Gaza Gençlerinin Manifestosu

Gaza Gençlik Manifestosu

Gaza Gençlik Manifestosu

Aralık 2010

Kaynak

**

Gaza Gençlik Manifestosu
Gazalı genç sanatçılar ve sivil aktivistlerden oluşan bir topluluk
"Hamas'ın canına kıyamazsın. İsrail'e kıyamazsın. Fatah'a kıyamazsın. BM'ye ve UNRWA'ya (1) kıyamazsın. Amerika'ya kıyamazsın!"
Biz, Gazalı gençler, İsrail'e, Hamas'a, işgal'e, insan hakları ihlallerine ve uluslararası toplumun bu duruma karşı soğuk bakışına artık yeter!

Bağırmak, sessizlik, adaletsizlik ve apatikliğin duvarını delmek istiyoruz, İsrail F16'ları başımızın üzerinde sese göre duvarı deler gibi, ruhumuzun tüm gücüyle bağırarak, bu korkunç durumun bize verdiği tüm öfkeyi ifade etmek istiyoruz. İki tırnak arasında sıkışmış bir kuduz gibi, başka bir kabusun içinde bir kabus yaşıyoruz. Umudun bir yerine, özgürlüğün bir yere yer bırakılmıyor. Bu sürekli siyasi çatışmada mahsur kalmaktan, evlerimizin üzerinde dolaşan savaş uçaklarının tehditlerinden, "güvenlik bölgesi"nde tarlalarına gitmeye çalışan masum çiftçilerin silahlı saldırıya uğramasından, silahlı çöreklerin kendi düşüncelerini taşıyan gençleri dövmek ya da hapsetmek için dolaşmasından, ülkenin geri kalanıyla bağlantımızı kesen, bizi dar bir toprak parçasına mahkûm eden utanç duvarından artık yeter!

Bizim kendi kendi korkunç bir kahramanlık olarak gösterilmesinden, patlayıcılarla dolu cebimizde ve nefretle dolu gözlerimizle gösterilmesinden, dünyada kalanların bize karşı soğuk bakışlarından, her zaman açıklamalar yapmak ve kararlar üretmek için burada olan ama ne zaman uygulamaya geçilmesi gerekiyorsa kaçan, sandığımız "uzmanlardan" yeter! İsrail'in bizi hapsettiği, Hamas'ın bizi şiddetle bastırdığı ve uluslararası toplumun tamamen bizi görmezden geldiği bu korkunç yaşamdan yeter!

İçimizde bir devrim, bir büyük öfke var. Bu büyük enerjiyi kanalize edip mevcut durumu sorgulamak ve biraz umut kazanmak için bir yol bulmazsak, bu öfke bizi yok edecek. Son olarak, 30 Kasım'da Hamas milisleri, Gazada çok aktif bir gençlik örgütü olan Sharek Gençlik Forumu'nun (www.sharek.ps) merkezine silahları, yalanları ve agresif tutumlarıyla gelip, tüm kişilere dışarı atıldı, birkaç kişi tutuklanıp hapishaneye atıldı, Sharek'in faaliyetlerini sürdürmesi engellendi. Birkaç gün sonra, Sharek merkezinin önünde toplanan protestocular saldırıya uğradı, dövüldü ve bazıları hapishaneye atıldı.

Gerçekten bir kabusun içinde başka bir kabus yaşıyoruz. Bize baskı altında olduğumuzu anlatmak için uygun kelimeleri bulmak çok zor. 2008-2009'da İsrail'in "Sert Kurşun" operasyonu sırasında hayatta kalma mücadelesi vermek zorunda kaldık; bizi sistematik olarak bombaladı, binlerce evi yok etti, daha fazla yaşam ve hayal de yok etti. Hamas'ı hedeflerindeki gibi yok etmeyi başaramadı ama bizi her zaman korkuyla kalmaya zorladı ve her birimizde "post-traumatik stres sendromu" kalıcı hâle geldi çünkü bombalardan kaçacak bir yer yoktu.

Biz, yüreğimiz ağır bir gençlikiz. İçimizde o kadar büyük bir yük var ki, güneşin batışını seyredemiyoruz: her kapanışımızda korkunç anılar gözlerimizin önünden geçerken, gökyüzünü kaplayan korkunç bulutlarla nasıl seyredilebilir? Acıyı gizlemek için gülümsüyoruz, savaşı unutmak için gülümsüyoruz, kendimizi hemen öldürmemek için umudu koruyoruz.

Son yıllarda Hamas, bizi düşündürme, davranışlarımızı ve beklentilerimizi kontrol altına almak için her şeyi yaptı. Biz, füze tehditleri altında yaşayıp, görünürde imkânsız gibi görünen, normal ve sağlıklı bir yaşam sürme görevini yerine getirmeye alışmış bir nesiliz. Ve bir kitle gibi yayılan, toplumumuzun her köşesine yayılan, tüm canlı hücreleri, her farklı düşünceyi, her mümkün hayali yok etmeye kararlı, her birimizi korkuyla donatmaya çalışan, kötü niyetli bir kanser gibi yayılan bir örgüt tarafından sadece kabul ediliyoruz. Ve tüm bu, İsrail'in demokratik bir ülke olduğunu iddia ettiği, ama Gazayı bir hapishane haline getirdiği bir ortamda yaşanıyor.

Yine tarih, korkunç bir şekilde tekrar ediyor ve herkes bunu fark etmiyor gibi görünüyor. Korkuyoruz. Burada, Gazada, hapishaneye atılmaktan, sorgulamaktan, dövülmekten, işkence görmekten, bombalanmaktan, öldürülmeden korkuyoruz. Yaşamaktan korkuyoruz çünkü adımlarımızı ciddi şekilde değerlendirmek ve hazırlamak zorundayız çünkü her yerde engeller ve yasaklar var çünkü gitmek istediğimiz yere gitmemizi, istediğimiz şekilde konuşmamızı, hareket etmemizi ve bazen istediğimiz şeyi düşünebilmemizi engelliyorlar çünkü işgal, zihinlerimizi ve kalplerimizi işgal ediyor ve bu kadar korkunç ki fiziksel bir acı haline geliyor, direniş ve öfke gözyaşları dökmek istiyoruz.

Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. Korkuyoruz. K