Interview Ummo France Inter
Ummo
14 oktober 2005
De journaliste van France Inter was aardig. We hebben de interview in mijn keuken gedaan. Het is zeldzaam dat ik nu nog meedoe aan programma’s. Een maand eerder had ik een man van een televisiezender gewoon de deur uitgezet, zonder spijt. Televisie dient alleen maar om onzin te verkopen, wanneer je die hebt. Een uitzending, tienduizend exemplaren. Twee, twintigduizend, enzovoort. Geen tv, geen grote impact. In 1997 kreeg mijn boek "We hebben de helft van het universum verloren" geen enkele media-aandacht. Alleen een enkele radiozender, waar een man me op het einde zei: "Ik weet dat ik daar straf voor zal krijgen." Jammer, het was een goed boek.
Ik heb op tv zitten tegenover ufologen. Wat vervelend. Er was zelfs een programma waar ik met een universitair ufoloog zat, die bijna stilstond bij het praten. Mensen die de scene kennen, weten wel wie ik bedoel. Ik herinner me dat ik midden in de uitzending in slaap ben gevallen. Ik was niet zo moe, maar als ik terugdenk aan de tijd die die man nodig had om twee zinnen te zeggen, dan doet het denken aan de Marseille-uitdrukking "de tijd om een ezel te doden met vijgen".
Radio was altijd levendiger. Ik heb een uitstekend geheugen van programma’s van twintig jaar geleden met Jacques Pradel. Ik herinner me heerlijke momenten met de Belgen, die niet gebrek hebben aan humor. Ik herinner me een tv-uitzending in België, onvergetelijk. Ik volgde een zeer dynamische en doelgerichte persmedewerker. Ik moest om dertien uur op het scherm verschijnen. Toen waren de studio’s van de RTB gevestigd in het voormalige huis van baron Empain, midden in Brussel. We hadden alleen de ingangen van een oude salon voorzien van geluidsafschermende, dikke en zware deuren.
We waren te laat. Het was een race. Te laat komen op een directe uitzending om dertien uur is ongepast. De persmedewerker en ik renden door de cirkelvormige gang, in het tempo van het klap-klap van haar hoge hakken, terwijl we wisten dat het programma al begonnen was. Opeens wijst ze naar een deur en zegt: "Daar is het." Ik geloof haar zonder twijfel, storm naar binnen en duw met kracht op de deurknop. Aan de andere kant een vreemd geluid. Na de uitzending zag ik de opname. We hadden de verkeerde deur gekozen. Het was bijna gebeurd dat het hele decor op de journalist viel. De Belgische kijkers dachten waarschijnlijk dat ze live een aardbeving meemaakten.
Het is waar dat er een paar grappige herinneringen bij zitten. Vooral in die tijd, toen veel dingen live werden gemaakt. Ik herinner me een programma over MHD met de Bogdanoff, in "Temps X", twintig jaar geleden, waar ik twee draden aan een model moest vastmaken. Ik had niet verwacht dat ze zo heet zouden worden. Igor, die goed zag dat ik me verbrandde, lachte zich rot en rekende het uit, expres.
De journalist van France Inter was intelligent en geestig. Het thema van het programma was "Mogelijke en onmogelijke verhalen". Het verliep goed. Nadat ze haar opnameapparaat had opgeruimd, wilde ze naar het toilet. We moesten niet te lang wachten, want ik moest haar met de auto meenemen zodat ze de TGV naar Parijs kon halen. Opeens klonk er geklopt. Ik ging kijken. Niemand had ooit de vergrendeling van het toilet op de begane grond dichtgedaan, en nu zat die vast.
- U moet de sloten losmaken...
Ik kijk. De montage was zo gemaakt dat de schroeven... aan de binnenkant zaten, en het toilet had geen raam. Ik zag mezelf al de deur met een bijl open slaan. Gelukkig vond ze uiteindelijk de juiste beweging en kon ze zich bevrijden.
Vandaag belde ik haar terug om te zeggen dat ik erg genoten had van de montage. Zij vond het ook leuk. Ik vond het goed. Origineel. Soms lukt het om een behoorlijk diepgaand onderwerp op een luchtige toon te brengen. We spraken nog even over het toiletincident, uniek in haar carrière.
- Het vervelende is dat ik nu de hele sloten moet vervangen...
- Nee. U doet gewoon een schroevendraaier aan de binnenkant, met een notitie erbij.
Niet te ontkennen: vrouwen hebben meer praktische zinnigheid dan wij.
Om deze 55-minuten uitzending te beluisteren of opnieuw te horen.
Let op: 21 megabytes!
--- * Radio Canada, 1991: Gewoon voor de lol, een interview dat de auteur in Quebec gaf over het Ummo-geval. Online gezet op 23 oktober 2005. Link
Aantal keer dat deze pagina is bekeken sinds 14 oktober 2005: