Naamloos document
Koud lood
21 maart 2009
Na het plaatsen van mijn dossier "het land van lijden en haat", ontving ik een paar berichten van lezers. Niet veel, in feite. Omdat dit dossier was opgebouwd uit historisch bewezen feiten, die zelfs door de Joden zelf als geloofwaardig worden beschouwd. In gesprekken met hen merkte ik hoe vaak zij de oorsprong van wat zij als hun basiscultuur beschouwen – de Tora – onkend waren: zeer weinig hadden de Tora zelf gelezen. Het is waar dat alleen vijf tot zes procent van de Israëliërs gelovig zijn, denken dat de Tora een heilige boek is, verwijzen naar iets echt, iets geloofwaardig.
De meesten wisten niets van de mythische grondslagen van sommige van hun traditionele feesten. Veel mensen leefden op basis van een zeer verfijnde visie, vergelijkbaar met wat jonge christenen vinden in hun "heilige verhalen". Door mijn tekst te lezen ontdekten zij de "operaties onder valse vlag" die Israël heeft uitgevoerd, en ook de terroristische acties die hun historische leiders, soms zelfs toen zij aan de macht waren, uitvoerden in de periode direct na de oorlog.
Bij Joden die in Frankrijk wonen, hoorde ik na een klassieke anti-Arabische tirade het bekende motief:
*- Alles wat wij willen, is in vrede leven. De Israëliërs willen alleen vrede. *
Deze mensen ontdekten, vaak met verbazing, de grondslag van de staat Israël, waarvan zij niets wisten:
In vrede leven op het land van anderen
Ik ben verbaasd dat ik niet direct wordt aangeduid als antisemiet door een journalist als Philippe Val, hoofdredacteur van Charlie Hebdo. Wat stilte in onze pers! Wat ontbreken van beelden.
Neem de volgende URL:
Gilad Atzmon is een in Israël geboren Jood, die daar zijn militaire dienst heeft vervuld, maar moest emigreren naar Engeland vanwege zijn politieke standpunten.
Hij verklaart geen contact te willen hebben met politieke leiders van welke groep dan ook en stelt dat kunstenaars (hij is jazzmuzikant) zich moeten inzetten voor verstandhouding tussen volken.
Bovenaan wordt een dia-afspeling getoond die nauwelijks te verdragen is. Operatie Koud Lood: 1400 doden onder de Palestijnen (en 5000 gewonden), 14 doden in de rangen van Tsahal.
Een verhouding van één op honderd.
Op deze site, zo wordt me verteld, staat een artikel van een Jood, Gilad Atzmon. Hier is wat hij schrijft, volgens een vertaling die mij is doorgezonden:
94% steun van de Israëlische bevolkingvolg, met eigen ogen****
Op een heuvel waaruit Gaza te zien is, volgen Joden de militaire operaties terwijl ze van blijdschap dansen. In de afgelopen weken zijn wij getuige geweest van een genocidaal Israëlisch offensief tegen de Palestijnse burgerbevolking in de Gazastrook. Wij hadden al getuige kunnen zijn van een van de machtigste legerwerelds die vrouwen, ouderen en kinderen verpletterde. Deze keer zagen we een orkaan van niet-conventionele wapens ontploffen boven scholen, ziekenhuizen en vluchtelingenkampen. We hadden al oorlogsmisdaden gezien en gehoord, maar deze keer was de Israëlische overtreding categorisch anders: zij kreeg de steun van bijna de gehele Joodse bevolking van Israël.
De militaire campagne van "Tsahal" in Gaza werd inderdaad gesteund door 94% van de Israëliërs, kennelijk goedkeurden ze de luchtangriffen op burgers. De Israëlische bevolking volgde het bloedbad op haar televisieschermen; ze hoorde de schreeuwen, zag ziekenhuizen en vluchtelingenkampen in brand staan, en toch werd ze niet werkelijk geschokt door wat ze zag. De Israëliërs deden weinig om hun onverzettelijke, "democratisch gekozen" leiders tegen te houden. In plaats daarvan pakten sommigen hun ligstoel, gingen naar de heuvels die de Gazastrook domineren, om (zie foto hierboven) hun leger te zien dat Gaza transformeert tot een hedendaags Hebreeuwse amfitheater, overvol met bloed. En zelfs nu, terwijl de militaire campagne lijkt te zijn afgelopen en de omvang van het bloedbad in Gaza bekend is geworden, tonen de Israëliërs geen enkele spoor van berouw. Alsof dat nog niet genoeg was, hebben Joden over de hele wereld gedurende de oorlog hun steun uitgesproken voor hun "staat voor alleen Joden".
Een dergelijke publieke steun voor duidelijke oorlogsmisdaden is absoluut zonder precedent. Terroristische staten doden zeker, maar ze voelen ten minste een beetje schaamte. De USSR van Stalin deed het in een paar goulags in het diepe Siberië, het naziregime executeerde zijn slachtoffers in diepe bossen en achter prikkeldraad. In de Joodse staat, geen van die ouderwetse handschoenen: de Israëliërs vermoorden onschuldige vrouwen, kinderen en ouderen overdag, met niet-conventionele wapens gericht op scholen, ziekenhuizen en vluchtelingenkampen... Het niveau van deze collectieve barbaarsheid schreeuwt om uitleg. De taak die ons wacht, kan zonder aarzelen worden omschreven als de zoektocht naar een bewustwording van de collectieve geweldpleging van Israël. Hoe kon het gebeuren dat een samenleving (de Israëlische samenleving, in dit geval) zó ver kon afwijken van elk gevoel van medeleven en genade?
Op een heuvel waaruit Gaza te zien is, volgen Joden de militaire operaties terwijl ze van blijdschap dansen. In de afgelopen weken zijn wij getuige geweest van een genocidaal Israëlisch offensief tegen de Palestijnse burgerbevolking in de Gazastrook. Wij hadden al getuige kunnen zijn van een van de machtigste legerwerelds die vrouwen, ouderen en kinderen verpletterde. Deze keer zagen we een orkaan van niet-conventionele wapens ontploffen boven scholen, ziekenhuizen en vluchtelingenkampen. We hadden al oorlogsmisdaden gezien en gehoord, maar deze keer was de Israëlische overtreding categorisch anders: zij kreeg de steun van bijna de gehele Joodse bevolking van Israël.
De militaire campagne van "Tsahal" in Gaza werd inderdaad gesteund door 94% van de Israëliërs, kennelijk goedkeurden ze de luchtangriffen op burgers. De Israëlische bevolking volgde het bloedbad op haar televisieschermen; ze hoorde de schreeuwen, zag ziekenhuizen en vluchtelingenkampen in brand staan, en toch werd ze niet werkelijk geschokt door wat ze zag. De Israëliërs deden weinig om hun onverzettelijke, "democratisch gekozen" leiders tegen te houden. In plaats daarvan pakten sommigen hun ligstoel, gingen naar de heuvels die de Gazastrook domineren, om (zie foto hierboven) hun leger te zien dat Gaza transformeert tot een hedendaags Hebreeuwse amfitheater, overvol met bloed. En zelfs nu, terwijl de militaire campagne lijkt te zijn afgelopen en de omvang van het bloedbad in Gaza bekend is geworden, tonen de Israëliërs geen enkele spoor van berouw. Alsof dat nog niet genoeg was, hebben Joden over de hele wereld gedurende de oorlog hun steun uitgesproken voor hun "staat voor alleen Joden".
Een dergelijke publieke steun voor duidelijke oorlogsmisdaden is absoluut zonder precedent. Terroristische staten doden zeker, maar ze voelen ten minste een beetje schaamte. De USSR van Stalin deed het in een paar goulags in het diepe Siberië, het naziregime executeerde zijn slachtoffers in diepe bossen en achter prikkeldraad. In de Joodse staat, geen van die ouderwetse handschoenen: de Israëliërs vermoorden onschuldige vrouwen, kinderen en ouderen overdag, met niet-conventionele wapens gericht op scholen, ziekenhuizen en vluchtelingenkampen... Het niveau van deze collectieve barbaarsheid schreeuwt om uitleg. De taak die ons wacht, kan zonder aarzelen worden omschreven als de zoektocht naar een bewustwording van de collectieve geweldpleging van Israël. Hoe kon het gebeuren dat een samenleving (de Israëlische samenleving, in dit geval) zó ver kon afwijken van elk gevoel van medeleven en genade?
Ik las dat tijdens de operaties van de Israëliërs tegen vermeende terroristen, de Arabieren hun doden tentoongesteld, kinderen met bloed besmeurd ophielden en deze op die manier "ter propaganda" gebruikten. Kijk nu naar deze lange dia-afspeling en u zult zien hoe de Palestijnen al deze doden gebruiken voor propagandadoeleinden. Dit gebeurt nu op grote schaal. De beelden rollen voorbij, tot misselijkheid. Zijn dit dan alleen de onbedoelde schade die bij elke oorlog hoort?
Onbedoelde schade tijdens de operatie in Gaza
In Israël en in verschillende landen over de hele wereld ontstaan vreemde demonstraties:
Hersteld door Shimon Tzabar
In Le Nouvel Observateur:
vervolg van de pagina "Koud Lood":
Stemmen beginnen te klinken
29 maart 2009
Het Israëlische offensief op Gaza kan een datum zijn in de geschiedenis van het Midden-Oosten en misschien in de wereldgeschiedenis. Het markeert het einde van een mythe. In een vorig dossier had ik mijn lezers eerst laten ontdekken dat het zionisme niet na de Tweede Wereldoorlog was ontstaan, maar dat het beweging al eind negentiende eeuw was begonnen. In dezelfde richting konden zij ontdekken dat veel voormalige leiders van de staat Israël echte terroristen waren, en tenslotte dat het land operaties had uitgevoerd die nu bekend staan als "valse vlag".
Het Israëlische vraagstuk is een van de lastigste onderwerpen die er zijn. Ik had het daarom aangepakt op basis van historische overwegingen en feiten die algemeen als vaststaand worden beschouwd. Deze feiten hebben vaak mijn Joodse lezers verrast, die sommige ervan onbekend waren. Maar nu haalt de geschiedenis ons in, ze is op onze hielen.
Toen de Israëliërs op het krappe Gaza-gebied afstormden, een ware getto, reageerde geen enkel westers land. De Franse pers zwegen.