De surrealistische schilder Vladimir Kush
De surrealistische schilder Vladimir Kush
27 december 2008
http://www.vladimirkush.com/editions.php
Hij is geboren in het noorden van Moskou. Zegt dat hij zijn kunstenaarscarrière begon toen hij 3 of 4 jaar oud was. Zijn vader was wetenschapper, maar iedereen tekende in zijn familie. Op de leeftijd van 7 jaar ging hij naar een school waar de helft van de dag besteed werd aan studie en de andere helft aan beeldende kunst. Hij kreeg volledige vrijheid om te creëren.
Op de leeftijd van 18 jaar moest hij dienst doen, voor twee jaar. Maar na zes maanden vond zijn eenheidshoofd dat hij beter zijn tijd kon besteden door schilderijen te schilderen op de muren van het kamp. Toen maakte hij volledig surrealistische decoraties, door een radiozender op de top van een ijsberg te plaatsen die dreef in het midden van een oceaan. In 1987 begon hij zijn schilderijen te verkopen en te laten tonen bij de Vereniging van Kunstenaars. Medewerkers van de Amerikaanse ambassade vroegen hem hun portret te schilderen.
In 1990 had hij een bepaalde bekendheid door te tonen in Duitsland, samen met andere Russische kunstenaars. Daarna richtte hij zijn blik op de Verenigde Staten.
Kush doet me denken aan Salvador Dali, maar nog complexer, en aan Magritte, maar minder ongecompliceerd. Het is moeilijk een idee te krijgen van de "stof" van zijn schilderijen uit enkel foto's. Er is een schilderij met "een vis in opbouw" dat aan Bosch doet denken.
Nu vragen we ons af of kunstenaars nog steeds hun plaats hebben. Ik weet dat ik enkele weken geleden een tentbeurs bezocht waar handgemaakte werken werden getoond, op de Place Dumon in Brussel. Op een van de standen was Quentin Gréban, jonge illustrateur voor kinderboeken. Ik kocht een aquarel van hem, waarin een klein vosje te zien is dat lijdt aan lumbago.
Een illustratie van de Belg Quentin Gréban (uitgaven Mijade). Zoek "Quentin Gréban" op Google. Ik moest daarvoor 60 euro betalen. Hij verkocht alle zijn origines. Ik kwam de volgende dag terug om meer te kopen en cadeaus te geven. Maar de tent was al verdwenen. Heeft hij veel verkocht? Ik durf het niet te zweren. Toch weet hij goed met zijn penseel om te gaan, die jongen. Maar kunnen mensen "de mooie werk" waarderen? Ik vond zijn aquarellen erg leuk. Ik ben begonnen met het schrijven van een boek voor kinderen en wanneer Julien me zal laten zien hoe ik InDesign moet gebruiken, zal ik het illustreren en laten drukken. Wat een geweldige zaak, de scanner. De nuances zijn hier zeer goed weergegeven.
Hij is geboren in het noorden van Moskou. Zegt dat hij zijn kunstenaarscarrière begon toen hij 3 of 4 jaar oud was. Zijn vader was wetenschapper, maar iedereen tekende in zijn familie. Op de leeftijd van 7 jaar ging hij naar een school waar de helft van de dag besteed werd aan studie en de andere helft aan beeldende kunst. Hij kreeg volledige vrijheid om te creëren.
Op de leeftijd van 18 jaar moest hij dienst doen, voor twee jaar. Maar na zes maanden vond zijn eenheidshoofd dat hij beter zijn tijd kon besteden door schilderijen te schilderen op de muren van het kamp. Toen maakte hij volledig surrealistische decoraties, door een radiozender op de top van een ijsberg te plaatsen die dreef in het midden van een oceaan. In 1987 begon hij zijn schilderijen te verkopen en te laten tonen bij de Vereniging van Kunstenaars. Medewerkers van de Amerikaanse ambassade vroegen hem hun portret te schilderen.
In 1990 had hij een bepaalde bekendheid door te tonen in Duitsland, samen met andere Russische kunstenaars. Daarna richtte hij zijn blik op de Verenigde Staten.
Kush doet me denken aan Salvador Dali, maar nog complexer, en aan Magritte, maar minder ongecompliceerd. Het is moeilijk een idee te krijgen van de "stof" van zijn schilderijen uit enkel foto's. Er is een schilderij met "een vis in opbouw" dat aan Bosch doet denken.
Nu vragen we ons af of kunstenaars nog steeds hun plaats hebben. Ik weet dat ik enkele weken geleden een tentbeurs bezocht waar handgemaakte werken werden getoond, op de Place Dumon in Brussel. Op een van de standen was Quentin Gréban, jonge illustrateur voor kinderboeken. Ik kocht een aquarel van hem, waarin een klein vosje te zien is dat lijdt aan lumbago.
Een illustratie van de Belg Quentin Gréban (uitgaven Mijade). Zoek "Quentin Gréban" op Google. Ik moest daarvoor 60 euro betalen. Hij verkocht alle zijn origines. Ik kwam de volgende dag terug om meer te kopen en cadeaus te geven. Maar de tent was al verdwenen. Heeft hij veel verkocht? Ik durf het niet te zweren. Toch weet hij goed met zijn penseel om te gaan, die jongen. Maar kunnen mensen "de mooie werk" waarderen? Ik vond zijn aquarellen erg leuk. Ik ben begonnen met het schrijven van een boek voor kinderen en wanneer Julien me zal laten zien hoe ik InDesign moet gebruiken, zal ik het illustreren en laten drukken. Wat een geweldige zaak, de scanner. De nuances zijn hier zeer goed weergegeven.
****- Pagina 2
****- Pagina 3
****- Pagina 4