De mysteries van het stille bombardement B2
De mysteries van de B2
20 augustus 2002
Pagina 5
De vreemdheid van de B2.
De foto’s in de brochure geven aan de specialist verschillende indrukken, afhankelijk van welk onderdeel van het vliegtuig wordt getoond. Alles wat te maken heeft met het landingsgestel:
Voorlandingsgestel
of met het bommenafvulsystem:
Rotatief afvulsysteem voor militaire lading (bommen, cruisemissiles)
ziet er zeer "netjes", zeer "professioneel", zeer "afgerond", "geïntegreerd in de structuur" of "oorspronkelijk" uit. Terwijl we hierbij even opmerken dat een systeem voor het afvullen van bommen of cruisemissiles via een cilindrisch mechanisme geen vernieuwing is. Men vindt dit systeem bijvoorbeeld terug in vrij oude Sovjet strategische bommenwerpers. Laten we nu een blik werpen op de vlieguitrusting van de piloot van het bombardement van de derde millennium:
Dit zou eventueel kunnen kloppen met de cruisehoogte: 15.000 meter. Deze uitrusting is niet drukgedrukt. Men erkent inderdaad dat pilooten een onbedoelde depressurisatie of een gevolg van een missile-aanval tot een hoogte van vijftienduizend meter kunnen verdragen.
Op de volgende afbeelding zit de copiloot van het vliegtuig op zijn afvuursysteem.
Is het denkbaar dat op dit derde-millennium bombardement, zo duur, zoveel slangen en kabels in de toegangsweg worden laten liggen zonder ze zelfs maar te beschermen met een afdekking? Volgens André Jacques Holbecq, voormalig piloot van de Concorde, is het ondenkbaar dat iemand meer dan tien uur zittend blijft zitten en daarna nog aandachtig een bombardementsoptie kan uitvoeren, die volledige aandacht vereist. Bij de aanval Whiteman-Kabul zouden de pilooten de strijdgroep bereikt hebben, volgens de brochure van James Goodall, met minstens dertig uur vliegtijd in de benen, in een zittende positie. In een B-52 zijn er 6 bemanningsleden. Bij apparaten die zo complex zijn en waarvoor een constante controle nodig is – zowel van het vliegtuig zelf als van de communicatie – is het moeilijk voor te stellen dat één piloot de hele tijd aan het stuur zit, terwijl de tweede "even een herstellende dutje doet". Er zijn te veel belangrijke dingen tegelijkertijd te beheren.
De brochure toont enkele foto’s van binnen de cockpit. Men krijgt de indruk van een improvisatie, een samenstel van onderdelen die afkomstig zijn uit bestaande vliegtuigen. Bij een volledig origineel ontworpen vliegtuig is de ergonomie direct zichtbaar. In deze cockpit is geen enkele vierkante centimeter niet functioneel. Denk maar aan de cockpit van een civiel Airbus of Boeing. Als men de foto’s hieronder aandachtig bekijkt, krijgt men de indruk dat veel onderdelen uit andere vliegtuigen zijn aangebracht op beschikbare plaatsen, waarbij vaak ruimtes overblijven.
Wij hebben in principe te maken met een hoogtepunt van hedendaagse technologie, waarvan gezegd wordt dat het voor het grootste deel bestaat uit niet-metalen materialen, composieten (80 %, zoals vermeld op pagina 7). Kan men ons dan uitleggen waarom er zo veel geboorde platen in de cockpit zitten (betere zichtbaarheid op de originele documenten)?
Waarom is de productie van deze B2 beperkt tot eenentwintig exemplaren, met een einde in 1997 (pagina 13)? Wat zou er zo geheim of gevoelig aan deze vliegtuigen zijn dat het onmogelijk is om ze in grotere aantallen te produceren en overal waar de Amerikanen wereldwijd zijn geïnstalleerd te deployen?
Vorige pagina Inhoudsopgave Volgende pagina
Aantal keer bekeken op 7 okt 2002. Aantal bezoeken aan deze pagina: