce kiedyś w Czernobylu. Nie jest wykluczone, że w przypadku wystąpienia krytyczności z dużym wyciekiem, będą musieli użyć tego produktu.
Źródło:
To potwierdzono: topnienie paliw jest w toku i sytuacja jest naprawdę poza kontrolą.
Jądro promieniotwórcze w elektrowni jądrowej w Fukushimie wydaje się topnieć w dnie swojej zbiornika zabezpieczającego, zgodnie z ostrzeżeniem eksperta wczoraj. Zdumiewające obawy dotyczące gazów promieniotwórczych, które mogą zostać wypuszczone wkrótce do atmosfery.
Richard Lahey, który był szefem bezpieczeństwa reaktorów w General Electric, mówi, że pracownicy teraz stracili walkę. Jądro topnieje przez dno swojego naczynia w reaktorze nr 2, a część tej substancji znajduje się teraz na podłodze.
Pracownicy są bardzo dobrze opłacani, by spróbować zakończyć ten koszmar, narażeni na bardzo wysoki poziom promieniowania, ale wydaje się, że ich odwaga samobójcza może się okazać bezcelowa i śmiertelna!
Operator elektrowni nadzieje się, że zanieczyszczenie będzie mogło zostać zatrzymane, w przeciwnym razie 130 000 osób będzie musiało opuścić swoje domy.
Do dziś, mleko jest zanieczyszczone, warzywa i woda pitna. Woda morska wokół elektrowni jest również zanieczyszczona, bez liczenia fal, które rozprzestrzenią elementy promieniotwórcze. Urzędy zauważyły ilości plutonu w glebie poza elektrownią. Tunel, który łączy reaktory 1, 2 i 3, jest wypełniony zanieczyszczoną wodą i to na znacznych poziomach.
Japońska Agencja Bezpieczeństwa Nuklearnego twierdzi, że poziomy plutonu nie są niebezpieczne dla zdrowia ludzkiego [naprawdę?], ale potwierdza jednocześnie, że sytuacja jest bardzo poważna i że w co najmniej jednym reaktorze zachodzi częściowe topnienie.
Inżynierowie dalej próbują naprawić system chłodzenia, ale są zmuszeni pracować otoczeni promieniowaniem i bez prądu.
Florent B.
Poniedziałek 1 kwietnia 2001, 2:47
Źródło:
http://edition.cnn.com/2011/WORLD/asiapcf/03/30/japan.daini
/ To już nie jest elektrownia, ale dwie elektrownie jądrowe w Fukushimie, które dymią!
Dym został zauważony w innej elektrowni jądrowej w północnej Japonii w środę, zgodnie z Tokyo Electric Power.
Firma poinformowała, że dym został zauważony w budynku turbiny nr 2 reaktora w elektrowni około godziny 18.
Ta elektrownia znajduje się w odległości około 10 km od elektrowni Fukushima.
Zamówiono wykrycie wokół mieszkańców, którzy mieszkają w promieniu 10 km od tej elektrowni.
Od tego czasu władze nie wyraziły żadnych komentarzy na temat sytuacji.
Florent B.
1 kwietnia 2011 :
Iod 131 został zidentyfikowany w próbkach mleka francuskiego i amerykańskiego, donoszą jednocześnie Instytut Francuski Ochrony Radiologicznej i Bezpieczeństwa Jądrowego (IRSN) oraz Agencja Ochrony Środowiska (EPA). Wyniki analiz potwierdzają, że ten izotop promieniotwórczy pochodzi z wypuszczeń z elektrowni jądrowej Fukushima.
Wreszcie, oto zdjęcia wysokiej rozdzielczości, które zostały wykonane przez drona, 20 marca 2011 roku, należące do prywatnej firmy AIR PHOTO SERVICE. Nie dopasowałem zdjęć do wielkości ekranu, i pewnie w niektórych przypadkach będziecie musieli poruszać "wznoszakiem". Pokazują one szkody poniesione przez reaktory na terenie i nie wymagają komentarzy. Logicznie, te zdjęcia powinny stanowić dwie strony naszych dużych "magazynów informacyjnych". Pamiętajcie hasło Paris-Match "ciężar słów, szok zdjęć". Ale nie jestem pewien, czy znajdziecie takie zdjęcia gdzie indziej, poza internetem. W takim przypadku Twoja opinia zostanie ukształtowana.
Piszę drugi artykuł dla numeru maja Nexus, który otworzył swoje kolumny. Będę się opierał na serii artykułów ilustrowanych specjalnym numerem Point, poświęconym energii jądrowej.
To, co możecie przeczytać w tym specjalnym numerze, zaskoczy. Podsumowuję:
Strony 58 do 95
, ogólne informacje.
Strony 76 do 77
dwie strony Claude Allègre, który twierdzi, że obawiać się skutków sejsmiczności w Francji to "chodzić na głowie".
Strony 96 do 103
, kurs na różne typy elektrowni, obecne i "przyszłe".
Strona 106
, wywiad z Robertem Klapishem, byłym dyrektorem badań w CERN.
Robert Klapisch, byłym dyrektorem badań w CERN
Wszystko idzie dobrze w najlepszym możliwym świecie jądrowym
To tak szalone, bez odpowiedzialności, oznaczone brakiem wyobraźni, że pozostawiam Wam szansę odkrycia, przeglądając w swoim domu prasę i idąc na tę stronę.
Strona 108
, Pascal Colombani, byłym administratorem generalnym CEA "dowodzi, że potrzebujemy energii jądrowej, ale ryzyko jest wysokie". Zakończył, mówiąc, że katastrofa w Fukushimie "zmusi nas do wykazania się większą wyobraźnią".
Strona 100
: "Francja, uzależniona od energii jądrowej"
.
Jedyna alternatywa to... otwarcie naszych kopalni węgla i przystosowanie naszych portów do przyjmowania węgla zagranicznego.
Strona 112
: "Czy jest życie po atomie?"
Przeczytując ten numer, jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, możesz zrozumieć, że jesteśmy rządzani przez głupców i zarządzani przez niebezpiecznych szaleńców lub nieodpowiedzialnych nieświadomych.
Rozwiązania są, a ja je przedstawię w numerze Nexus z maja. Wystarczy, że wykażesz trochę więcej wyobraźni niż klasyczni ekolodzy, z ich dekresją i panelami słonecznymi na dachach, i opieraj się
na tym, co działa
, na technologiach sprawdzonych, a nie na spekulacjach lub "co zadziała w 2030 roku..."
Potrzebujemy planu na poziomie potrzeb i nagłej sytuacji i go przedstawię.
Dodatkowo, wiadomości przynoszą, że dwa sąsiednie miejsca w Fukushimie również doznały szkód. Opublikuję również zdjęcia trzech elektrowni, przed katastrofą, pokazując, że wszystkie trzy, zainstalowane na poziomie morza, za instalacją portową, były przylegające do dużych pagórków, bardzo bliskich. I to nikt nie mówi o tym. Wystarczyłoby, że prywatna firma odpowiedzialna za instalację tych reaktorów umieszczała je na kilkudziesięciu metrach wysokości, aby je ochronić przed tsunami, częstymi i o dużej intensywności w tej części Japonii. Dlaczego to nie zostało zrobione?
Aby zachować zyski akcjonariuszy, zapewnić dobre zwroty z inwestycji.
1 kwietnia 2011
: Zobacz
plik PDF przedstawiający analizę wydarzeń, podaną przez AREVA.
Zajmijmy się kilkoma stronami, próbując zrozumieć. Ta reprezentuje "most manewrowy" reaktora. Widzisz potężny most toczny, zdolny do wyciągnięcia grubej płyty betonowej, która pokrywa reaktor, w celu operacji rozładunku-ponownego załadunku. Balustrady dają skalę. Po usunięciu płyty, obie stalowe osie reaktora zostały rozrzedzone, woda została wlała, a następnie wyciągnięta, znowu za pomocą mostu tocznego, dwa pokrywy stalowe systemu, które zostały położone. Na końcu, przez cienki korytarz łączący pomieszczenie zajmowane przez zbiornik reaktora i basen, przenoszono, znowu w zanurzeniu, elementy montażowe wyciągnięte z jądra, wszystkie te operacje były wykonywane w zanurzeniu.
Za poza mostem tocznym, to pomieszczenie jest prawie puste. W tle widać rury wentylacyjne. Struktura to blachy o stosunkowo cienkich, przytwierdzonych do konstrukcji belkowej. W
pliku PDF Areva
, wyjaśniono, że gdy temperatura pary wodnej zawartej w zbiorniku reaktora przekroczyła 1000 stopni i górna część reaktora zaczęła się wypuszczać z wody, woda została rozłożona przez cyrkonium "pasków" zawierających płytki paliwowe, opakowania, które nazywa się również "rurkami". W trakcie, dlaczego cyrkonium? Ponieważ ten metal jest przezroczysty dla neutronów i nie przeszkadza w reakcjach fuzji.
Ciśnienie w komorze o grubości 20 cm, zawierającej serce, zaczęło rosnąć. W tym samym czasie zaczęło się uwalniać wodór, pochodzący z rozkładu cząsteczek wody. Technicy wysłali go do tej sali manewrowej. Tlen został utrwalony przez utlenienie przez pręty cyrkonium. To uwolniło płytki paliwowe, mieszając się z wodą i gazem, tworząc zanieczyszczenia promieniotwórcze.
W tej sali manewrowej powstał mieszanina wodoru i tlenu. Następnie, co widać bardzo wyraźnie w wybuchu reaktora numer 1, nastąpił wybuch. Fala uderzeniowa wyrwała blachy stalowe, ale belki wzmocnione pozostały na miejscu.
Wyjaśnienie AREVA:
To wyjaśnienie jest zgodne z obrazami, które mamy z reaktora 1, ale całkowicie niezgodne z innymi reaktorami, takimi jak 3 i 4, gdzie coś się wydarzyło o całkowicie innym poziomie poważności, co dotyczyło poziomów położonych poniżej podłogi manewrowej. Przejrzyj tę ilustrację wybuchu reaktora 3. Tam coś się wydarzyło całkowicie innego.
O ile AREVA nie wyda nowego raportu, jego raport całkowicie zdelegalizuje jego twierdzenia.
Wzrost poziomu promieniowania, spowodowany wypuszczeniem z elektrowni Fukushima. Le Figaro:
Nie dotknięto tylko jednej elektrowni, ale trzech.
Południowo-wschodnie wybrzeże Japonii jest szczególnie narażone na fale tsunami, ponieważ graniczy z szerokim stokiem kontynentalnym, który spada łagodnie, co wzmacnia falę. W tej regionie miało miejsce dwa fale tsunami o sile 7 od 1960 roku. To nie zapobiegło japońskim nuklearzystom, które systematycznie instalowały swoje elektrownie na poziomie wody, budując po prostu port, aby przewozić materiały itp. Spójrz na tę mapę:
:
Dwie elektrownie otaczające elektrownię Fukushima:
Tokaï i Onagawa
Wrażliwość:
maksymalna:
W 120 km na północny wschód od Fukushima:
elektrownia Onagama,
stojąca w wodzie.
Została uderzona przez tsunami. Fale o wysokości 15 metrów.
Początkowy pożar można było zlikwidować. Zauważ koryta, tuż za nimi.
Onagama ma trzy reaktory, nadal z wodą parującą, najstarszy z 1980 roku. Wioska Onagawa została całkowicie zniszczona. Tak jak cała uwaga była skupiona na elektrowni Fukushima, prywatna firma Tohoku Electric Power przypisała promieniowanie panujące wokół tej elektrowni wydzielonym z elektrowni Fukushima. Ale ludność teraz waha się, czy wierzyć temu, co jej mówią. No i z tymi wszystkimi ofiarami i bezdomnymi, energia jądrowa to kolejny kłopot.
Zajmijmy się teraz południem:
Elektrownia Tokaï, również na poziomie wody, przylegająca do wzgórz.
Trzeci prywatny operator: japońska firma JAPC. Reaktor wodny o mocy 1000 MW, uruchomiony w ... 1978, 33 lata temu....
Pompa awaryjna mogła zostać uruchomiona.
Wygląda na to, że jestem jedynym (nie czytałem tego w żadnej prasie), który mówi, że byłoby bardziej ostrożnie, w regionie narażonym na tsunami, zainstalować reaktory na kilku dziesiątkach metrów wysokości, a nie na poziomie wody. Nie sprawdziłem wszystkich japońskich elektrowni, ale co do Fukushima, ta elektrownia ma również bliskie wysokości.
To, czego nikt nie mówi: w Fukushima wystarczyłoby, przynajmniej, umieścić generatory i zbiorniki paliwa na sąsiednich wzgórzach, aby je ochronić przed najpotężniejszymi tsunami i umożliwić zasilanie pomp elektrycznych.
Japończycy nie mają monopoli na głupotę. Jeśli ITER będzie się zawodzić, opowiem wam coś naprawdę dobrego. Reaktor wypuści w naturze, przez komin, swoje zawartość, w tym deuter i tryt (promieniotwórczy, czas trwania: 12 lat).
W Paryżu, inżynierowie politechnicy, którzy zaprojektowali Iter, albo Niemcy, albo inni, powiedzieli sobie "wodór, lekki czy ciężki, wznosi się".
Vinon jest obok Iter, którego dotknąłem setki razy. Ta region, drobna dla wiatraków, jest przyjazna dla lotów, zjawisko oscylacyjne bardzo częste w tym regionie, jeśli wiatr jest wystarczająco silny. Na przykład, jak mistral.
Tryb fali (meteorologia i loty na wietrze)
Fala to przyjemność wiatraka. Rysunek pokazuje, gdzie must pilotować, aby skorzystać. Na szczycie fal gazowych: chmury liniowe. Poniżej, wir, który przygnie powietrze do ziemi. Powietrze może być wtedy zanieczyszczone, tego dnia ... trytem.
I co jest poniżej Iter, w trybie fali?
Jezioro Sainte Croix, zbiornik wody słodkiej w Marsylii.
Nie ma planowanego serwisu meteorologicznego w zespołach Iter. Jeśli trzeba go stworzyć, trzeba będzie mieć przedstawiciela każdej narodowości uczestniczącej.
Jednego dnia mieszkańcy regionu PACA mogą usłyszeć w mediach "że bardzo niskie ilości trytu zostały znalezione w wodach jeziora, ale na poziomie, który nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi, którzy będą pić tę wodę...."
Do zobaczenia ....
29 marca 2011
:
Sytuacja o ekstremalnej poważności
.
28 marca 2011, André Claude Lacoste, prezes ASN: Autority Sûreté Nucléaire, wygłosił konferencję prasową.
André Claude Lacoste, prezes Autority Sûreté Nucléaire
Przyglądając się stronie ASN (organu rządowego, którego trudno podejrzewać o antynuklearną postawę), możesz przeczytać punkt, sformułowany przez tę instytucję. Poniżej, nagranie wysłane przez czytelnika, reprodukujące fragmenty jego wykładu z 28 marca 2011 roku.
Jak możesz zauważyć, sytuacja w Fukushima jest najbardziej poważna i przyjmuje bardzo brzydką formę, także na poziomie globalnym. Sytuacja została najpierw zarządzana w sposób surrealistyczny. Mimo że taki wypadek jądrowy wymaga szybkich interwencji, premier japoński poprosił, by nic nie robić, dopóki nie mógł przelatać nad miejscem, aby ocenić sytuację. Mimo że nic nie wie o jądrowym.
Dodatkowo Japończycy uprzejmie odmówili ofert pomocy z różnych krajów z dumy, głupiej dumy, "aby nie stracić twarzy przed światem". Odrzucili wysłanie specjalistycznych robotów. Dziś technicy działający na miejscu muszą działać szybko, z uwagi na poziom promieniowania wokół. Lacoste mówi o dwóch minutach. Zatem mamy sytuację przypominającą to, co wydarzyło się w Czarnobylu w 1986 roku. Przejrzyj film "Bitwa o Czarnobyl", aby przypomnieć sobie ekstremalną powagę wypadku jądrowego...
http://cequevousdevezsavoir.com/2011/03/19/la-bataille-de-tchernobyl
Obejrzałem film pokazujący teren Fukushima, zrobiony z helikoptera. To imponujące. Widzisz dymy unoszące się z różnych miejsc. Japończycy nie podali żadnych danych dotyczących poziomów promieniowania w tych ciepłych punktach terenu Fukushima. Należy pamiętać, że niedługo po katastrofie ogłosili, że katastrofa jest poziomu 4. Ale ASN zmusiła ich do zmiany tej liczby w górę, do poziomu 6 (7 dla Czarnobylu). Prawdopodobieństwo, że zbiorniki zawierające serca reaktorów zostały uszkodzone i uwalniają stopiony paliwo, jest wysokie. Wydaje się, że Japończycy nie kontrolują, co się tam dzieje. Jest prawdą, że oprócz tej katastrofy jądrowej muszą zarządzać skutkami o dużym zakresie trzęsienia ziemi i tsunami. Ale kto miał głupią i zbrojną myśl, aby zainstalować reaktory przy wodzie, w regionie, gdzie fale tsunami siły 7 wystąpiły w bardzo niedawnych latach (1962 i 2008, myślę). Przejdź na Google Earth i włącz opcję pokazującą zdarzenia sejsmiczne.
W Fukushima miały miejsce topnienia serc, może bardzo istotne. W Three Miles Island, w USA, 45% serca stopiło się i "corium" zgromadziło się na dnie zbiornika, który, z przypływem, utrzymał się.
Reaktor Three Miles Island, po demontażu, po roku (jest tego samego typu co moje japońskie reaktory) Forma tej komory jest taka, że gdy stopione elementy spadają na dno zbiornika, geometria tego zbiornika sprawia, że te elementy się gromadzą, a ryzyko krytyczności rośnie w zależności od procentu serca, które weszło w topnienie.
Dlatego Japończycy desperacko próbują ochładzać te zbiorniki. To jak zabezpieczenie na drżącej nodze, cofanie się, aby skoczyć. Ale jeśli tego nie robią, całe paliwo zacznie topić się i zgromadzi się na dnie zbiornika. Wtedy ryzyko wejścia w krytyczność będzie duże. Jeśli ta krytyczność zostanie osiągnięta, całe "corium" spłynie pod zbiornik, w pomieszczeniu pełnym wody wysyłanej do chłodzenia. To "corium" będzie miało temperaturę wystarczającą, aby rozłożyć cząsteczki wody (od 1000°C), szybko. Wtedy powstanie masa gazowa wybuchowa, mieszanka stechiometryczna wodoru i tlenu. Wybuch zniszczy reaktor, jak to miało miejsce w Czarnobylu, siła wybuchu wyrzuciła pokrywę betonową reaktora o wadze 12 ton na dziesiątki metrów.
(Co się wydarzyło podczas spektakularnego wybuchu reaktora numer 3, z jego szarym dymem i fragmentami betonu wielkości bunkra, wysyłanymi na setki metrów w powietrze?).
Ten wybuch, jeśli nastąpi, a ryzyko istnieje, spowoduje masowy wypuszczenie elementów promieniotwórczych. Należy zrozumieć ilość materiału rozdzielczego znajdującego się w reaktorze, który zawsze wynosi kilkanaście ton, podczas gdy bomba zawiera tylko kilka kilogramów. Spektakularność wybuchu jądrowego wojskowego wynika z jego krótkości. Pewna ilość energii jest uwolniana w bardzo krótkim czasie, jednej tysięcznej sekundy. Fala uderzeniowa niszczy wszystko na swoim drodze. Ciepło z ognia powoduje pożary i spala istoty żywe. Promieniowanie jest również bardzo intensywne. Jednak zanieczyszczenie, czyli ilość odpadów promieniotwórczych opadających na ziemię, jest stosunkowo niewielkie, ponieważ ogromna ilość ciepła powoduje wznoszenie się, które rozprasza odpady w powietrzu.
W przypadku wybuchu reaktora jądrowego, strona wypuszczenia jest znacznie większa, ponieważ nie ma wznoszenia, które je przesuwa. Jeśli zobaczysz film "Bitwa o Czarnobyl", zobaczysz, że dziesiątki tysięcy mężczyzn i kobiet zostało promieniowanych przez wypuszczenia, które miały postać niewidocznych dymów. Wtedy szło o spalanie grafitu, utrzymywane przez silne nagrzewanie stopionego serca.
Bardzo bym chciał wiedzieć, ile promieniowania zawierają te małe dymy lub pary wychodzące z uszkodzonych elektrowni. Istnieje tysiąc sposobów na to, by to wiedzieć, nawet tylko przez przewiezienie czujnika pod helikopterem, albo wysłanie zdalnie sterowanego drona.
Wszystko to nie mówi mi nic dobrego.
W Czarnobylu Rosjanie szybko podjęli energiczne i dramatyczne działania, by zapanować nad sytuacją. Po kilku godzinach zastawienia i niedowierzania w Moskwie, inżynierowie wysłani na miejsce zrozumieli sytuację i działały zgodnie z tym. Trzydzieści godzin po wybuchu katastrofy 45.000 mieszkańców miasta Pripyat, położonego w odległości 3 km od elektrowni, zostało ewakuowanych w porządku w 3 godziny 30 minut w tysiącach autobusów.
Rosjanie poświęcili od 600 do 1000 pilotów helikopterów, by rzucić worki z piaskiem i borem w ujście bestii (otwór o średnicy 10 metrów, który wymagał podejścia na niskiej wysokości, 100 metrów nad ziemią). Pilotom helikoptera trzeba było wtedy wyrzucić ładunek. Wszyscy zostali śmiertelnie promieniowani.
To dopiero, gdy ogromna ilość piasku, betonu, bory i ołowiu mogła zostać wylana, emisje zaczęły się kończyć. Ale nie promieniowanie wydzielane przez bardzo wiele odpadów. Para ołowiu spowodowała również wiele chorób w populacji (prosta uwaga: nasze politechnicy, aby zastąpić niebezpieczny roztopiony sód (5000 ton), ciecz przewodząca ciepło w reaktorach z neutronami szybkimi, "reaktory czwartego pokolenia", sugerują ochładzanie serca, tonę plutonu, przez ilość równą ... roztopionego ołowiu).
Gdzie są Japończycy? Jest wykluczone, że mogą zebrać jednostki swojej elektrowni. Co się stanie? Jeśli zbiorniki wyciekają, promieniotwórcze elementy rozprzestrzeniają się w budynkach, bardzo uszkodzonych. Ciepło spowoduje niewielki, ale transportujący daleko ilości promieniotwórczych elementów.
Te różne promieniotwórcze izotopy już obiegły Ziemię. Na dłuższą metę wydaje się, że jedynym rozwiązaniem będzie zasarczowanie, ponieważ reaktory są już niedostępne z powodu wysokiego poziomu promieniowania. Podjęcie tej decyzji byłoby przyznaniem się do porażki przez Japończyków. Nie porażki przed tą sytuacją, ale porażki ich technologii, polityki energetycznej, stylu życia. Całe państwo współistnieje z 54 reaktorami jądrowymi, które konserwacja i projektowanie już podlega wielu krytykom. Zdanie reaktorów Fukushima spowodowałoby kryzys zaufania społecznego, który nie ma żadnych zasobów energetycznych zastępczych. Wyzwania gospodarcze, społeczne, ludzkie są znaczne.
Jest możliwe, że japońskie władze, które często wykazywały niekompetencję i brak determinacji, pozwolą na to, że:
-
Sytuacja może stać się koszmarem na miejscu.
-
Zanieczyszczenie jądrowe może przybrać szkodliwy wymiar na całym świecie.
W każdym razie, dla mnie, wniosek jest oczywisty. Należy zrezygnować z energii jądrowej i rozwinąć, bez opóźnień i w pilnej sytuacji, zastępcze źródła energii. To możliwe
To kwestia przetrwania gatunku ludzkiego.
Wydam na ten temat artykuł o 10 stronach w kolejnym numerze Nexus, który już w drodze jest (będzie w kiosku w maju). Zakończam pisanie dalszej części, która zostanie opublikowana w tym samym numerze i wskazuje
rzeczywiste rozwiązania. Czyli wprowadzenie źródeł zastępczych energii
w skali rzeczywiście globalnej
. Nie chodzi np. o umieszczenie paneli słonecznych i turbin wiatrowych na dachach domów i użycie niskoprądownych żarówek, ale np. o poszukiwanie energii słonecznej tam, gdzie się znajduje, i przesyłanie jej na duże odległości, pod wysokim napięciem, w ... prądzie stałym. Nie chodzi o spekulację, ale o zastosowanie technik, które są już dawno w użyciu w różnych krajach. W Kanadzie przesyłanie prądu produkowanego przez elektrownie wodne położone w północy odbywa się na 1400 km. Firma Siemens kończy budowę dla Chin połączenia łączącego elektrownię trzech wodospadów z terenami wybrzeżnymi, przez połączenie prądu stałego. Moc: 5000 MW. Połączenie kablem podwodnym umożliwia wysłanie 1000 megawatów z Francji do Anglii. Ale rekord dotyczy połączenia Daniia - Norwegia, z 450 km kabla podwodnego. Możesz to wszystko przeczytać w moim artykule. Chodzi o szybkie pobieranie z mas zastępczych energii, które natura oferuje w nadmiarze. Zrzeczenie się energii jądrowej jest konieczne. Im szybciej, tym lepiej.
Nie jest za późno, ale jest czas.
CRIIRAD wykryło jod 131 w Drôme-Ardèche, w wodzie deszczowej. Oto adres wideo pokazującego animację Météo-France, dotyczącą rozprzestrzeniania się masy powietrznej zawierającej promieniowanie.
http://www.irsn.fr/FR/popup/Pages/irsn-meteo-france_19mars.aspx
Ta sekwencja jest przekonująca i pokazuje, że rozprzestrzeniła się na całym półkuli północnej.
Masa powietrza niosąca promieniowe pyły już pokryła całą półkulę północną
Raport analizy i komentarze CRIIRAD z dnia 29 marca 2011 L
Ludzie otrzymują pocieszające słowa dotyczące zanieczyszczenia przez elementy promieniotwórcze. Pokazują im liczby, które określają jako bardzo niskie, a nawet nieważne. Ale głównym ryzykiem jest wdychanie pyłu lub jego połykanie, a następnie jego zafiksowanie w ciele osoby.
To jest główne ryzyko:
noszenie tego promieniotwórczego elementu w sobie, w ciele.
Można umrzeć, żyjąc w regionie, gdzie promieniowanie ambientalne wydaje się niskie, po prostu ponieważ wchłonąłeś mikroskopijny, pyłowy fragment, w złym momencie.
14 marca 2011
Od kilku dni świat odkrywa, oszołomiony, zakres szkód spowodowanych w Japonii przez trzęsienie ziemi, a zwłaszcza tsunami, które powstało w otwartym oceanie, w odległości około 140 km od północno-wschodniego wybrzeża Japonii.
Impresyjny film pokazujący tsunami
Jeśli chcesz mieć panoramiczny widok na te szkody, zobacz ten chiński film.
Szkody spowodowane w Japonii przez tsunami
Te obrazy są bardzo imponujące. Oto kilka przykładów:
Przyjazd tsunami
Wielki wir utworzony w czasie cofania się masy ciekłej. Zauważ statek w centrum, który wydaje się mały
Pożar w parku magazynowym paliw
Inny pożar
(magazyn gazu)
Miejski pożar, miasto Sandaï
Filmowany z helikoptera, tsunami wdarło się na lotnisko Sandaï
Część lotniska Sandaï, zniszczona przez tsunami
Bez komentarza.....
Mówi się, że "rządzić, to przewidywać". W tym przypadku, to przewidywanie konsekwencji, które można nazwać "pochodnymi" lub "pobocznymi" takiej katastrofy naturalnej. Japonia, zbyt zaludniona, ma 58 reaktorów jądrowych, aby zaspokoić potrzeby elektryczne. Reaktor jądrowy to zbiornik stalowy, bardzo odporny, w którym znajduje się pręty materiału rozdzielczego. Technicznie, są to rurki, które nazywane są "kreskami", w których są ułożone elementy rozdzielcze, mieszanki tlenków, które mają wygląd tabletek aspiryny.
W porównaniu z bombą atomową, która zachowuje się jak wybuch, reaktor przypomina się kłęby rozpalonych węgli. W tych prętach, rozkład uranu 235, a nawet pewnego procentu plutonu 239 wypuszcza ciepło i powoduje emisję neutronów, które uderzają w inne atomy uranu 238, powodując reakcje wtórne.
Aby dobrze zrozumieć działanie reaktora, pobierz moją komiksową płytkę "Energetycznie Twoje" na stronie Savoir sans Frontières
http://www.savoir-sans-frontieres.com
(przybl. 400 albumów serii Aventures d'Anselme Lanturlu, bezpłatnie pobieralne, w 36 językach, bez echa medialnego, wszystkie wydawnictwa razem).
Potrzebny jest "ciepły nośnik", który stale krąży w tym zbiorniku, w tym sercu reaktora, aby wyeliminować ciepło, ciepło wydzielane przez reakcje rozszczepienia, w przeciwnym razie może się wydarzyć najgorsze.
Nie jestem wszystko wiedzący.
Uważam, że mam obowiązek próbować wyjaśnić informacje, staram się je rozprzestrzeniać. Informuję się, często w pośpiechu, kiedy nie jest to w pośpiechu, kiedy chodzi o fakty aktualne. Robię to w czasie wielu aktywności, które muszę prowadzić (mam dwa nowe książki do napisania i badania MHD do przeprowadzenia, złożone obliczenia do wykonania).
Używam tej uwagi, by poprosić dziesiątki czytelników, którzy codziennie mnie proszą, bym akceptował, że znajdzie się na "ich liście dyskusyjnej", by odmówić tego. Nie mam czasu na rozmowy, jak na blogu. Licealiści proszą mnie o TPE (to samo: nie mam w ogóle czasu, by się nimi zajmować). Inni oczekują, że odpowiem na pytania takie jak "czy możesz mi w prostych słowach wyjaśnić względność?" lub "co myślisz o teorii pustej Ziemi?". O ile nie jest to, by powiedzieć "osobiście jestem bardzo wątpliwy co do ... możesz mi podać argumenty, które mogą przekonać sceptyka, którego jestem?" Niektórzy, trafiwszy na strony lub filmy, które zainteresowały ich, wystarczy, że przesyłają mi adresy, bez wyjaśnienia. Jeśli te nie są wsparte przez kilka linii wyjaśnienia, nie mam czasu materialnego, by eksplorować każdy z tych treści.
Czasem czytelnicy zadają mi pytanie, na które odpowiadam krótko, ta odpowiedź może być po prostu "nie wiem". Czasem rozmówca naciska, nie rozumiejąc, dlaczego "naukowiec taki jak ja nie poświęca czasu na odpowiedź w sposób odpowiedni i argumentowany". Czasem rozmowa kończy się mail'em z przekleństwami.
To, co otrzymuję w sposób ciągły, codziennie, jest niezastąpioną dokumentacją, i to dzięki tym przekazom i wyjaśnieniom specjalistów, mogę być lepiej przygotowany, by spróbować cię poinformować. Niektórzy, którzy mnie dawno śledzą, potrafią mi dostarczyć te informacje, z kilkoma liniami prezentacji, a czasem z obrazem, mówiąc "myślę, że to ważne", i jestem im wdzięczny. Inni potrafią wyciąć dokument wideo, aby wyciągnąć kluczowe elementy.
Kiedy buduję nową stronę, możesz zauważyć, że nie ograniczam się tylko do podania adresu URL artykułu lub wideo. Robię wiele kopii ekranu, tworzę własne teksty, a często montaż jednej strony, gdzie elementy podstawowe się gromadzą, reprezentuje od 6 do 12 godzin pracy.
W tym, co nastąpi, poprawię to, co wczoraj wstawiłem szybko, dotyczące japońskich reaktorów, i które natychmiast poprawili czytelnicy. Nie, nie chodzi o
reaktory z wodą pod ciśnieniem
, ale o
reaktory z wodą wrzącą
.
Daję te precyzje w tym, co nastąpi.
Przejdźmy do schematu reaktorów z wodą pod ciśnieniem, rozwiązania pochodzącego z USA, głównie stosowanego we Francji
W ciśnieniu atmosferycznym, woda wrze przy 100°C. W niższej temperaturze, 85°C, na szczycie Mont Blanc. I odwrotnie, jeśli ta woda jest pod ciśnieniem wyższym niż jeden bar.
Jeśli ciepło nie jest ciągle odprowadzane, te pręty metalowe mogą topić się (to "topnienie serca") i wynik tego topnienia może się gromadzić na dnie zbiornika, tworząc to, co najpierw należy uniknąć: że ten materiał jest zamknięty, co znacząco zwiększa emisję energii, z powodu "wejścia w krytyczność".
Rzeczywiście, reaktor jądrowy to miejsce, w którym zachodzą reakcje łańcuchowe, które należy dokładnie kontrolować. Te pręty materiału rozdzielczego wiszą jak szynki w zbiorniku reaktora. Wokół nich krąży płyn, który zbiera ciepło (woda pod 150 bar, w przypadku reaktorów z wodą pod ciśnieniem, PWR: pressurized water reactors). Ta woda wchodzi do zbiornika w temperaturze 295°C i wychodzi w temperaturze 330°C. Strumień jest znaczny: 60 000 metrów sześciennych na godzinę, czyli
szesnaście metrów sześciennych na sekundę
. W tej formule decyduje się izolować ten pierwszy obieg od drugiego obiegu, połączonego z pierwszym przez wymiennik ciepła, który zostanie wysłany do turbiny gazowej, napędzając generator elektryczny.
W fioletowym: pierwszy obieg wypełniony wodą pod ciśnieniem, krążący w komorze serca reaktora. W niebieskim i czerwonym: drugi obieg. W wymienniku, znajdującym się w komorze izolacyjnej reaktora, ta woda (ciemnoniebieska w stanie ciekłym) przechodzi w stan parowy, w czerwonym. Ta para następnie napędza turbinę gazową o dwóch etapach: wysokiego i niskiego ciśnienia. Para, rozprężona i ochłodzona, przechodzi następnie do
kondensatora
, gdzie się kondensuje
System produkujący energię ma źródło ciepłe i źródło zimne. Źródło ciepłe to "kreski" serca reaktora, zanurzone w wodzie pod ciśnieniem, w której zachodzą reakcje rozszczepienia, egzoenergetyczne. Źródło zimne to powietrze atmosferyczne (dla reaktorów, które używają tego końcowego systemu chłodzenia). Dwa pierwsze systemy, działające w zamkniętych obiegach, są połączone z trzecim, w kontakcie z powietrzem atmosferycznym, dzięki ogromnym wiecom chłodzącym, które można zobaczyć, przylegające do elektrowni francuskich.
Woda jest przepuszczana wzdłuż wewnętrznej ściany tych wież, otwartych u dołu, aby umożliwić przepływ powietrza. Ta woda przekazuje ciepło zgromadzone w kondensatorze, do powietrza, które wchodzi do wieży. Podczas przejścia, część wody zostaje parowana (500 litrów na sekundę). Dlatego należy mieć dostęp do wody w pobliżu (rzeka lub morze). To ta parowana woda powoduje, że wieże są pokryte chmurą pary, gdy reaktor działa.
70% ciepła wytworzonych w ten sposób ucieka do atmosfery (lub do rzeki, morza, jeśli źródło zimne ma taką naturę). Sprawność reaktora nie przekracza 30%.
W Francji jest 58 reaktorów z wodą pod ciśnieniem.
Lista reaktorów francuskich.
Przejdźmy do
reaktorów z wodą wrzącą
, typu używanego w japońskich elektrowniach.
Jak wy, odkrywam i próbuję wyjaśnić. Schemat wygląda tak:
Reaktory z wodą wrzącą (REB) japońskich elektrowni
Lub "BWR": Boiling water reactors
Zobacz też:
http://www.laradioactivite.com/fr/site/pages/Reacteurs_REB.htm
Lub ten angielski plik PDF, bardzo ciekawy
W porównaniu z poprzednim schematem jest natychmiastowe. Nie ma już tylko jednego zamkniętego obiegu. To woda, która jest wysyłana do serca reaktora, która zostaje parowana i następnie kierowana bezpośrednio do turbiny gazowej o dwóch etapach. Z lewej strony (1), serce, w swojej stalowej obudowie. W (2) elementy paliwowe. W (3) pręty sterujące, które w tym ułożeniu muszą wchodzić i nie mogą w przypadku awarii spadać z powodu grawitacji.
Woda w stanie ciekłym (niebieska) jest lepszym przewodnikiem ciepła niż para wodna (czerwona, na górze serca).
Na wyjściu z turbiny, woda wracająca do stanu ciekłego, w kondensatorze, jest przedstawiona w kolorze fioletowym. Nie ma wież chłodzących. To
woda morska
, szara, która jest wysyłana do kondensatora.
Jak steruje się aktywnością reaktora jądrowego?
Z wykorzystaniem
prętów sterujących
(np. kadmu), które pochłaniają neutrony, ale bez tego zjawiska nie prowadzi do nowych egzoenergetycznych reakcji jądrowych. Gdy te pręty są całkowicie opuszczone (lub podniesione, w przypadku ułożenia japońskiego), aktywność reaktora zmniejsza się dziesięciokrotnie w porównaniu do jego nominalnej mocy. W reaktorach francuskich czas opuszczania prętów w awarii, z powodu grawitacji, wynosi jedną sekundę. Dwadzieścia sekund w reaktorze Czarnobylu. Pręty sterujące japońskich reaktorów wchodzą i są sterowane elektrycznie przez śrubę bezskryptową (patrz
plik PDF w języku angielskim
: nie wymyślam niczego).
Z kolei, podnoszenie (lub opuszczanie w ułożeniu japońskim) tych prętów powoduje uruchomienie reaktora, podczas jego włączenia. Powie się wtedy "że reaktor rozchodzi się".
Jeśli zauważysz jakąkolwiek awarię w systemie odprowadzania ciepła wytworzonych w sercu reaktora, gdzie znajdują się pręty, należy albo wdrożyć system pomp awaryjnych, albo znacząco zmniejszyć wydajność produkcji, opuszczając pręty sterujące (lub podnosząc je, w przypadku ułożenia japońskiego).
Produkcja energii elektrycznej odbywa się za pomocą
generatorów
, napędzanych turbinami gazowymi. Para, która krąży w tych turbinach, musi zostać w czasie wyjścia przekształcona w wodę w stanie ciekłym, w
kondensatorze
. Te kondensatory to te wysokie wieże, które widzisz, przylegające do pomieszczenia, w którym znajduje się reaktor jądrowy w Francji. Para wodna w nich kondensuje się i jest zbierana w dolnej części wieży. Część wody paruje się, utrata wynosi 500 litrów na sekundę.
Nie ma takich struktur bez reaktorów japońskich. Dlaczego? Ponieważ używamy wody morskiej do tego chłodzenia. Z powodów ekonomicznych i rentowności, Japończycy
zainstalowali swoje reaktory blisko oceanu, co jest dobrą głupotą, w kraju, którego wybrzeża mogą być uderzane przez fale tsunami
.
Umiejscowienie japońskich elektrowni jądrowych, przy brzegu morza (...)
Wyobrażam sobie, że inżynierowie badali te instalacje pod kątem różnych ryzyk. Wszystkie reaktory jądrowe w Japonii zostały zbudowane zgodnie z normami antysmykowymi. Odzwierciedlają one wartość 7 na skali Richtera i oznaczają możliwość poziomego przyspieszenia równego "g". Technika polega na umieszczeniu budynku na odpowiedniku "bloków cylinderowych", znacznie większych.
Do informacji: trzęsienie ziemi, które odczuł Japonia, osiągnęło
magnitudę
8,9.
Kliknij w link. Na dole strony zobaczysz, że trzęsienie o magnitudzie 8,9 może spowodować uszkodzenia na odległość setek kilometrów od epicentrum. Tak się stało – epicentrum znajdowało się na granicy dwóch płyt tektonicznych, w odległości 140 km.
Ogólnie rzecz biorąc,
magnituda to logarytmiczna miara mocy trzęsienia ziemi
(co należy korygować uwzględniając czas trwania drgań i rodzaj fal).
Zaprojektowani na magnitudę 7, Japończycy znacznie podocenili siłę przyszłych trzęsień o czynniku osiemdziesiąt (10 do potęgi 1,9).
Zaskakujące: ta droga pękła wzdłuż linii środkowej.
Wyjaśnienie czytelnika: często drogi są "produkowane" w dwóch etapach, po połowie, a linia środkowa stanowi początek pęknięcia.
Przypomnę krótko „wystarczającą przyczynę” trzęsień ziemi. Na początku strony przedstawiono płyty tektoniczne, które można porównać do kawałków lodu pływających na powierzchni rzeki. Mogą się nakładać na siebie. W przypadku tego japońskiego trzęsienia chodzi o spotkanie płyty okhotskiej i płyty Pacyficznej. Epicentrum znajdowało się na głębokości 10 000 metrów. Jedna z płyt przesuwa się pod drugą (zjawisko subdukcji). Płyty te nie są „smarowane” i ten ruch może odbywać się tylko skokowo. Te skoki są źródłem trzęsień ziemi. Gdy ten proces zachodzi pod wodą, podniesienie jednej z płyt podnosi dużą masę cieczy. To podniesienie, dla kogoś pływającego tuż nad tym zdarzeniem, byłoby niemal niezauważalne. Można je ocenić na dziesiątki centymetrów. Ale jeśli setki kilometrów kwadratowych oceanu są podnoszone o 10 cm, a nawet więcej, to reprezentuje to ogromną energię potencjalną, która uwalnia się w postaci fal powierzchniowych o dużej długości, rozchodzących się z bardzo dużą prędkością (rzędu setek kilometrów na godzinę). Gdy ten tsunami zbliża się do brzegu, jeśli podniesienie dna odbywa się stopniowo, długość fali zmniejsza się, podczas gdy amplituda zmiany poziomu rośnie. Tak więc fala, która na początku miała zmianę 10 cm, ledwo zauważalną, o długości fali (czyli szerokości) dziesięciu kilometrów, przy brzegu przekształca się w falę o wysokości dziesięciu metrów, a jej długość fali wynosi teraz setki metrów. Najbliżej brzegu fala może się rozbić.
To trzęsienie spowodowało przesunięcie całej płyty, na której znajduje się Japonia, o 2,4 metra. Ten parametr powinien być pomnożony przez dziesięć w strefie subdukcji, blisko epicentrum. Trzeba ponownie sprawdzić mapy i współrzędne GPS. To przesunięcie miało wpływ na całą Ziemię, spowodując przesunięcie całej litosfery o 25 cm, co prowadzi do skrócenia dnia. To trzęsienie jest jednym z pięciu najmocniejszych zarejestrowanych na Ziemi od czasu wprowadzenia pomiarów sejsmicznych.
To, co spowodowało awarię całego układu reaktorów na terenie Fukushima, nie wynikało z trzęsienia ziemi, ale z ogromnego tsunami, z falą o wysokości dziesięciu metrów (co nigdy wcześniej nie miało miejsca w Japonii od setek lat). Nie ma sposobu na ochronę przed takim uderzeniem. Ci, którzy znają morze, wiedzą, co mogą wywołać fale burzowe. Mogą pociągnąć za sobą przepływy, wygiąć stalowe elementy o dużym przekroju. Pół wieku temu ktoś chciał zbudować niedaleko Marsylii atrakcję nazwaną „telekaskap”. Idea polegała na podwodnym linowym wyciągu. Zamiast zawieszać kosze na linie, przywiązano by kabinę napełnione powietrzem do linii biegnącej po słupach zakończonych na dnie morza. Celem było doprowadzenie naszych turystów podwodnych blisko „archi Farillons” na końcu wyspy Maïre, sąsiedniej, pięknego podwodnego krajobrazu, który dobrze znam. Początek telekaskapu miał być umiejscowiony na wschodzie od „Cap Croisette”.
Mały port Cap Croisette w 1958 roku, kilka setek metrów od zaplanowanego miejsca budowy telekaskapu.
Morscy przewarzali inżyniera:
– Wie pan, w naszej okolicy mamy wiatr wschodni, który nazywamy Labé. A kiedy się rozpala, niektóre zimowe dni są naprawdę potężne.
Inżynier nie zwrócił uwagi. Pierwsze słupy zostały ustawione i wiosną następnego roku zostały wyrwane jak siano przez pierwszą burzę Labé.
Cytuję tę anegdotę, by podkreślić ogromną siłę morza (woda jest osiemset razy gęstsza niż powietrze). Czytelnik informuje mnie o skutkach tsunami, które nie zostały omówione w mediach. Fala mogła spowodować przemieszczenie osadów, które mogły zablokować „przepusty” zanurzone, przez które pobierana jest woda morska do chłodzenia. Urządzenia awaryjne, takie jak zbiorniki o dużym pojemności, mogły zostać uszkodzone przez uderzenie fali. To samo dotyczy instalacji awaryjnych działających na generatorach.
Na powyższym slajdzie widzieliście szkody spowodowane przez tsunami – imponujące. Jeśli japońscy inżynierowie zaprojektowali swoje instalacje uwzględniając ryzyko sejsmiczne, to wyraźnie nie przewidywali, że elektrownia może zostać uderzona falą takiej siły. Nawet jeśli najbardziej widoczne budynki mogły wytrzymać, co stało się z resztą instalacji, z pomieszczeniem pomp, salą kontroli, systemem zasilania pomp energią elektryczną? Wystarczy uszkodzenie jednego z tych elementów, by nie można było wykonać akcji zatrzymania reaktora lub chłodzenia rdzenia za pomocą systemu awaryjnego. Dodatkowo, pogarszając sytuację, w japońskim systemie pręty sterujące nie mogą spaść przez siłę grawitacji, ale muszą być podnoszone!
Japońskie reaktory są zaprojektowane tak, by reagować na sejsmizm. Trzęsienie ziemi miało miejsce przed przybyciem tsunami. Epicentrum znajdowało się w odległości 140 km od wybrzeża, a czas przemieszczania wyniósł 20 minut, więc fala pokonała tę odległość z prędkością 300 km/h. Czy systemy bezpieczeństwa reaktorów, zaprojektowane do wytrzymywania trzęsień siły 7, działały poprawnie pod wpływem trzęsienia o sile zbliżonej do 9? Czy osłona przeznaczona do zapobiegania ucieczce radioaktywności została uszkodzona, pękła?
Japońskie władze mówią nam, że te zabezpieczenia działały.
Obecnie (14 marca 2011 roku) nie znamy natury i zakresu szkód poniesionych przez japońskie reaktory. Sytuacja wydaje się pogarszać co godzinę. Awaria systemu chłodzenia może spowodować, że paliwa nie będą już zanurzone w gorącej wodzie, ale otoczone parą, której temperatura będzie rosła. Ta para połączy się następnie z metalem tworzącym powłoki „kresków”. Ta utlenianie pobierające tlen wyzwoli ogromne ilości wodoru i rozprzestrzeni radioaktywne elementy w parze. W dniach poprzedzających to zdarzenie mówiono o wprowadzaniu wodoru do chłodzenia rdzenia. Wydaje się, że to fałszywe. Gdy ten wodór zaczął wypełniać jednokrotny obieg reaktora parowego, inżynierowie musieli pozwolić mu uciekać, by uniknąć wybuchu rdzenia (...), jeśli to jeszcze się nie stało. Połączenie się z tlenem powietrza spowodowało ten wybuch, który wydaje się rzeczywiście wyrzucić dach jednego z budynków – tego reaktora numer 1. Mówię o pierwszym wybuchu, tym z soboty 12 marca, następnego dnia po tsunami.
Japońscy inżynierowie doszli do tego, że próbują kontrolować wzrost temperatury rdzenia (rdzeni trzech reaktorów) przez wstrzykiwanie... wody morskiej bezpośrednio, co oznaczało utratę możliwości użytkowania tych jednostek z powodu korozji.
Co jeszcze działa w tych instalacjach? Trudno powiedzieć, a możliwe, że sami japońscy inżynierowie nie wiedzą. Widzieliśmy, że pręty sterujące muszą być podnoszone. Czy mogą być teraz podniesione? Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, będzie niemożliwe obniżenie poziomu aktywności reaktora. Ponadto woda morska wstrzyknięta do rdzenia wydostaje się z radioaktywnością, która jest zwracana do wód Pacyfiku...
Błąd kluczowy polegał na:
-
budowie tych reaktorów przy morzu
-
podocenieniu magnitudy przyszłych trzęsień (8,9 zamiast 7), czyli podocenieniu siły zniszczeniowej o czynnik 80.
Jeśli pomieszczenia elektrowni jądrowej zostały zniszczone tak jak sąsiedztwa miasta Sandaï lub jego lotnisko, to proszę bardzo – szkody!
Nie ma sposobu na ochronę przed tsunami takiej siły. Nie można rozważać montowania reaktora jądrowego i całej jego instalacji na... palach. Rozwiązaniem byłoby umieszczenie tych instalacji powyżej poziomu morza, na wystarczającej wysokości. Piętnaście metrów było by wystarczające: prosta góra. Japonia nie brakuje takich miejsc: 71% kraju to góry. Ale wtedy, jeśli chce się wykorzystać wodę morską do chłodzenia, traci się na sprawności, ponieważ trzeba zużyć moc do pompowania tej wody, przy dużym przepływie (szesnaście metrów sześciennych na sekundę).
Zaplanować...
Japoński specjalista z sejsmologii w 2006 roku bezskutecznie podkreślał konieczność ponownego rozważenia zabezpieczeń elektrowni jądrowych wobec trzęsień ziemi.
Link
Profesor Ishibashi
Sejsmolog, profesor w Centrum Badania Bezpieczeństwa Miejskiego na Uniwersytecie w Kobe
W każdym razie, w kraju wrażliwym na tsunami, budowanie wszystkich elektrowni przy morzu było zupełną bezmyślnością.
Zdjęcia satelitarne porównawcze pokazujące teren przed i po:
16 marca 2011 roku: miało miejsce kilka wybuchów. Pierwszy wyrzucił górny fragment budynku zabezpieczającego reaktor numer 1. Wydaje się, że był spowodowany gromadzeniem się wodoru powstałego z rozkładu wody otaczającej elementy rdzenia, a tlen zreagował z powłokami metalowymi „kresków” z cyrkonu. Japończycy nie mogli pozwolić na wzrost ciśnienia w zamkniętym obiegu wewnętrznym reaktora, ani nawet w osłonie. Zmuszeni byli więc pozwolić wodorowi wchodzić i napełniać pomieszczenie nad reaktorem. Po zmieszaniu się z powietrzem doszło do wybuchu, który wyrzucił dach tego pomieszczenia. Wybuch spowodował falę uderzeniową, za którą następowała skraplanie pary wodnej, co dobrze widać na filmie.
Wybuch numer 3 wydaje się bardziej problematyczny:
Film pokazuje, że fragmenty betonu o imponującej wielkości zostały wyrzucone na setki metrów wysokości.
Reaktor numer 3 w trakcie budowy w 1970 roku:
Na dole, na pierwszym planie, dzwon stalowy zamykający osłonę. Ludzie podają miarę.
Kontener rdzenia w swojej osłonie w kształcie gruszki.
Opinia czytelnika:
Oto schemat reaktorów Fukushima – nie ma tam osłony w sensie, w jakim to słowo rozumiane jest we Francji. Japońskie reaktory BWR General Electric, niezależnie od tego, czy są podpisane GE, Hitachi czy Toshiba, są budowane przez KAJIMA (japoński odpowiednik Bouygues) według tego samego modelu, przypominającego radzieckie VVR lub nawet RBMK z Czarnobylu: duży stos betonu z niewielkim stalowym haremem na szczycie.
Na szczycie betonowego bloku znajdują się baseny do przechowywania paliw MOX, nowych i starych, co daje około 20 lat pracy, co daje sporo megakurii. Można tam również umieścić pokrywę zbiornika, śruby (śruby) i wszystko, co wydziela radioaktywność. Duży wóz jezdny jest zamocowany do betonu i służy m.in. do manipulacji ogromnymi płytami betonowymi zamykającymi studnię zbiornika.
Oczywiście, jeśli rdzeń nie jest chłodzony, pręty topią się, reagują z wodą i tworzą wodór. Jeśli zbiornik jest uszkodzony, wodór ucieka pod płytę i gromadzi się w haremie. Wypuszczanie powinno odbywać się przez komin elektrowni, oczywiście. Jeśli wodór gromadził się pod haremem, to oczywiście nie było to zgodne z intencją inżynierów, ponieważ rury parowe były uszkodzone lub nawet sam zbiornik.
Pierwszy wybuch, sobota, reaktor numer 1, to na pewno wybuch wodoru: niewiele odłamków, wyraźna fala uderzeniowa, mało pyłu, kilka blach, które się kręcą: to na pewno wybuch pod haremem.
W przypadku reaktora 3 katastrofa była znacznie poważniejsza: myślę, że rdzeń stopił się, przebił dno stalowego zbiornika i gromadził się na dnie betonowej studni.
Z czasem, kropla po kropli, CORIUM stworzył masę krytyczną. (Tak nazywamy materiał stopionego rdzenia – mieszankę tlenku uranu, tlenku plutonu, produktów rozszczepienia oraz stali i cyrkonu). To nazywa się „awarią krytyczności” lub „wybuchem jądrowym” (w rzeczywistości mała eksplozja jądrowa).
Myślę, że siła wybuchu rozbiła studnię zbiornika, i widać bardzo duże kawałki betonu unoszące się w powietrzu na filmach. Zwróć uwagę, że budynek reaktora ma około 100 metrów wysokości, co daje skalę tych kawałków betonu: wielkość małego bunkra z muru atlantyckiego!
Zrób zdjęcie i zmierz linijką maksymalną wysokość chmury pyłu i odłamków: między 600 a 800 metrów! Spójrz na kawałki betonu i oszacuj ich wielkość, znowu linijką. Nadal uważasz, że osłona jest nienaruszona?
W porównaniu do Czarnobylu problem polega na tym, że paliwo MOX zawiera około DZIESIĘCIKROTNIE WIĘCEJ plutonu. Paliwo MOX produkuje się we Francji w fabryce MELOX w Chusclan. Jej budowę zdecydował pan Jospin.
Japończycy zbudowali swoją fabrykę MOX, ale jeśli dobrze pamiętam, wydaje się, że została tymczasowo zamknięta (trzeba sprawdzić), od czasu, gdy trzech robotników przypadkowo zmieszało substancje rozszczepialne w wiadrze zbyt dużym, co spowodowało nieodwracalne uszkodzenie ich komórek pod wpływem neutronów. Trudno powiedzieć, czy paliwo w reaktorze 3 w Fukushima zostało wyprodukowane we Francji czy w Japonii. Możemy polegać na panu Bessonie, by nas o tym poinformować.
Nie warto się chwalić: w podobnej sytuacji, napotkawszy taką eksplozję, beton osłony francuskich elektrowni nie wytrzymałby lepiej.
Z drugiej strony, w francuskich EPR, system „płytek” z betonu ogniowego ma zapewnić rozłożenie CORIUM i uniknąć krytyczności, a także chłodzenie go w postaci wielkiej, radioaktywnej placki.
Inne zdjęcia tego typu reaktora BWR (Boiling Water Reactor)
.
Projekt amerykański. Czwarta część światowego parku. Moc: od 570 do 1300 megawatów.
W niebieskim kolorze „basen”, w którym przechowywane były elementy wyjęte z zatrzymanego reaktora, w tym partia „kresków” w celu ich wymiany.
Według czytelnika, zatrzymanie reaktora nie jest natychmiastowe, nawet jeśli podniesienie prętów sterujących zatrzyma reakcje rozszczepienia egzotermiczne. Te rozszczepienia produkują elementy o określonym czasie życia, które nadal w trakcie rozpadu wydzielają ciepło.
Dlatego trzeba kontynuować chłodzenie rdzenia reaktora „zatrzymanego”.
Czytelnik szacuje moc termiczną na 60 megawatów. Zatem nawet jeśli jeden z tych reaktorów był „zatrzymany”, uszkodzenie systemu chłodzenia przez uderzenie tsunami stworzyło ryzyko stopienia rdzenia. Trzeba było utrzymać chłodzenie rdzenia kosztem jakiegokolwiek ryzyka. Tak, ale jak?
Opis:
http://www.laradioactivite.com/fr/site/pages/Reacteurs_REB.htm
Dokument w języku angielskim o środkach bezpieczeństwa stosowanych w takich reaktorach
Temperatura pary wynosi około 300°C, a ciśnienie od 70 do 80 atmosfer. Pręty sterujące, wprowadzane od dołu, są napędzane przez tłoki hydrauliczne i nie mogą więc spaść pionowo przez siłę grawitacji. W tych reaktorach trzeba stale kontrolować poziom wody w stanie ciekłym. Jest to realizowane za pomocą zbiornika o kształcie toroidalnym, znajdującego się na dole urządzenia.
Między pierwszą osłoną, cylindryczną otaczającą rdzeń, a drugą osłoną o kształcie butelki, znajduje się (w żółtym kolorze) gaz szlachetny (argon). Przygotowanie na wypadek wzrostu temperatury, który mógłby spowodować wydzielanie się wodoru po rozkładzie wody, a tlen uwalniany reagowałby z powłokami elementów paliwowych z cyrkonu. W ten sposób wytworzony wodór, rozpuszczony w gazie chemicznie nieaktywnym, nie mógłby spowodować wybuchu (...).
Dni i miesiące będą upływać. Przyjdzie czas bilansu. Należy powiedzieć smutno, ale fakt, że ta katastrofa miała miejsce w Japonii, może wpłynąć na rozwój jądrowy na świecie i jego przekierowanie (patrz niżej). Czarnobyl miał miejsce 25 lat temu. A Ukraina to daleko, duża. Nie ma znaczenia, że region wielkości prowincji Provençe musiał być opuszczony przez dziesiątki lat i że tysiące ludzi zginęło wtedy, a potem były konsekwencje promieniowania.
Gdyby katastrofa jądrowa w Japonii miała miejsce w Indiach, w Chinach lub w kraju Wschodu, kto by się tym zainteresował, nawet jeśli liczba ofiar wynosiłaby setki tysięcy, a obszary zanieczyszczone byłyby ogromne.
Indie, Chiny, kraje Wschodu – to daleko. A wszyscy wiedzą, że tam ci ludzie robią... wszystko, co się da, to znane. Aby świat wreszcie zrozumiał niebezpieczeństwo jądrowe (nie mówiąc już o jądrowym militarnym!), co byłoby potrzebne? Czyżbyśmy chcieli, by Japończycy doświadczyli Czarnobylu-bis, by czwarta część ich kraju, przepięta ludnością, stała się niezdolna do zamieszkania przez dziesiątki lat, by wiatry wiejące na zachód wymuszały natychmiastową ewakuację Tokio (oddalonego o 250 km) i mieszkańców okolic, co oznacza 30 milionów ludzi? Czyżby rybołówstwo w wodach japońskich stało się problematyczne z powodu opadów w morzu, w strefie przybrzeżnej?
Za sześć miesięcy „wszystko wróci do normy”. „Japonia zagoi swoje rany”, powiedzą.
Które media podniosły kluczowy problem: niebezpieczeństwo umiejscowienia elektrowni jądrowych przy morzu, jak wszystkie one są umieszczone, co sprawia, że są wrażliwe na tsunami. Ale jeśli te lokalizacje były błędem, co z kosztem ich przeniesienia na prostą pagórkowatość? Co z kosztem modyfikacji budynków, by wytrzymały nie trzęsienia siły 7, ale siły 9!
Nie ma zerowego ryzyka...
Z tyłu tego stanu rzeczy stoi bezczynność ludzi zarządzających losami ludzi, bezwzględna odpowiedzialność uczonych, niekompetencja polityków i decydentów, chciwość sił finansowych, krótkowzroczność. Przeciwko temu – naiwna, aniołkowa irrealność ekologów, którzy wyobrażają sobie, że słońce, „oszczędzanie” czy „odrośnięcie” rozwiążą wszystko. Powiem wam jedną rzecz. Dwa miesiące temu pomieszczenie obok domu, zawierające basen aquagym, dzięki któremu udało mi się wyjść z fotela kołowego, samemu się wydostać, spłonęło z powodu zwarciowego. Na ścianach: wykładzina z tworzywa sztucznego, starsza niż trzydzieści lat. CES Pailleron, znajdujący się w XIX dzielnicy Paryża, gdzie dwadzieścia dzieci zginęło w ciągu kilkudziesięciu minut, klub nocny 5 à 7 w Saint Laurent du Pont, w Isère, 180 ofiar – nic nie mówi?
Ta wykładzina nie jest niepalna. Ale jej zachowanie w przypadku pożaru jest straszne. Pod wpływem nawet słabego promieniowania ten materiał rozkłada się na czarne cząstki, tworząc trujący, szybko duszący mieszankę dla tych, którzy nie mogą jak najszybciej uciec z miejsca. Ale ta pyłka, mieszkając się z powietrzem, może wtedy zapalić się nagle. W ciągu dziesięciu minut zobaczyłem, jak z mojego pomieszczenia na parterze wystrzeliły płomienie o wysokości dwóch metrów. Mogłem zatopić ten pożar, który stał się natychmiast bardzo silny, używając węża ogrodowego i rozpryskując drobne kropki w górę płomieni, inaczej dom by przeszedł. Ich szybka parowanie ochłodziło piec, który zniknął w ciągu minuty. Zostawiłem kilka włosów.
Porada: jeśli Twój dom lub mieszkanie zawiera takie wykładziny izolacyjne termiczne lub akustyczne, wymień je natychmiast na nowoczesne, niepalne.
Pomieszczenie zostało przywrócone do stanu. W międzyczasie wykonałem panele słoneczne o powierzchni jednego i pół metra kwadratowego, umieszczone pionowo na południowej ścianie, osadzone, ukryte jako fałszywe okno. Ponieważ mój basen jest tak samo izolowany jak lodówka campingowa, przez warstwę poliuretanową o grubości 8 cm, podwójną z żywicy polyesterowej i żelu, a pokryty płytami tej samej natury, utrzymanie stałej temperatury 32°C wymaga tylko 175 watów. Mogę więc utrzymać tę temperaturę za pomocą mojego kolektora słonecznego (skrzynia z drewna, blacha stalowa o grubości 1,5 mm, spirala miedziana, szyba podwójna 4-6-4 i pompka). Ale czy to znaczy, że mogę dzięki temu ogrzewać mój dom, gotować jedzenie itp.?
Gdy nasze miłe ekolodzy wołają o „nowych energiach”, przemysłowcy się uśmiechają. Jak zasilać instalacje przemysłowe, jak prowadzić TGV, jak produkować aluminium itd.?
Patrz dalej
Mimo to, wszystkie kraje, które mocno wyposażone są w elektrownie jądrowe, zaczynają się zastanawiać. W Francji trzy czwarte zużytej energii elektrycznej pochodzi z reaktorów jądrowych. Nie jesteśmy w tyle co do niedbalstwa. Jeśli japońskie elektrownie mają 40 lat, to Fessenheim, mająca 33 lata, nie ma podwójnej osłony. Nie wytrzyma trzęsienia ziemi. Gdy Super-Phoenix był budowany, sufit pomieszczenia z pompą chłodzącą się zawalił 8 grudnia 1990 roku... pod ciężarem śniegu!
Nikt nie przewidywał tej możliwości. Tak, w Isère czasem pada śnieg.
W Francji mamy absurdalną rzecz zwaną ITER – po prostu „plan społeczny” i marzenie dla tysięcy inżynierów i techników, świadomych i współwinnych, którzy przed emeryturą mogą przyznać: „tak, to była pomyłka...”.
Ale to, co jest niesamowite, to że dwóch znanych uczonych, Balibar i nasz laureat Nagrody Nobla Charpak, niedawno zmarły, jednocześnie oskarżając ten kosztowny projekt, osiągający ogromną wartość 1500 miliardów euro, wzywali do wznowienia najbardziej niebezpiecznego projektu cywilnego jądrowego, jaki człowiek kiedykolwiek wyobrażał:
szybkiego reaktora z neutronami.
Georges Charpak
, laureat Nagrody Nobla, zmarł 29 września 2010 roku
Przed śmiercią, razem z Balibarem, wzywał do instalacji szybkich reaktorów neutronowych!
Superphénix, szybki reaktor neutronowy z Creys Malville
(ogromna strata finansowa, zatrzymany w 1998 roku, obecnie demontowany)
8 grudnia 1990 roku sufit hali pompy reaktora, źle zaprojektowany, zawalił się pod ciężarem śniegu. Projektanci instalacji zapomnieli, że w Isère czasem pada śnieg.
Aby zrozumieć ogólny zasadę, odwołaj się do mojej kreskówki, gdzie wszystko to jest wyjaśnione. Reakcje rozszczepienia produkują neutrony. Jeśli ta produkcja zachodzi w środowisku wodnym (reaktor z wodą pod ciśnieniem), woda pełni rolę moderatora,
spowalnia
te neutrony.
Jeśli się upewnić, że te neutrony nie są spowalniane, mogą one wywołać transmutację uranu 238 (nie rozszczepialnego) w pluton 239 (rozszczepialny, nie występujący naturalnie). Tak więc w reaktorach wojskowych produkuje się materiał wybuchowy bomb rozszczepieniowych. Do szybkiego reaktora przyłącza się pokrywę zubożoną uranem 238, która z czasem przekształca się w pluton 239.
Można przenieść ten schemat na reaktory cywilne, co wiąże się z dużym ryzykiem użycia. Ciecz chłodząca nie może być już wodą pod ciśnieniem, która spowalnia neutrony. Trzeba więc wybrać układ, w którym ciepło wytworzona przez rozszczepienie jest pobierane z rdzenia, przepuszczając przez nie topiony sod, przy 550°C (przy 880°C wrze). Ten nie spowalnia neutronów. Ale gdy uwalniany, sam się zapala w powietrzu.
W tych reaktorach, tak zwanych
szybkich reaktorach
, wykorzystuje się rozszczepienie plutonu. W szybkim reaktorze jak Superphénix (który ma być odbudowany z popiołów...) działanie odpowiada zużyciu rocznemu blisko tonę plutonu (w porównaniu do 27 ton uranu, przy równoważnej mocy). Neutrony wyemitowane przez te reakcje rozszczepienia mogą przekształcić pokrywę w uran 238 w pluton 239.
Uran 238 to odpad z procesu oczyszczania jądrowego przeprowadzanego w Hague. Można go traktować jako „popiół” działania na uranie, gdzie zużywany jest izotop 235. Nie jest przypadkiem, że Francja stała się liderem w zakresie „przetwarzania”, które polega na odzyskaniu tej części „popiołu”, która może być ponownie wykorzystana w szybkich reaktorach neutronowych. Polityka długoterminowa, mająca na celu „zapewnienie naszej niezależności energetycznej”, niestety... samobójcza.
Szybki reaktor neutronowy.
W żółtym kolorze 5000 ton stopionego sodu podgrzanych do 550°C.
Zapala się spontanicznie w powietrzu i wybuchuje przy kontakcie z wodą (w przypadku pożaru masy sodu, ostatnimi ludźmi, których należy wezwać, są... strażacy!).
W rdzeniu, w czerwonym kolorze, elementy paliwowe, w plutonie. Wokół, w różowym kolorze, elementy „płodne”, w uranie 238, które bombardowanie neutronami przekształcają w pluton 239. Po prawej stronie układ wymiany ciepła, turbiny gazowej i kontakt z „chłodną źródłem”.
Z tego punktu widzenia można powiedzieć, że szybki reaktor działałby jako „spalanie popiołów pochodzących z reaktorów działających na uranie 235”. Ponieważ Francja jest bardzo bogata w „popioły” dzięki działaniu jej reaktorów uranowych i usług, które oferuje sąsiadującym krajom w zakresie oczyszczania, uzyskałaby w ten sposób pełną niezależność w zakresie paliwa rozszczepialnego.
Problem polega na
ekstremalnym niebezpieczeństwie działania takiego reaktora
. Jego rdzeń ma 550°C zamiast 300°C. Użycie stopionego sodu jako cieczy chłodzącej stanowi istotne ryzyko pożaru, jeśli dojdzie do kontaktu z powietrzem. Dodajmy ekstremalną radiotoksykowość
plutonu
. Jedna dziesiąta miligramu plutonu, wdechniętego i osiadającego w płucach, wystarczy, by spowodować nowotwór z prawdopodobieństwem 100%. Zrób obliczenie. Zawierając tonę plutonu, szybki reaktor zawiera ilość tego trucizny wystarczającą do zabicia dziesięciu miliardów ludzi.
Najmniejszy znaczący wypadek na szybkim reaktorze mógłby spowodować dziesięć milionów ofiar.
Nie dziesięć milionów promieniowanych, ale dziesięć milionów zabitych
Zalecać rozwój jądrowy francuski w kierunku szybkich reaktorów neutronowych i całkowitej bezwzględności. Żeby ta zalecenie pochodziło od niekompetentnego polityka, można zrozumieć. Zaskakujące jest, że została ona wydana przez laureata Nagrody Nobla z fizyki, który był już na krawędzi śmierci.
Ale w Francji reaktor tego typu ponownie badany jest.
Prosta uwaga: Francja, podobnie jak inne kraje, w tym szczególnie Japonia, używa jako paliwa rozszczepialnego w 20 swoich reaktorach mieszaniny zwaną MOX. To mieszanka dwóch składników. 6–7% plutonu rozcieńczonego w 93% uranie 238, nie rozszczepialnym. W każdym miejscu, gdzie jest pluton, sytuacja nie jest spokojna (np. w Japonii...).
24/3/11:
Co to jest MOX?
Uran w stanie naturalnym występuje w postaci tlenku. Obecne są dwa izotopy – U238, stanowiące 99,3%, nie
rozszczepialny
ale
płodny
– U235, o zawartości 0,7%,
rozszczepialny
Aby móc używać tego naturalnego surowca jako paliwa, trzeba mieć najskuteczniejszy moderator neutronów: ciężką wodę, cząsteczkę wody zbudowaną z izotopu wodoru, deuteronu. Stąd słynna „bitwa o ciężką wodę”, podczas której komando zniszczyło zakład produkcji izotopów w Norwegii, mając zapas ciężkiej wody, który mógłby wykorzystać Hitler. To samo dotyczy ukrycia francuskiej ciężkiej wody przez Joliot-Curie podczas upadku Francji w 1940 roku. Takie reaktory istnieją w Kanadzie. Nazywają się CANDU, od CANada Deutérium Uranium. Te nie mogą używać ciężkiej wody jako cieczy chłodzącej. Dlatego automatycznie są dwa układy. Jedna pętla pobierająca energię cieplną i druga z rurami wypełnionymi moderatorami ciężką wodą.
Stąd nazwa „reaktorów z lekką wodą” (pod ciśnieniem lub „kotłowe”), w przeciwieństwie do tych (rzadkich) reaktorów zawierających ciężką wodę.
Poza reaktorami wykorzystującymi ciężką wodę jako moderator, konieczne jest wstępne wzbogacenie uranu z rud, które rozpoczyna się od tlenku i przekształca się w heksafluorek uranu.
U F 6
w postaci gazowej, który następnie wzbogacany jest przez wirowanie do poziomu 3–6% U235. W ten sposób, tworząc zbiory zawierające masę rzędu setek ton, można osiągnąć „rozbieżność”, czyli wywołać reakcję łańcuchową produkującą energię.
Jeśli wykorzystuje się paliwo jądrowe o niskim stopniu wzbogacenia, reaktor musi być większy. W ciągu lat inżynierowie jądrowi doskonalieli projektowanie rdzeni. W rzeczywistości w cylindrycznym rdzeniu intensywność reakcji rozszczepienia będzie wyższa w elementach znajdujących się blisko środka. Zmieniano kolejność układów umieszczonych blisko osi z tymi z obrębu zewnętrznego, a także wprowadzano nierywne rozłożenie moderatorów, zmniejszając reaktywność w środku, aby uzyskać jednolite zużycie paliwa. Używa się również odbijaczy neutronów – wszystkie te techniki pozwoliły na pracę przy niższym stopniu wzbogacenia, a więc przy niższych kosztach.
Reaktory przeznaczone do zastosowań wojskowych, takie jak te w podwodnicach i lotniskowcach, wymagają większej kompaktowości i wykorzystują uran o wyższym stopniu wzbogacenia.
Można powiedzieć, że przy stopniu 3–20% U235 mówimy o uranie cywilnym.
Od 20% do 90% to już uran o jakości wojskowej. Przy dużych procentach możliwe jest wyprodukowanie bomb z uranu.
Zazwyczaj jednak bomby atomowe są produkowane z plutonu, który wymaga mniejszej masy krytycznej. Uran, który powstaje w wyniku uciekania neutronów szybkich i ich bombardowania pokrywającym się z U238, według reakcji:
U238 + neutron → Pu239
Zatem nie ma wyraźnej granicy oddzielającej energię jądrową cywilną od wojskowej. Jeśli zmniejszy się moderatorowanie reaktora cywilnego, może on stać się produkującym pluton, a w przyszłości dostarczać plutonu do produkcji bomb rozszczepienia. Zobacz moją komiksową opowieść „Energetycznie Twoja”, którą możesz bezpłatnie pobrać ze strony Savoir sans Frontières.
Warto zaznaczyć, że w normalnym działaniu reaktora cywilnego powstaje niewielka ilość plutonu, ponieważ substancja moderatorowa, choć zmniejsza ilość szybkich neutronów, nie może ich całkowicie wyeliminować. Ten pluton, mieszany z uranem, stanowi więc część „odpadow” po eksploatacji cywilnej.
Wróćmy do paliwa. Wzbogacenie tego uranu odbywa się we Francji w centrum Tricastin. Wykorzystując energię elektryczną produkowaną przez trzy elektrownie jądrowe zlokalizowane na tym terenie (jest to największy „klient” EDF we Francji), ten ośrodek przeprowadza proces wzbogacania uranu naturalnego, który zawiera tylko 0,7% U235. Wzbogacenie izotopowe uzyskuje się głównie przez kaskadę centrifużów. Po zakończeniu operacji otrzymuje się:
- Uran wzbogacony, zawierający 3–6% U235,
- pozostałość – uran „wypalony”, zawierający 0,2–0,3% U235, który wykorzystywany jest do produkcji głowic przebijających pociski.
Zobacz materiał przygotowany przez Jean-Luc Piova.
Weźmy przykład najbardziej powszechnych reaktorów, takich jak francuskie REPs (reaktory z wodą pod ciśnieniem). Ładuje się je paliwem zawierającym 3% U235. Podczas działania reaktora trwającego ok. roku skład paliwa zmienia się w czasie. Powstaje pluton Pu239 oraz różne nieprzydatne odpady rozszczepienia. Procent U235 maleje z upływem czasu. Gdy spada do 1%, paliwo staje się nieużyteczne – gęstość materiału rozszczepialnego staje się zbyt niska. Konieczne jest jego wymianę. W międzyczasie wyprodukowano pewną ilość plutonu przez pochłonięcie neutronu. Jednak ten pluton nie nadaje się do udziału w produkcji energii przez rozszczepienie w tym trybie działania z wolnymi neutronami, które są spowalniane przez wodę, pełniącej jednocześnie rolę:
nośnika ciepła
i
moderatora
, czyli spowalniacza neutronów, które są emitowane z prędkością 20 km/s i muszą spowolnić do 2 km/s, aby wywołać rozszczepienie indukowane w U235.
Po zakończeniu działania reaktora mamy dwie opcje. Albo zapisujemy zawartość ładunku „spalony” bez zmian – mimo że zawiera ona 1% U235 i 1% plutonu.
Albo „odzyskujemy” wszystko w zakładzie odzysku (Hague), gdzie oddzielamy radioaktywne odpady nieprzydatne do przechowywania w blokach szklanych, a otrzymujemy U235 i Pu239, choćby nie czyste, to przynajmniej rozcieńczone w U235 w wyższej koncentracji, co pozwala ponownie uzyskać materiał podatny na rozszczepienie.
Od dziesięcioleci Francuzi decydują się grać kartą „reaktorów generacji IV”, czyli reaktorów szybkich, takich jak Superphénix. Można przeczytać w tekstach CEA, że kwestia nie jest już tego, czy przejdziemy do takiej formuły, ale kiedy podjęty zostanie decyzja o zastąpieniu parku reaktorów uranowych reaktorami szybkimi, które będą wtedy „rozwijane” na terenie francuskim.
Jednak reaktor szybki Superphénix, który był prototypem tych „reaktorów generacji IV”, wywołał u nas wielką przerażenie w 1990 roku. Dach hali, w której znajdowały się turbiny, runął pod ciężarem śniegu!
Szczęśliwie tego dnia reaktor był wyłączony.
W przeciwnym razie mielibyśmy poważną katastrofę.
To spowodowało falę protestów i reaktor został wyłączony. W rzeczywistości, jak można było zauważyć w słowach Balibara i zmarłego Charpaka, ta idea nadal istniała, a oni chcieli jedynie „żeby projekt ponownie ruszył”.
„Baronowie atomowi” (politechnicy, z „corps des mines”, na 100% stanowiący część tej rozległej francuskiej mafii) znaleźli „rozwiązanie”: zastąpienie niebezpiecznego sodu jako nośnika ciepła przez… stopiony ołów.
Mam wszystko, co potrzebne do przygotowania materiału na temat Czarnobyla, przypominając wszystko, co się wydarzyło. Użycie stopionego ołowiu nie eliminuje zagrożenia związane z toną plutonu zawartego w tych reaktorach szybkich. Gdyby to było wszystko, katastrofa jądrowa rozprzestrzeniłaby się po dużym obszarze jako parująca i skraplająca się w pył ołów. Temperatura wrzenia 1750°C – szybko osiągana w przypadku katastrofy jądrowej (jak to miało miejsce w Czarnobylu).
Oprócz zanieczyszczenia plutonem (czas życia 24 000 lat) mielibyśmy również zanieczyszczenie ołowiem (świerzbienie). Dodajmy, że bardzo szybko robaki zakopują powierzchnię ziemi do głębokości 20 cm. Wtedy oczyszczanie staje się niemożliwe.
Aby uzupełnić ten apokaliptyczny obraz, dodajmy, że uran „wypalony” (zawierający 0,3% U235 zamiast 0,7% w rudzie naturalnej) stanowi odpad, który ponownie wykorzystuje się do produkcji pocisków o dużej gęstości i wysokiej zdolności przebijania. Po uderzeniu uran paruje, przekształcając się w drobne cząstki, które mogą być wdychane przez „przeciwnika”, zanieczyszczając jego grunt i powodując u jego potomków mutacje genetyczne tworzące potwory (Irak), co ma na celu „karę”.
Zobacz materiał przygotowany przez Jean-Luc Piova.
Zanim dojdzie do wdrożenia reaktorów szybkich, nasza przemysłowa jądrowa znalazła rozwiązanie pośrednie, tworząc
Mox
, wykorzystując produkcję z zakładu w Hague. Możemy więc tworzyć (i sprzedawać) nowe paliwo jądrowe – mieszankę U238, U235 i 6–7% plutonu. Wszystko to działa w klasycznych reaktorach z wodą pod ciśnieniem lub z wodą wrzącą (takich jak reaktor nr 3 w Fukushima). Mała uwaga:
rdzeń zawiera teraz pluton,
a jeśli nastąpi katastrofa jądrowa, nie będzie to jod, cesjum ani paleta różnych radioaktywnych zanieczyszczeń o różnym czasie życia, które zostałyby rozproszone w naturze, ale pluton.
Pluton ma czas życia 24 000 lat, który można uznać za nieskończony.
Jeśli kiedykolwiek katastrofa zanieczyści obszar plutonem, to zanieczyszczenie będzie nieodwracalne.
25 marca 2011:
Dwie uwagi dotyczące reaktorów, w których nośnikiem ciepła jest woda. Zawsze występuje
radioliza
, ciągłe rozkładanie cząsteczek wody pod wpływem promieniowania. Ta radioliza może się dodawać do rozkładu cząsteczki wody przy około 1000°C. W Czarnobylu nastąpił blokadę obwodów chłodzenia na niskim poziomie mocy przez „zatrucie ksenonem-135”. Ten gaz, chemicznie nieaktywny, jest produktem rozszczepienia. W normalnym trybie działania jest on niszczone przez strumień neutronów, przekształcając się w cesjum, jeśli dobrze pamiętam. Jednak jeśli reaktor działa na bardzo niskim poziomie mocy, strumień neutronów spada i ta transmutacja ksenonu nie może już być przeprowadzona. Powstają pęcherzyki, blokujące przepływ wody, nośnika ciepła, a rdzeń przestaje być chłodzony. Wzrost temperatury deformuje rury prowadzące pręty sterujące, których szybkość opadania była powolna (20 sekund). Ten opad nie mógł zostać wykonany. Wszystko przebiegło bardzo szybko. Woda została rozłożona na mieszaninę gazową o stosunku stechiometrycznym, wybuchową. Gdy pewna ilość tej mieszanki się skumulowała, doszło do wybuchu, który wyrzucił pokrywę betonową reaktora w górę. Masa 1200 ton, która spadła pod kątem 45°, rozbiła reaktor, czyli blok grafitowy moderatora i zestawy. Bez żadnego chłodzenia temperatura dalej rosła. Nastąpiła topnienie całego rdzenia, który utworzył masę lawy na dnie reaktora bez osłony bezpieczeństwa. Ta masa nadal wydzielała ciepło, utrzymując spalanie grafitu. Dymy wyruszyły, zabierając ze sobą wszystkie radioaktywne zanieczyszczenia. W tym samym czasie promieniowanie wyemitowane przez rdzeń było tak silne, że jonizowało powietrze nad reaktorem, tworząc jasny promień świetlny, dobrze widoczny w nocy.
Zdobyłem kompletny plan japońskiego reaktora i go analizuję. Dno zbiornika, oczywiście wypukłe, bardzo dobrze nadaje się do ewentualnego skupienia stopionej masy. Ponadto pręty sterujące są napędzane do góry przez śruby bezszczotkowe napędzane elektrycznie. W ten sposób dolna część reaktora jest zbudowana jak sito. Czytelnicy naciskają, pytając: „Dlaczego nie umieścić tych prętów na górze, jak w innych reaktorach?”. To niemożliwe w reaktorze z wodą wrzącą. Górna część jest zanurzona w parze, a dostępne miejsce zajmują systemy suszenia tej pary. Przetłumaczę teraz plan instalacji, legendy po angielsku.
Czy system „wyłączenia” reaktora działał dla reaktora nr 3? Zaskoczyła nas siła wybuchu. Czy może doszło do radiolizy dużej masy wody, a następnie wybuchu, nie w pomieszczeniu stalowym umieszczonym nad reaktorem, jak w przypadku nr 1, ale w głębszych częściach systemu, co spowodowało wysyłanie dużych mas betonu, roztrzaskanych?
Ręcznik podkreśla samostabilność instalacji, czyli fakt, że w tych reaktorach z wodą, jeśli wystąpi nieprawidłowa reaktywność, jeśli rdzeń wydziela zbyt dużo neutronów, spowoduje to nagrzanie wody i jej rozszerzenie. Ten efekt jest wystarczający, aby osłabić działanie moderatora tej wody (zmniejszając spowalnianie neutronów). Wtedy liczba wolnych neutronów maleje, co prowadzi do zmniejszenia aktywności w rdzeniu, ponieważ wiemy, że rozszczepienie uranu zachodzi łatwiej przy wolnych neutronach niż przy szybkich.
Następują strony z szkicami pokazującymi wszystkie urządzenia awaryjne.
Brakuje rozdziału o nazwie:
Co zrobić w przypadku trzęsienia ziemi i tsunami?
Zdaję sobie sprawę, że brakuje.
Druga uwaga dotyczy starzenia się instalacji jądrowych. Promieniowanie osłabia stal zbiornika z czasem. Gdy ocenia się, że zbiornik nie może już wytrzymać ciśnienia, uznaje się, że reaktor osiągnął koniec swojego życia.
26 marca 2011:
Czytelnik z CEA przysłał mi raport (dzień po dniu) Instytutu Ochrony Radiologicznej i Bezpieczeństwa Jądrowego francuskiego (IRSN), dodając: „oto prawdziwe informacje dotyczące stanu terenu w Fukushima”.
To stwierdzenie wydaje się mniej optymistyczne niż to, które podano przez francuskiego inżyniera mieszkającego tam i komentującego informacje dostarczane przez japońskie służby oficjalne.
Raport IRSN z 25 marca 2011 roku.
Wybrane fragmenty:
IRSN
Instytut Ochrony Radiologicznej
i Bezpieczeństwa Jądrowego
Notatka informacyjna
Stan instalacji jądrowych w Japonii po dużym trzęsieniu ziemi z 11 marca 2011 roku
Stan na 25 marca o godz. 08:00
Stan reaktorów
IRSN nadal bardzo się niepokoi sytuacją aktualną w reaktorach nr 1, 2 i 3
(ryzyko awarii niektórych urządzeń z powodu ogromnej ilości soli w zbiornikach i osłonach, brak trwałego systemu umożliwiającego odprowadzenie mocy resztkowej…). Ta niewygodna sytuacja może trwać tygodnie lub miesiące z powodu trudności
IRSN analizuje
możliwe scenariusze pogorszenia sytuacji,
w szczególności scenariusze możliwe
w przypadku pęknięcia zbiornika reaktora nr 3.
Trudno będzie udowodnić rzeczywistość takiego scenariusza, ale skutki w zakresie wydzielania radioaktywnych substancji do środowiska
są analizowane.
Reaktor nr 1
Przepływ wody morskiej do zbiornika został dostosowany (10 m³/h) w celu kontroli temperatury nad rdzeniem. Ten przepływ ma zapewnić odprowadzenie mocy resztkowej. Ciśnienie zmierzone w osłonie bezpieczeństwa się ustabilizowało. Nie będzie potrzeby szybkiego obniżenia ciśnienia tej osłony.
Reaktor nr 2
Woda morska wciąż jest wprowadzana do zbiornika, aby zapewnić chłodzenie rdzenia, który jednak nadal częściowo jest niezalewany. Osłona bezpieczeństwa może być uszkodzona. Sytuacja się nie zmieniła, a operacje obniżania ciśnienia osłony bezpieczeństwa obecnie nie są potrzebne. Sala sterowania powinna zostać odbudowana w tym dniu.
Reaktor nr 3
Wprowadzanie wody morskiej do zbiornika będzie kontynuowane, aby zapewnić chłodzenie rdzenia, który jednak nadal częściowo jest niezalewany.
Osłona bezpieczeństwa wydaje się nieprzezroczysta według danych ciśnienia; ta utrata szczelności może być przyczyną ciągłego, niefiltrowanego wypływu radioaktywnych substancji do środowiska.
Dymy obserwowane 23 marca przestały się pojawiać. IRSN analizuje możliwe przyczyny awarii osłony bezpieczeństwa reaktora nr 3.
Jedna z hipotez rozważanych przez IRSN dotyczy możliwości pęknięcia zbiornika, następującego po interakcji między korium (mieszaniną stopionego paliwa i metali) a betonem na dnie osłony bezpieczeństwa.
Skutki w zakresie emisji do środowiska są analizowane.
Trzech operatorów zostało zarażonych 24 marca w budynku turbin reaktora nr 3.
Prace weryfikacyjne urządzeń zostały przerwane. Prace te mają na celu przywrócenie dopływu wody do reaktora.
Reaktor nr 4
Rdzeń tego reaktora nie zawiera paliwa.
Reaktory nr 5 i 6
Reaktory są poprawnie chłodzone (rdzeń i zestawy w basenie wyłączania).
Można przeczytać, że głównym obawą japońskich inżynierów jest to, by sól wprowadzona przez chłodzenie wodą morską nie zablokowała elektrozaworów, które są sterowane wyłącznie zdalnie. Takie uszkodzenie może mieć nieprzewidywalne skutki, a ich obawa polega na jak najszybszym powrocie do chłodzenia wodą słodką.
Jaka jest więc odpowiedź? ...
Mam „gorące” informacje do przekazania o Z-machine, które są bezpośrednie, ponieważ zdobyłem je na dwóch międzynarodowych konferencjach – Wilno 2008 i Jeju, Korea, październik 2010 – oraz od samego Malcoma Hainesa. Nexus zgodził się opublikować artykuł, który ukazuje się w kolejnym numerze. Te informacje znacznie wzrosną zarówno nadzieje, jak i obawy związane z nową technologią ultrawysokich temperatur. Nie chcę jeszcze odkrywać tematu (artykuł będzie szybko napisany):
- Amerykanie rzeczywiście osiągnęli 3,7 miliarda stopni w 2005 roku w Z-machine Sandia. Wybierając priorytetowo zastosowania wojskowe (czyste bomby termojądrowe), robią to bez ograniczeń. Przy ZR intensywność wzrosła z 17 do 26 milionów amperów, a wydajność urządzenia jest teraz utrzymywana w tajemnicy.
Przejdź na początek tej strony poświęconej katastrofie jądrowej w Japonii
20 marca 2011:
Czy warto prowadzić serial o tym incydencie japońskim? Jest tak wiele innych katastrof na świecie, że nie wiadomo, gdzie się zabrać. Można powiedzieć, że ta katastrofa ponownie wynika z głupoty ludzkiej: budowanie reaktorów jądrowych nad morzem (co dotyczy wszystkich reaktorów japońskich) w kraju okresowo niszczonym przez tsunami. Ponadto budowanie tanich reaktorów, aby jak najwięcej zyskać pieniędzy. Ignorowanie zaleceń specjalistów sejsmologii, którzy prosiły o zwiększenie środków bezpieczeństwa wobec trzęsień ziemi.
Bezmyślność.
Japończycy zdumiewają nas spektakularnym postępem robotyki. W Japonii roboty potrafią jeździć rowerem, rozmawiać, uśmiechać się. Tworzy się humanoidy o atrakcyjnej wyglądzie, które pewnego dnia mogą być sprzedawane jako sztuczne psy lub elektroniczne „kochanki” dla miasteczka samotnych mieszkańców. To przypomina rozdział z książki Ray Bradbury’ego „Chroniki Marsa”, którą bardzo zachęcam do przeczytania lub ponownego przeczytania.
Jednak w Japonii nikt nie inwestował w roboty bezpieczeństwa, zdolne do wspierania się na gruzach, a przede wszystkim wyposażone w elektronikę zabezpieczoną ołowiem, odporną na silny strumień promieniowania. Musiano ich zawołać z zagranicy.
Zobaczyliśmy jednego z odpowiedzialnych za tę kryzysową sytuację, „przepięty emocjami”, płaczącego łzy krokodyla (ale nie poszedłby nawet siedzieć obok kierowców pojazdów, które próbowały chłodzić reaktory, zbliżając się do nich niebezpiecznie). W Japonii politycy lub przedsiębiorcy odpowiedzialni za zniszczenie setek tysięcy ludzi okazują się regularnie w mediach, aby wyrazić publiczne przeprosiny. Przywódcy katastrofy jądrowej płaczą kilka łez. Zastępuje to klasyczny seppuku, samobójstwo bronią białą.
Ta animacja pokazuje rozmieszczenie odpadów po eksploatacji reaktora z wodą wrzącą, które są manipulowane zdalnie i przechowywane w basenie napełnionym wodą, która pełni rolę tarczy, pochłaniając promieniowanie.
Musisz zrozumieć jedną rzecz. W przemyśle jądrowym produkty działalności produkcji energii elektrycznej, wysokiej radioaktywności i trudne do obsługi, są po prostu przechowywane
w bezpośredniej bliskości reaktora
, w prostych basenach. Woda wystarcza do ochrony przed różnymi promieniowaniami. Dopiero później odpady mogą zostać przetransportowane do „centrów odzysku” takich jak La Hague, aby wyodrębnić przyszłe paliwo dla... reaktorów szybkich. Te odpady
nie są wcale bezpieczne
i stanowią materiał równie niebezpieczny jak zawartość samego reaktora.
.
Basen przechowywania elementów zużytych.
Znajduje się on w bezpośredniej bliskości reaktora z powodów manipulacji.
Podejście zbliżające się do tych „zestawów” składających się z „kredków”:
Każdy prostopadłościanowy element kończący się pierścieniem chwytowym to „zestaw”.
Zwiększając powiększenie, szczegółowo pokazuje się „kredki”, które tworzą „zestawy”. Są to rurki z cyrkonu (nazywane również „gines”), wypełnione „płytami paliwowej”: tlenkami uranu lub, w przypadku „MOX”, mieszaniną tlenków uranu i plutonu. Jeśli woda, w której znajdują się te zestawy, wyparuje, ciepło resztkowe wydzielane przez te zestawy ułożone gęsto, wystarczy do szybkiego uszkodzenia rurek cyrkonowych i pozwoli pastylkom uciec, aby zebrać się na dnie basenu. Albo może dojść do wybuchu, który rozprzestrzeni te produkty wokół reaktora.
60 „kredków” na „zestaw” w japońskich reaktorach
Oto źródło tego, co nastąpi:
http://allthingsnuclear.org/tagged/Japan_nuclear
Zbiornik (tu otwarty) i „basen” są połączone przez drzwi,
które pełnią rolę przepływu
Okresowo „reaktor jest wyłączony”. Pręty sterujące są
podnoszone
, co zmniejsza jego aktywność do minimum, ale nie do zera, ponieważ produkty rozszczepienia nadal ewoluują, rozkładają się i wydzielają ciepło (60 megawatów, jedna dziesiąta mocy nominalnej w trybie pracy). Przepływ izolujący górę reaktora z basenem przechowywania jest otwarty. Woda wypełnia cały dostępny obszar. Manipulacja zestawami odbywa się wtedy
w wodzie
, za pomocą wózka jezdniowego i ramienia teleskopowego, zarówno podczas usuwania „zużytych” zestawów, jak i ich wymiany na nowe. W każdym razie, chyba że linia odzysku typu La Hague przejmuje przewagę, „zużyte zestawy” będą przechowywane w sąsiednim basenie, gdzie będą dalej ogrzewać wodę w „basenie przechowywania zużytych elementów i przekazania nowych”.
Manipulacja zestawami pod pokrywą wody, która chroni przed promieniowaniem
Oto zdjęcie pokazujące taką manipulację, wykonane w reaktorze zlokalizowanym w USA, w elektrowni Brown Ferry w Alabama.
Przeniesienie zużytego zestawu do basenu przechowywania (Alabama)
Słowo „cattle chute” zostało wybrane z powodu podobieństwa tych mostów do przejść prowadzących bydło do miejsca, gdzie zostanie zabite.
Zdjęcie wykonane przez operatora wózka jezdniowego. Pod jego stopami: woda chroniąca przed promieniowaniem.
W kilku metrach poniżej widoczna jest bardzo wyraźnie niebieskawo świecąca poświata odpowiadająca efektowi na wodzie promieniowania emitowanego przez „zużyte” elementy paliwowe. Widzimy, że nie są one wcale bezczynne!!!
Oto inne zdjęcie basenu przechowywania dla japońskiego reaktora (Alabama), pustego przed użyciem.
Dziesiątki lat temu odwiedziłem eksperymentalny reaktor pływający Pégase zlokalizowany w Cadarache. Patrząc przez tę przejrzystą wodę, widziałem „wszystkie wnętrzności reaktora”, otoczone niebieskawym blaskiem, znajdującym się dziesięć metrów niżej. To było spojrzenie w twarz śmierci, bezpośrednie podejrzenie niebezpiecznego jądrowego toksynu. Cząstki emitowane były z prędkością nie większą niż prędkość światła w próżni, ale większą niż ta prędkość
w wodzie
, która wynosi tylko 200 000 km/s. Stosunek 200 000/300 000 = 1,5 odpowiada
współczynnikowi załamania
wody. Cząstki były więc emitowane „z prędkością naddźwiękową” w stosunku do prędkości światła w ośrodku i widoczne były bardzo wyraźnie rzeczy przypominające „fale uderzeniowe”, co odpowiada temu, co nazywamy
efektem Cerenkowa
. W ośrodku innym niż próżnia czas rozchodzenia się światła jest wydłużony z powodu czasu absorpcji i ponownego wyemitowania fotonów przez atomy lub cząsteczki. Jednak między atomami fotony poruszają się z prędkością 300 000 km/s.
PEGASE (35 megawatów cieplnych), reaktor badawczy i próbny, rozbieżność w Cadarache w 1963 roku – to stos, w którym przeprowadzane są próby paliw dla reaktorów chłodzonych gazem.
Basen reaktora Pégase został w 1980 roku przekształcony do przechowywania 2703 kontenerów zawierających 64 kg plutonu.
Oto źródła tego, co nastąpi:
http://www3.nhk.or.jp/news/genpatsu-fukushima
http://allthingsnuclear.org/tagged/Japan_nuclear
Każdy element zestawu (patrz wyżej) waży 170 kg i zawiera 60 „kredków”. Basen przechowywania reaktora nr 3 zawiera tyle samo „zużytych, ale bardzo toksycznych” prętów, ile ma sam rdzeń.
Poniżej obraz przesłany przez japońską stację NHK, wskazujący, że podlewania (wodą morską) musi być wykonywane z wysokości 22 metrów.
Podlewania japońskich reaktorów wymaga wysyłania wody (morskiej) na wysokość 22 metrów (źródło: japońska telewizja NHK).
.
Rura do podlewania, zamocowana na mobilnym pojeździe
Testowanie tej rury do podlewania
22 marca 2011:
Jak zaznaczył czytelnik, wydaje się to być rura do wylewania betonu zdalnie, jak pokazuje to zdjęcie, które mi przesłał (i dziękuję mu za to):
Widoczne jest po lewej stronie ciężarówka transportująca beton z mieszaczem obracającym się.
Przed nią ogromna płyta, na której rura złączowa mogła pozwolić na równomierne rozłożenie betonu.
Oczywiście można użyć takiej rury do wylewania wody na wysokość 22 metrów, gdzie chłodzenie może być najskuteczniejsze. Jeśli miałoby to służyć zatopieniu reaktora w cemencie, byłoby to znacznie poważniejsze. Oznaczałoby to, że organy chłodzenia reaktora lub jednego z nich zostały uszkodzone.
Poczekajmy...
Możemy jedynie mieć nadzieję, że sytuacja nie jest tak krytyczna, jak się wydaje na froncie jądrowym (z wyłączeniem faktu, że ofiary tsunami liczą się dziś już ponad dwadzieścia tysięcy).
Pozostaje jednak, że te zdarzenia gwałtownie przywołują nas do kontaktu z zagrożeniami jądrowymi.
Grupy wolontariatu tłumaczy.
Niektórzy czytelnicy zaproponowali uczestnictwo w rozpowszechnianiu tej analizy sytuacji (a także innych stron tego serwisu), oferując swoje usługi tłumaczy wolontariuszy. Niektórzy są tłumaczy profesjonalnymi lub (i) dwujęzycznymi. Jednak nie ma potrzeby być na takim poziomie, aby uczestniczyć. Kluczowe jest, by informacja się przekazała.
Do języka hiszpańskiego:
skontaktuj się z
Emilio Lorenzo
badaczem CNRS,
który zarządza różnymi tłumaczeniami, ewentualnie segmentując strony
Do języka angielskiego:
różni kandydaci zgłosili się, szczególnie do tłumaczenia. To oczywiście język najważniejszy, który ma największe szanse dotrzeć do jak największej liczby ludzi.
Poproszę tych czytelników o kontakt między sobą. Jeśli ktoś z nich mógłby zająć się rozprowadzaniem stron, ewentualnie segmentowanych.
Zgłosił się już:
Zgłosił się do tłumaczenia części tej strony, którą rozłożę na segmenty o długości odpowiadającej 5 stron tekstu:
Kto zgadza się być koordynatorem dla tłumaczeń na język angielski?
9 kwietnia:
Zgoda na tłumaczenie na język angielski:
Do języka włoskiego:
Przejdź na początek strony poświęconej katastrofie jądrowej w Japonii
Nowości
Przewodnik
Strona główna