De zwakke punten van de Japanse kernreactoren
Het veiligheidsprobleem bij de Japanse reactoren
(boilende waterreactor)
25 maart 2011
reacteur_brw_eng.html
Ik heb net een eerste tienpagina-essay afgerond, dat in het volgende nummer van Nexus zal verschijnen. Dat nummer van maart had al een tienpagina-artikel over de Z-machine gepubliceerd, waarin mijn website-tekst werd overgenomen. Nou ja, goed. Nu wordt er eindelijk gesproken. Ik heb hen, op hun verzoek, de vervolgserie gestuurd, ook weer in de vorm van een tienpagina-artikel, dat volgens plan in het volgende nummer (Nexus verschijnt om de twee maanden) zal verschijnen.
Mijn lezers zijn soms verbaasd dat ze nooit een van mijn artikelen vinden in een van de vele Franse of francophone popularisatiebladen (La Recherche, Pour la Science, Science et Vie, Science et Vie Junior, Ca m'intéresse, Ciel et Espace, enzovoort). Ze zijn ook verbaasd dat ik nooit meedoe aan debatten in de televisie.
De reden is simpel: ik ben al decennia lang geblokkeerd voor de media. Mijn verschijning op het scherm is uitzonderlijk. Een hoofdredacteur van een klein technisch-wetenschappelijk informatieblad, dat een paar jaar geleden een artikel van mij over de Z-machine had gepubliceerd, zat ooit in een vergadering met hoofdredacteuren van verschillende wetenschappelijke en technische bladen. Hervé This, adjunct-hoofdredacteur van Pour la Science, zei hem letterlijk:
- Waarom heb je zijn artikel gepubliceerd? Je weet toch dat wij instructie hebben om hem onze pagina’s niet te openen.
En zijn gesprekspartner schreef me later:
- Ik wist niet dat het zo ver zou gaan.
Ja, Hervé This, net als zoveel anderen, behoort tot de
Epistémo-Tartuffes:
- Verberg die wetenschap, dat ik haar niet zie.
- Wetenschap is koken ....
Bekijk zijn Wikipedia-pagina. Aan het einde de lijst van zijn eervolle onderscheidingen.
Kan je niet meer lachen, gegarandeerd. Meer onderscheiden, kan niet.
Hervé This was mijn "coach" bij uitgeverij Belin gedurende ruim vijftien jaar. De uitgeverij had hem opgedragen om de albums uit de serie Aventures d'Anselme Lanturlu te "corrigeren". Belin had het blad Pour la Science, waar hij uiteindelijk adjunct-hoofdredacteur van werd.
Zoon van een psychiater, genoot This met genoegen van het feit dat ik de manuscripten N keer moest herschrijven. Het hoogtepunt was het album over astrofysica, Mille Milliards de Soleils, waarbij er zeven opeenvolgende versies waren, waarbij This uiteindelijk zei: "Uiteindelijk was de eerste versie beter."
Wat een plezier om met een talentvolle auteur te spelen, zoals een kat met een muis. Deze afschuwelijke spelletjes duurden vijftien jaar.
Deze positie van "collectiehoofd" stond This toe om in het algemeen te zeggen: "De albums van JP Petit, kijk eens in welke staat ze aankomen. Er is veel werk nodig om ze op orde te brengen."
Lul.
De censuur kwam uiteindelijk ook bij uitgeverij Belin. Drie albums bleven twee jaar geblokkeerd. Dat waren Le Logotron, Joyeuse Apocalypse en Le Chronologicon. Ik reed naar Parijs en vroeg aan de directeur of hij iets tegen de manuscripten had. Zijn antwoord:
- Een uitgever publiceert boeken... natuurlijk... maar vooral boeken die hem aanspreken. Deze boeken spreken ons niet aan.
En hij gooide die drie manuscripten op tafel. Ik vond toen een klein uitgeverijtje in de omgeving van Sisteron. Deze keer was ik voorzichtig en had ik in het contract laten zetten: "In het geval dat de jaarlijkse verkoop onder de 70 exemplaren per jaar zou vallen, krijgt de auteur automatisch zijn rechten terug."
Die cijfers zijn nooit bereikt.
Ik wist niet meer wat ik moest doen. Tussen de tijd had ik "Pour quelques Ampères de Plus" getekend. Het leek me tijdverspilling om een dergelijk boek bij die aardige man te laten uitgeven. Aangezien ik het toch moest doen, stuurde ik een kopie van het manuscript naar This, die het me terugstuurde vol met opmerkingen in rode marker. Dialoog:
This, ik denk dat je niet hebt begrepen dat ik het manuscript terugstuurde met al je opmerkingen erin.
Hoezo?
Ik heb het je gestuurd, maar jij publiceert het zo, in die staat. Zo of niet. Geen enkel woord of tekening mag worden gewijzigd.
Maar eerder deden we het toch zo?
Eerder was eerder. Nu heb ik er genoeg van. Of jij het album publiceert zoals het is, of we laten het vallen.
Uiteindelijk besloot de uitgeverij het boek toch te publiceren. Dat was het laatste. Veel jaren later kon ik mijn rechten op de hele serie terugkrijgen. De uitgeverij, met 10 tot 20 verkopen per jaar en per titel, had sommige oplagen uiteindelijk uitgeput. Contractueel is een uitgever verplicht om een boek beschikbaar te stellen voor lezers. Hij zou dus een nieuwe druk moeten doen.
Ik heb nog een ander verhaal te vertellen, over de Alembert-prijs, die werd ingesteld om een popularisatieboek over wiskunde te belonen. Veel mensen dachten dat ik automatisch de laureaat zou zijn, met boeken als Le Geometricon, Le Trou Noir, Le Topologicon.
Tijdens de vergadering van de commissie die de prijs moest uitreiken, stelde een lid mijn naam voor. Maar de anderen reageerden meteen:
Petit heeft niet alleen die boeken gemaakt. Hij heeft ook het Mur du Silence gemaakt....
Ah ja, in dat geval...
Om wraak te nemen op mijn gedrag als auteur die arrogant was geworden, toen ik in 1997 mijn boek "On a perdu la moitié de l'Univers" publiceerde, publiceerde This in Pour la Science een uitgebreide vernietiging, over twee kolommen, opgesteld door een zekere Philippe Zarka van Meudon. Deze kritiek onthulde de onbekwaamheid van de auteur. Ik nam contact op met een lid van dat laboratorium, besloten om in een seminarie te antwoorden op een man die ik voor een onderzoeker achtte. Maar ik stond tegenover geen onderzoeker, maar een eenvoudige ingenieur "die veel popularisatieboeken had gelezen". Ik voelde me als een tennisspeler die een "returnwedstrijd" wil spelen tegen een pingpongspeler. Verder gaan was zinloos.
Ik wendde me toen tot This, en vroeg een recht van antwoord in de kolommen van Pour la Science, wat hij me weigerde, dronken van het machtsgewicht dat zijn positie hem gaf.
Ja, voor This is wetenschap... koken.
Om het probleem te omzeilen gaf de commissie de prijs aan... het blad Pour la Science, voor de publicatie van een boek over wiskunde, waarin mijn artikel uit 1979 over het omkeren van de bol, nog steeds het hoogtepunt is.
Ik heb, en zal nooit de Alembert-prijs krijgen.
Wat de wind meeneemt.En wat This betreft, het is voldoende om de verbijsterende lijst van zijn onderscheidingen te bekijken om het karakter van de man te zien, een trouwe dienaar van de macht in zijn hart. Zo veel buigingen, zo veel schrapen om zo’n palmares te verzamelen. Hij doet me denken aan het personage van Brassens "Cornes d'Auroch" en aan het laatste vers van het lied:
En omdat hij nooit iets slechts had gedaan, kreeg hij nationale begrafenis.
Misschien eindigt This wel in de Panthéon. Wie weet?
Om dezelfde reden zult u in geen enkel van deze media de vermelding vinden van het bestaan van onze vereniging Savoir sans Frontières, die nu gratis meer dan 400 albums beschikbaar stelt aan lezers, vertaald in meer dan 36 talen.
Een lezer heeft me zojuist een pdf gestuurd over de veiligheidsprocedures bij BWR-reactoren (boilende waterreactoren), zoals die in alle Japanse kerncentrales worden gebruikt. Geen tijd voor commentaar. Ik probeer later wel tijd te vinden.
Deze dossier over de Japanse reactoren
In het Engels: iemand moet deze pdf vertalen
Een andere lezer schrijft: "Waarom publiceert u uw artikelen niet online in een Engelse vertaling? Dan zou u veel meer mensen bereiken."
Ja, maar wie vertaalt er?
Ik zou het niet beter willen, maar wie vertaalt?
Ik ontvang vaak e-mails van mensen die "iets nuttigs willen doen in een wereld die steeds meer op het Titanic lijkt". Suggestie: neem contact met mij op en vertaal mijn artikelen naar het Engels. Stuur me de htm-pagina’s, klaar om te plaatsen. Ik heb zelf geen tijd om die pagina’s op te bouwen. Als er legenda’s op de platen staan, moeten die ook in het Engels worden gezet. Een nuttig werk.
Alstublieft, laat de middelbare scholieren me niet meer vragen om hun TPE te begeleiden, laat de amateur-gekken me niet meer bestoken met vragen, er is dringender werk te doen.
**** ---