opinia CNRS na temat prac Jacques Benveniste’a

Opinia CNRS na temat prac J. Benveniste

Sześć miesięcy po jego śmierci, opinię CNRS na temat prac J. Benveniste

8 marca 2005

Wstęp:

**

[Plik dźwiękowy wywiadu Montagniera, maj 2010](../../AUDIOS/LE SEPT NEUF DU DIMANCHE 02.05.2010_benveniste.mp3)

10 maja 2010.

Czytelnik wysłał mi fragment programu, w którym słychać Noblistę Luc Montagniera, który chwali mojego żałowanego przyjaciela J. Benveniste.

Profesor Luc Montagnier, laureat Nagrody Nobla z medycyny, w 2007 roku w Lugano, on nie oszczędza słów i nie zawaha się stwierdzić, że Jacques był genialnym pionierem, który był o krok przodem do swojej epoki, a jego przekonanie, że kiedyś zostanie uznane za słuszne jego poglądy.

Pamiętam czas, gdy dyrektor generalny INSERM, Lazare, odjął Jacquesowi jego 200 metrów kwadratowych lokali w INSERM 200 w Clamart, co zmusiło go do przeniesienia się do namiotów Algeco w klasztorze! Absolutna hańba.

Wiele razy mówiłem Jacquesowi: "rzuc, zostaniesz pochowany!" Ale on się trzymał, trzymał, aż do ostatniego oddechu, aż do śmierci, z sercem w kawałkach.

Moja kariera miała podobne aspekty i zawdzięczam życie tylko temu, że była to ciągła seria porzuceń: MHD w 1972 (porzuciłem w Instytucie Mechaniki Płynów w Marsylii instalację, którą w 1967 przyniósł do międzynarodowego awansu laboratorium), informatyka w 1983 (byłem zastępcą dyrektora informatycznego na uniwersytecie w prowincji), nauczanie na uczelni humanistycznej, matematyce (odwrócenie sfery, Pour la Science 1979), powrót do MHD (1975-1986), porzucenie wydawnictwa komiksów w 1990, szybkie porzucenie w latach 2000 w egiplogii. Obecnie, niemal całkowite porzucenie, lub poważne zaniedbanie w astrofizyce, kosmologii i matematyce fizycznej, z powodu braku pozytywnych reakcji (1985-2008).

Obecnie, powrót z Savoir sans Frontières i ponowne wydanie książek i komiksów. Aktywności na granicy porzucenia w MHD i tematy OVNIs. Poniżej zdjęcie stołu MHD w trakcie montażu w Rochefort (stan w maju 2010):

To w stylu Algeco J. Benveniste, w klasztorze INSERM, z tą różnicą, że to nie ja się tym zajmuję, ale odważny technik 40-letni. W przeciwieństwie do Bernarda Palissy, nie spalę mebli.

Francuska MHD na wierzchu, MHD "poza równowagą", tzw. "plazmy dwutemperaturowe", które pozwalają nam na pierwsze miejsce w międzynarodowych konferencjach (Vilnius 2008, Bremia 2009), oto!

Byłoby śmieszne, gdyby nie było tak smutne

W okolicznościach roku fizyki, czasopismo Courrier du CNRS opublikowało broszurę prezentującą dziesięć nierozwiązanych problemów w nauce. Jedno z tych pytań dotyczy struktury wody we wszystkich jej stanach. Poniżej reprodukcja tego materiału.

| Obecnie fizycy udało się zaobserwować, że tworzą się i niszczą bez przerwy - każda żyje średnio jedną miliardową sekundy, że wiele z nich powstaje i że trzy atomy muszą być idealnie ułożone, aby pojawiła się wiązanie. Z wszystkich cieczy, woda jest jedyną, która ma te trzy cechy. I to prawdopodobnie wyjaśnia w części słynne anomale opisane przez naukowców: z jednej strony, woda nie jest gazem w temperaturze pokojowej, ponieważ wiązania wodorowe są wystarczająco silne. Woda ma więc dużą siłę spójności. Wynik: trzeba dostarczyć dużo energii, aby rozbić te wiązania, co wyjaśnia, że wrze dopiero przy 100 °C. Z drugiej strony, nie jest też ciałem stałym w temperaturze pokojowej, ponieważ wiązania są jednak wrażliwe. |
|---|

**| P | our

To w okolicach -130 °C pojawia się inny interesujący zjawisk: jeśli woda zostanie ochłodzona wystarczająco szybko do tej temperatury, zamienia się w szkło bezpostaciowe, czyli ma strukturę szkła (patrz str. 16). Ustalenie się „Nie wiemy nic o strukturze wody między -40 °C a -130 °C”, przyznaje José Teixeira. Bez żartów, naukowcy nazywają tę strefę „niezamieszkanej ziemi”. Odkrycie w 1984 roku: fizycy Mishima, Calvert i Whalley odkryli drugą formę lodu, bezpostaciową, gęstszy niż pierwszy, ściskając zwykły lód przy bardzo niskiej temperaturze. Wynik, który wzbudził dawne pomysły. W rzeczywistości, w 1892 roku Röntgen wyraził przypuszczenie, że woda to mieszanina cieczy i lodu. Dziś niektórzy widzą w odkryciu dwóch form lodu bezpostaciowych obiecującą ścieżkę: woda, przynajmniej przy niskiej temperaturze, to mieszanina dwóch cieczy, jednej o niskiej gęstości i drugiej o wysokiej gęstości. Podejrzewa to José Teixeira. I sugeruje, że winowajcą jest nadal wiązanie wodorowe. Ale jak rozstrzygnąć, skoro „niezamieszkana ziemia” pozostaje niedostępna dla pomiarów? Rozwiązanie: poprawić eksperymenty z kawitacją, które odbywają się w temperaturze pokojowej i pod ciśnieniem „ujemnym”.

dla José Teixeira, głębsze zrozumienie dynamiki wiązania wodorowego jest konieczne, jeśli chcemy kiedyś naprawdę zrozumieć wodę. Bernard Cabane również idzie w tym kierunku: „Brakuje nam jeszcze wielu informacji o wodzie, aby mieć realistyczny i przewidywalny model jej zachowania. Znamy naturę wiązań między cząsteczkami, ale dopóki nie znamy, jak cząsteczka izolowana oddziałuje nie tylko z najbliższymi sąsiadami, ale także z innymi, model nie będzie dobry. . I obecne symulacje numeryczne mają rację. W rzeczywistości, jeśli próbujemy wyjaśnić trzy główne wyjątkowe anomale wody, modele reprodukują tylko jedną lub dwie. Nigdy nie trzy jednocześnie. Wiązanie wodorowe: powstaje między dwiema cząsteczkami, identycznymi lub nie. To niedobór ładunku na atomie wodoru, który umożliwia pojawienie się wiązania. Ale fizycy nie są wyczerpani pomysłami, aby rozwiązać tajemnicę. Dlatego badają jej strukturę w zimnie. „Wiązania wodorowe są bardziej stabilne poniżej 0 °C”, mówi José Teixeira. Można więc spróbować lepiej zrozumieć wodę ciekłą, jeśli śledzimy jej ewolucję do - 40°C. ” Ciekła do -40 °C? Tak, jeśli jest oczyszczona z wszystkich zanieczyszczeń, w przeciwnym razie krystalizuje natychmiast. Naukowcy nazywają to „nadtopieniem” (patrz diagram fazowy), które istnieje również dla innych cieczy, takich jak toluen, gal, czy topione szkło. „Obecnie rekord dla wody to - 42 °C - niemal tak dobrze jak woda nadtopiona w niektórych chmurach atmosferycznych, mówi Frédéric Caupin, badacz w Laboratorium Fizyki Statystycznej ENS. Poniżej -40 °C, wystarczająca agitacja termiczna cząsteczek wody wydaje się wystarczająca, aby ciecz przekształciła się w lód. Po przekroczeniu tej granicy temperatury, czas życia wody ciekłej staje się ekstremalnie krótki. Fizycy nie mają już sposobu na jej obserwację.

dla José Teixeira, głębsze zrozumienie dynamiki wiązania wodorowego jest konieczne, jeśli chcemy kiedyś naprawdę zrozumieć wodę. Bernard Cabane również idzie w tym kierunku: „Brakuje nam jeszcze wielu informacji o wodzie, aby mieć realistyczny i przewidywalny model jej zachowania. Znamy naturę wiązań między cząsteczkami, ale dopóki nie znamy, jak cząsteczka izolowana oddziałuje nie tylko z najbliższymi sąsiadami, ale także z innymi, model nie będzie dobry. . I obecne symulacje numeryczne mają rację. W rzeczywistości, jeśli próbujemy wyjaśnić trzy główne wyjątkowe anomale wody, modele reprodukują tylko jedną lub dwie. Nigdy nie trzy jednocześnie. Wiązanie wodorowe: powstaje między dwiema cząsteczkami, identycznymi lub nie. To niedobór ładunku na atomie wodoru, który umożliwia pojawienie się wiązania. Ale fizycy nie są wyczerpani pomysłami, aby rozwiązać tajemnicę. Dlatego badają jej strukturę w zimnie. „Wiązania wodorowe są bardziej stabilne poniżej 0 °C”, mówi José Teixeira. Można więc spróbować lepiej zrozumieć wodę ciekłą, jeśli śledzimy jej ewolucję do - 40°C. ” Ciekła do -40 °C? Tak, jeśli jest oczyszczona z wszystkich zanieczyszczeń, w przeciwnym razie krystalizuje natychmiast. Naukowcy nazywają to „nadtopieniem” (patrz diagram fazowy), które istnieje również dla innych cieczy, takich jak toluen, gal, czy topione szkło. „Obecnie rekord dla wody to - 42 °C - niemal tak dobrze jak woda nadtopiona w niektórych chmurach atmosferycznych, mówi Frédéric Caupin, badacz w Laboratorium Fizyki Statystycznej ENS. Poniżej -40 °C, wystarczająca agitacja termiczna cząsteczek wody wydaje się wystarczająca, aby ciecz przekształciła się w lód. Po przekroczeniu tej granicy temperatury, czas życia wody ciekłej staje się ekstremalnie krótki. Fizycy nie mają już sposobu na jej obserwację.

| E | lles

Śród anomali wody, trzy główne to

• bardzo silna spójność, która powoduje wysokie temperatury topnienia i wrzenia;

• wysoka stała dielektryczna, która pozwala rozpuszczać wszystkie sole.

Aby rozwiązać tajemnicę wody, fizycy liczą na eksperymenty kawitacyjne (tutaj przeprowadzone w tunelu hydrodynamicznym), w których pojawiają się pęcherzyki pary wodnej

• duża ekspansja przy niskiej temperaturze (poniżej 4 °C) i także podczas krzepnięcia.
  Tak jak można znaleźć wodę nadtopioną, można znaleźć też przegrzaną, czyli ciekłą powyżej 100 °C. Pojawienie się wybuchowego pęcherzyka nazywa się kawitacją. Spadek ciśnienia jest równoważny nagrzewaniu wody. Naukowcy rozciągają wodę (mówią o ciśnieniu ujemnym) aż do momentu, gdy zobaczysz pierwszy pęcherzyk pary.

**Julien Bourdet **

KONTAKTY

Bemard Cabane : bcabane @ pmmh.espci.fr Frédéric Caupin : caupin @ lps.ens.fr José Teixeira : teix@ Ilb.saclay.ceafr

Śród anomali wody, trzy główne to

• bardzo silna spójność, która powoduje wysokie temperatury topnienia i wrzenia;

• wysoka stała dielektryczna, która pozwala rozpuszczać wszystkie sole.

Aby rozwiązać tajemnicę wody, fizycy liczą na eksperymenty kawitacyjne (tutaj przeprowadzone w tunelu hydrodynamicznym), w których pojawiają się pęcherzyki pary wodnej

Śród anomali wody, trzy główne to

• bardzo silna spójność, która powoduje wysokie temperatury topnienia i wrzenia;

• wysoka stała dielektryczna, która pozwala rozpuszczać wszystkie sole.

Aby rozwiązać tajemnicę wody, fizycy liczą na eksperymenty kawitacyjne (tutaj przeprowadzone w tunelu hydrodynamicznym), w których pojawiają się pęcherzyki pary wodnej

Vers " Opinie CNRS na temat prac J. P. Petit "

Powrót do przewodnika Powrót do strony głównej

Liczba odwiedzin tej strony od 8 marca 2005 :